oraelladas.gr

«Η υπερβολή του ασυνάρτητου παγκόσμιου καπιταλισμού τείνει να επισκιάσει, δηλαδή να καταστήσει μικρότερη απειλή, την υπερβολή του ασυνάρτητου ελληνικού μοντέλου.»

από άρθρο στα ΝΕΑ του καθηγητή Γεράσιμου Μοσχονά που βρήκα μέσω της e-divas

Διάβασα, λοιπόν, στο ΒΗΜΑ ολόκληρη τη συνέντευξη της Ντόρας Μπακογιάννη και εν μέρει κάποια άλλα θέματα.
Μετά από ένα διάστημα σιωπής και αποχής από τα ΜΜΕ η Ντόρα Μπακογιάννη έδωσε συνέντευξη στο Κυριακάτικο ΒΗΜΑ όπου -σύμφωνα με τον τίτλο – δηλώνει δυσαρεστημένη από Καραμανλή – Σαμαρά και νιώθει ανεπιθύμητη στη ΝΔ και υποστηρίζει ότι η μη εκλογή της στην αρχηγία της ΝΔ οφείλεται στο ότι 1. δεν πρόλαβε να πετάξει από πάνω της τη λάσπη που τις έρριξαν 2. στο ότι δεν διαφοροποιήθηκε από την κυβέρνηση Καραμανλή – παρά το ότι διαφωνούσε και έβλεπε ότι δεν γινόταν τίποτα – εν ονόματι της ενότητας της παράταξης 3. ότι το περιβάλλον Καραμανλή (όχι ο ίδιος) δεν στήριξε την εκλογή της και τέλος στο ότι ο Αντώνης Σαμαράς είχε για μεγάλο διάστημα κρατηθεί στο περιθώριο και είχαν ξεχαστεί τα δικά του αρνητικά, επομένως εμφανίσθηκε ως «φρέσκος και καινούργιος». Αυτά κατάλαβα με δικά μου λόγια από τη συνέντευξη. Επίσης υποστηρίζει ότι η κούραση του ελληνικού λαού με την οικογενειοκρατία την έβλαψε πολιτικά λόγω του ότι βεβαίως, βεβαίως είναι κόρη του Μητσοτάκη. Υπό αυτή την έννοια βέβαια δεν θα έπρεπε να είχε εκλεγεί και ο Γ. Παπανδρέου πρωθυπουργός…
Η Ντόρα, δήλωσε επίσης, ότι αναλαμβάνει τις ευθύνες των λαθών της θέλοντας να δείξει ότι είναι πολιτικός με τσαγανό και στο ερώτημα του δημοσιογράφου εάν πρόκειται να δημιουργήσει δικό της κόμμα απαντά εντέχνως ότι αν κάποιο κόμμα δημιουργηθεί έξω και πέρα από τις ανάγκες της κοινωνίας είναι καταδικασμένο να αποτύχει, αλλά από την άλλη διαπιστώνει ότι η ΝΔ δεν εκφράζει όλο εκείνο το κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που θα μπορούσε να εκφράζει. Αρα υπάρχει κενό που πρέπει να καλυφθεί; Κι αν νιώθει ανεπιθύμητη στη ΝΔ πού θα πάει; Τι ετοιμάζει άραγε; Ανιχνεύει διαθέσεις με αυτή τη συνέντευξη;

Τι άλλο διάβασα

Μία νέα λέξη μπαίνει στη ζωή μας, αεροπονία. Καλλιέργειες ζαρζαβατικών σε ουρανοξύστες – αερόκηπους, κάτι σαν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας, χωρίς χώμα και μόνο με αέρα και εμπλουτισμένο νερό. «Διαφημίζεται» ως άκρως οικολογική μέθοδος. Μάλιστα, λέει, έχουν βγει και συσκευές που μπορείτε να βάλετε στην κουζίνα σας και να καλλιεργήσετε τα ζαρζαβατικά σας και τα φυτά σας!
Διάβασα επίσης για την εφήμερη ζωή των ψηφιακών δεδομένων και τις προσπάθειες να βρεθούν ασφαλείς τρόποι για φύλαξη της γνώσης – και ποιας από όλο αυτό το υλικό – που παράγεται σήμερα.
Η εφημερίδα έχει εκτενή αναφορά στη στάση της Ε.Ε. απέναντι στην Ελλάδα για το θέμα του δημοσιονομικού ελλείματος και τι κερδίσαμε, τι χάσαμε αυτό το διάστημα, καθώς και αναφορές στην παγκόσμια οικονομική κρίση. Αυτά δεν τα διάβασα αφενός διότι λίγο πολύ τα έχω παρακολουθήσει από τηλεόραση και ραδιόφωνο και επιπλέον ψυχοπλακώνομαι και τσαντίζομαι. Κοντά δώδεκα χρόνια που δούλευα σε οικονομική εφημερίδα διάβαζα για τις παραβάσεις του Συμφώνου Σταθερότητας από Γερμανία και Γαλλία και τις ενστάσεις πολλών με επιχείρημα τον αντιαναπτυξιακό χαρακτήρα του Συμφώνου, αλλά που δεν θέλουν να το αναθεωρήσουν για να πατικώνουν μάλλον στο σβέρκο τους αδύναμους κρίκους, πέρα από τις δικές μας μ.λ.κίες.
Πάντως αυτή η κρίση ίσως αποδειχθεί καταλύτης – υπέρ ή κατά – της ευρωπαϊκής διαδικασίας ενοποίησης σε πολιτικό επίπεδο. Αλλά προκειμένου να πάθω κατάθλιψη από το θυμό μου για όσα συμβαίνουν το έρριξα στο κουτσομπολίστικο και διάβασα για τη νέα ανακάλυψη του Χόλυγουντ, μία υπέρβαρη μαυρούλα, που καλείται Γκάμπι Σιντιμπέ. Σημειώστε το όνομα, διότι την ετοιμάζουν για… Οσκαρ. Η ταινία που παίζει (Μονάκριβη) έχει προταθεί για το γνωστό αγαλματίδιο. Διάβασα επίσης τη συνέντευξη της Πόπης Τσαπανίδου που απαντά σε όσα της σούρανε.
Πληροφορήθηκα, επιλέον, ότι ο Παπαδιαμάντης ήταν ένας μοντέρνος της εποχής του (πράγμα που πάντα υποψιαζόμουν και όχι για τους λόγους που υποστηρίζει το ΒΗΜΑ2) αφού είχε μεταφράσει νουβέλα επιστημονικής φαντασίας και τρόμου…
Το ΒΗΜΑ2 έχει ένα εκτενές αφιέρωμα στην έκθεση του Κυκλαδικού Μουσείου με θέμα τον έρωτα – αρχικά ωστόσο είχα διαβάσει σε blog σχετικά με το θέμα, αλλά δεν θυμάμαι σε ποιο – και τίτλο «Ερως: Από τη θεογονία του Ησιόδου στην ύστερη Αρχαιότητα», η οποία διαρκεί ως τις 5 Απριλίου. Να δούμε, θα προκόψω να πάω να τη δω. Πληροφορίες, κλικ εδώ. Η Αθήνα έχει καμία 50αριά μουσεία όπως τα μέτρησα πρόχειρα και ζήτημα αν έχω επισκεφθεί τα 10 από αυτά (Εθνικό Αρχαιολογικό – αρκετές φορές-, Κυκλαδικής Τέχνης, Φυσικής Ιστορίας, τα δύο Μπενάκεια -Βασ. Σοφίας και Πειραιώς-, Αγγελικής Χατζημιχάλη, Οστράκων, Πολεμικό και δεν θυμάμαι αν έχω πάει σε κάποια άλλα). Διαπίστωσα επίσης ότι έχει 100 θέατρα! (άντε να έχω κάνει ένα δύο λάθος, επειδή βαριόμουν να μετράω προσεκτικά) Πράγμα που σημαίνει ότι αν ο πληθυσμός της είναι 5 εκατ., αντιστοιχεί ένα θέατρο ανά 50.000 άτομα! Πώς στο καλό συντηρούνται; Και η καημένη η Θεσσαλονίκη έχει μόλις 7 και 2 παιδικά, στην Αθήνα δεν μέτρησα τα παιδικά, που είναι κι αυτά κάμποσα.

Πάντως τελικά διαπίστωνω ότι στο διαδίκτυο κουράζεις ίσως τα μάτια σου, εάν δεν έχεις μεγάλη οθόνη να διαβάζεις άνετα, αλλά διαβάζεις πιο βολικά και κρατάς άνετα σημειώσεις, είτε με copy – paste, είτε με διάφορα plugin και μπορείς να στείλεις σύνδεσμο και να μοιραστείς αυτά που διάβασες με όσους θέλεις. Επιπλέον δεν μουτζουρώνεις χέρια… και δεν χρειάζεται να κρατάς κάτι στα χέρια που να πρέπει να το ρεγουλάρεις για να διαβάσεις με άνεση. Μήπως οι εφημερίδες πρέπει να καινοτομήσουν ακραία και να βγουν σε μίνι έκδοση στυλ βίπερ; Αν και τα βιβλία που δεν μουτζουρώνεσαι μου αρέσει να τα έχω στα χέρια μου για να διαβάζω και πάντα όταν αγόραζα βιβλίο πρώτα το μύριζα και μετά το διάβαζα! Κατά κανόνα μύριζε σαν φρεσκοκομμένο ξύλο! Αλλά όσο τα δάση αφανίζονται…, καλύτερα να μου λείπει η μυρωδιά τους σε χαρτί!

Συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα στον Σταύρο Θεοδωράκη που μεταδόθηκε περίπου ένα μήνα πριν, στην ενημερωτική σειρά του Mega, «Πρωταγωνιστές».
Παραθέτω ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη. Κάποιος από το indy.gr την έχει ανεβάσει όλη σε τεμαχισμένα 10λεπτα (περίπου) βίντεο στο youtube. Αξίζει να τη δείτε εάν την χάσατε την ημέρα που μεταδόθηκε!
Οταν την παρακολουθούσα, στο Mega, είχα καθηλωθεί, είχα παραλύσει! Από τη μία ήθελα να μοιραστώ με άλλους αυτά που είχα ακούσει, από την άλλη λες και φοβόμουν ότι θα χάσουν κάτι από την αξία τους και τη βαρύτητά τους αν τα συζητούσα ή τα έγραφα!
Ετσι και σήμερα δεν θα γράψω τις σκέψεις που είχα κάνει, αλλά θα σας παραπέμψω στο κείμενο ενός νέου ανθρώπου που εκφράζει περίπου και δικές μου ανάλογες σκέψεις.

Θα σημειώσω μόνο μερικές παρατηρήσεις για το ρόλο του δημοσιογράφου σε αυτή τη συνέντευξη. Ο Σταύρος Θεοδωράκης στις συνεντεύξεις νομίζω ότι είναι αυθεντικός.
Με την Κωνσταντίνα Κούνεβα φαίνεται από τη στάση του σώματός του το αρχικό του σοκ και η αμηχανία που νιώθει από τα αποτελέσματα που έχει αφήσει το οξύ στην εμφάνισή της, δεν προσπαθεί να στηθεί για να φανεί ότι νιώθει άνετα.
Ο κορμός του γέρνει πλάγια σε αντίθετη κατεύθυνση από τη συνομιλήτρια του, σαν να προσπαθεί ταυτόχρονα να αποφύγει να την κοιτάξει στο πρόσωπο και σαν να έχει μία διάθεση να φύγει από αυτή τη συνέντευξη. Οταν πια έχει εξοικειωθεί μαζί της και έχει καταλάβει με πόση δύναμη χειρίζεται η ίδια το θέμα της και ότι δεν κινδυνεύει να τη φέρει σε δύσκολη θέση ή να την πληγώσει επιπλέον, τότε έχει στραμμένο όλο τον κορμό προς αυτήν, είναι ανοιχτός ολόκληρος και χαμογελαστός προς τη συνομιλήτρια του.
Κουμπώνεται αμυντικά κάποιες στιγμές ξανά όταν διαπιστώνει ότι είναι ασυνήθιστα μεγαλόψυχη προς το θύτη της, κάτι που μάλλον τον ξενίζει όπως και κάθε μέσο άνθρωπο. Πιθανόν ή είναι δύσπιστος στην τόση μεγαλοψυχία, ή τρομάζει να σκεφθεί ότι θα μπορούσε να επηρεαστεί και να την υιοθετήσει σαν άποψη ο ίδιος, επομένως προτιμά να είναι αμυντικός.
Στο μοντάζ ίσως έχει αλλάξει η σειρά με την οποία έγινε αρχικά η συζήτηση, οπότε αυτές τις εναλλαγές στη στάση του σώματος του και της έκφρασης του θα τις παρατηρήσετε αν δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη.

Προσωπικά η Κούνεβα μου θύμισε αρκετά στον τρόπο σκέψης τον Μαχάτμα Γκάντι. Η επίθεση εναντίον της έγινε στις 22 προς 23 Δεκεμβρίου του 2008. Σε πέντε ημέρες δηλαδή κλείνει ένας χρόνος και στο μεταξύ έγινε και δεύτερη επίθεση με οξύ σε αυτοκίνητο καθαρίστριας που είναι επίσης συνδικαλίστρια.

Υ.Γ. Σταυριάνα στη σελίδα μου κάνει κάποιος στάση στον Πλάτανο, πίνει καφέ και διαβάζει ήρεμος και χαλαρός εφημερίδα. Απαιτείται με άλλα λόγια να μπαίνει σε άλλη διάθεση και διάσταση ζωής όταν μπαίνει εδώ μέσα. Επομένως κομμάτια σύντομα και εύπεπτα σπάνια θα βρει… Μόνο όταν έχω διάθεση να χαλαρώσω ή νιώθω κουρασμένη και θέλω να είμαι πιο ανάλαφρη το κάνω. Φιλάκια!

Ο ANemos έχει αναρτήσει δύο κείμενα (ένα, δύο) με τίτλο «Χώρα ανέργων ή Ανεργη χώρα;» όπου σημειώνει ενδεικτικά:

Τι σημαίνει ΑΝΕΡΓΗ χώρα; Σημαίνει πως δεν παράγουμε τίποτα. Δεν εξάγουμε τίποτα. Δεν έχουμε τίποτα να πουλήσουμε παρά μόνο τα «ασημικά» μας, κάποια λίγα που απόμειναν από την κληρονομιά μας, άντε και κανένα οικοπεδάκι παραθαλάσσιο σε κανένα Γερμανό ή Ρώσσο. Φτάσαμε να μην πουλάμε καν. Να χαρίζουμε. Για να γλιτώσουμε από τα χρέη με τα οποία μας βάραινε ο,τι μας είχε απομείνει.

Διαφωνώ με αυτή την άποψη και έκανα μία μικρή έρευνα να δω πώς πάμε από εξαγωγές και ανακάλυψα αυτή τη σελίδα που έχει ελληνικές επιχειρήσεις και προϊόντα που εξάγονται. Βέβαια η σελίδα αυτή που παρουσιάζει και στηρίζει την ελληνική εξαγωγική δραστηριότητα κανονικά θα έπρεπε να έχει στηθεί από ελληνική και όχι διεθνή εταιρεία. Φαίνεται όμως ότι οι ξένοι μας λαμβάνουν πιο σοβαρά υπόψη από ό,τι εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας!

Επιχείρησα να αφήσω σχόλιο στην πρώτη ανάρτηση του ANemou, αλλά δεν ευδόκησε να το αποδεχθεί ο blogger. Ισως καλύτερα, διότι θα ήταν τεράστιο ως σχόλιο, ενώ μπορεί να γίνει ένα πλήρες ποστ εδώ στη σελίδα μου.
Σημείωνα, λοιπόν, στο σχόλιο μου, το οποίο διαμοφρώνω κάπως πιο συγκροτημένα τώρα:

Νομίζω ότι οι απόψεις του ANemou είναι ισοπεδωτικές. Μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο εξαιρετικά απλά με το τι παράγουμε και τι εξάγουμε και εάν είμαστε χρήσιμοι ή όχι στη διεθνή σκηνή. Καταρχήν αυτά που παράγουμε μπορεί να συναντάνε δυσκολίες στις εξαγωγές, βλέπε εδώ, λόγω κόστους (κάτι που ισχύει γενικότερα για τις εξαγωγές της Ε.Ε.), ή άλλοτε μπορεί να συμβαίνει και το εξωφρενικό να εισάγουμε δικά μας προϊόντα που έχουν εξαχθεί στο εξωτερικό ως φθηνότερα! (διόρθωσα το σύνδεσμο που δεν λειτουργούσε). Πώς γίνεται αυτό; Πολύ θα ήθελα να ξέρω μα τον Τουτάτη! Πολύ θα ήθελα να μπορώ να καταλάβω όλες τις δαιδαλώδεις διαδρομές και τα κόλπα του καπιταλισμού.

Επειδή κάποιος από τους σχολιαστές αναφέρθηκε σε βιολογικές καλλιέργειες. Οκ, δεν έχουμε σίγουρα αναδιαρθρώσει τη γεωργία  όσο θα έπρεπε, έχουμε μείνει πάρα πολύ πίσω, αλλά έχουμε πιο οργανωμένους βιολογικούς καλλιεργητές από ό,τι η Ιταλία (με μικρή διαφορά στα ποσοστά καλλιεργούμενων εκτάσεων του 2005) κι αυτό τυχαίνει να το ξέρω από πρώτο χέρι. Δεν γνωρίζω όμως πώς τα πάμε με τις εξαγωγές. Είχε ανοίξει ο δρόμος για ΗΠΑ, αλλά δεν ξέρω αν διατηρήθηκε αυτή η πύλη εξαγωγών. Αλλά σίγουρα κάνουμε πολλές εισαγωγές… μη βιολογικών γεωργικών προϊόντων. Υπάρχουν και νέα πεδία για βότανα ωστόσο που ξεκινούν να αξιοποιούνται δειλά – δειλά, καθώς και σαλιγκαριών, ελληνικής τρούφας. (διόρθωσα επίσης το σύνδεσμο που ήταν λάθος) και άλλα που θα μπορούσα να βρω αν ψάξω ακόμα με βάση όσα έχω ακούσει κατά καιρούς σαν πρωτοπόρες ελληνικές απόπειρες.

Διαβάζω ωστόσο εδώ μία ερευνητική εργασία του 2002:

Παρά το γεγονός ότι οι μεγαλύτερες εξαγωγές Ελληνικών βιολογικών προϊόντων πραγματοποιούνται σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε), κυρίως στη Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, η διενεργηθείσα έρευνα σε 1.400 αλλοδαπούς επισκέπτες, κατά τη διάρκεια των διακοπών τους στην Κρήτη την τουριστική περίοδο από Απρίλιο-Νοέμβριο 2002, έδειξε ότι η πλειοψηφία αγνοεί σε μεγάλο βαθμό τα Ελληνικά προϊόντα, ενώ παράλληλα εξέφρασαν τις προτιμήσεις τους για μια σειρά Ελληνικών βιολογικών προϊόντων όπως ελαιόλαδο, ελιές, τυρί, κρασί, μέλι κ.ά., που θα επιθυμούσαν να καταναλώνουν στις χώρες τους, εάν αυτά ήταν περισσότερο γνωστά και διαθέσιμα.

Εμ, όταν έξω από τα Χανιά, στα μίνι μάρκετ που είναι κοντά σε τουριστικά συγκροτήματα, υπάρχουν μόνο ξένα τυριά, διότι τάχα μου «αυτά προτιμούν οι ξένοι» (απάντηση που έλαβα όταν ρώτησα γιατί δεν είχαν τοπικό κίτρινο τυρί), πώς να τα γνωρίσουν αυτά τα προϊόντα διάολε;

Εχουμε αρκετά προϊόντα ονομασίας προέλευσης που θα μπορούσαμε να προωθήσουμε πιο δραστικά και ιδιαίτερα τοπικά προϊόντα όπως η μαστίχα (μάλιστα υπάρχει και συνονόματος e- anemos που πουλάει προϊόντα μαστίχας) και ο κρόκος που, ευτυχώς, εξάγονται. Υπάρχουν πάρα πολλές μικρές μονάδες παραγωγής ζυμαρικών που ίσως αν σχημάτιζαν συνεταιρισμό να κατάφερναν να κάνουν εξαγωγές και δεν ξέρω αν το κάνουν ήδη. Παράγουμε επίσης κρασιά, οκ δεν είμαστε Γαλλία, αλλά υπάρχουν κάποια αξιόλογα, αλλά κολλάνε πάλι στο θέμα κόστους, αφού βρίσκουν φθηνότερα κρασιά από αλλού.
Εχω ακούσει ότι ελληνικά γιαούρτια (γαλακτοκομικά) βρίσκεις σε όλη την Ευρώπη. Φέτα; Αλλα τυριά; Μέλι; Με το ελληνικό παστέλι τι κάνουμε; Εξάγεται; Είχα ακούσει άντρα – μοντέλο ότι το τρώει ως πλήρες πρωϊνό. Εχουν σκεφτεί οι ελληνικές εταιρείες να το πλασάρουν σαν τέτοιο διεθνώς; Δεν ξέρω αν έχει γίνει κάτι.

Ο ANemos αναφερόταν επίσης σε θέματα δημιουργίας πανεπιστημιακών εδρών σχετικών με κλασσικές σπουδές κλπ. που θα μπορούσαν να φέρνουν ξένους στην Ελλάδα. Βάζω με πλάγιο γράμμα τις δικές του προτάσεις και σημειώνω από κάτω τις δικές μου παρατηρήσεις ή πληροφορίες.

Σπουδές Αρχιτεκτονικής
(Να προσφέρουμε ΟΛΑ τα δημόσια, αστικά κτίρια στην εκπαιδευτική κοινότητα και να «παίξουν» αρχιτεκτονικά, όπως και όσο γουστάρουν, από το να σαπίζουν ανεκμετάλλευτα)

Εδώ θα πρόσθετα και δεν ξέρω αν λέω μ*^#&@α: Γιατί δεν υπάρχει ένας ή πολλοί επιχειρηματίας/ες, ή ΟΤΑ – ακόμα καλύτερα αν δεν κοιμούνταν από τη μία και αν τους παρείχαν την ανάλογη αυτάρκεια από την κεντρική διοίκηση – που να επενδύσει/σουν σε όλα τα εγκαταλελειμένα κτίρια, να τα ανακαινίσει/σουν και να τα νοικιάζει/ζουν έναντι φθηνού ενοικίου είτε σε ντόπιους, είτε σε ξένους τουρίστες π.χ. που μένουν για κάποιο διάστημα Ελλάδα; Ετσι και ανάδειξη των κτιρίων θα είχαμε και αξιοποίηση και καλύτερο αστικό περιβάλλον. Αλλά οι μόνοι που έχουν αξιοποιήσει μέχρι στιγμής κάποια από αυτά είναι κοινοβιακές ομάδες. Και καλά έχουν κάνει φυσικά! Από το να σαπίζουν αχρησιμοποίητα! Και όχι μόνο στην Αθήνα. Ολη η Στεμνίτσα π.χ. στην Πελοπόννησο έχει άδεια και αχρησιμοποίητα παλιά κτίσματα. Είναι θέμα κληρονομικών διεκδικήσεων κλπ στη μέση. Οκ, δεν υπάρχει κάποια λύση σε σχέση με αυτό; Δεν είναι κρίμα τόσα κτίρια να πεθαίνουν ακατοίκητα;

Σπουδές Τουριστικών Επαγγελμάτων αλλά και Μαγειρικής κλπ κλπ
(Κι όμως! Η Ελλάδα δεν διαθέτει μια τέτοια σχολή επιπέδου ΑΕΙ!!!! Ενώ θα μπορούσε να είναι το Παγκόσμιο Πανεπιστήμιο με τέτοιες Εδρες!!!)
Υπάρχει το διεθνές κίνημα slow food (σε αντιπαράθεση του fast food), το οποίο όπως διάβαζα στην Ιταλία έχει 50.000 ή 80.000 μέλη και σκόπευε να δημιουργήσει πανεπιστημιακή σχολή. Από Ιταλία ξεκίνησε όμως από όσο έχω καταλάβει. Στην Ελλάδα έχω δει εστιατόριο της κίνησης στη Σαντορίνη και κάποια ονόματα κάποια στιγμή που συμμετείχαν και μετά σιωπή! Δεν βρήκα να έχουν κάποια διαδικτυακή παρουσία και δεν λειτουργεί καν η σελίδα τους! Με το που πατάς το σύνδεσμο πας αλλού! Πού βρίσκονται τα μέλη του; Τι κάνουν; Ολα από τα κράτος να τα περιμένουμε; Σε κρατικό -ανώτερο όχι ανώτατο – επίπεδο υπάρχουν οι σχολές του ΕΟΤ.

Σπουδές Περιβαλλοντικών Επιστημών
(Και πάλι είμαστε μια χώρα-εργαστήριο για οτιδήποτε αφορά τον κλάδο -εκτός από πάγους έχουμε τα ΠΑΝΤΑ!!!)
Τέτοιες σπουδές υπάρχουν στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Εχει ξεκινήσει το 1984 από ό,τι είδα, νόμιζα ότι ήταν πιο πρόσφατη η ίδρυσή του. Εχει έδρα στη Μυτιλήνη.

Πέρα από σπουδές και πάντα σε σχέση με τον Πολιτισμό:

Ας «προσφέρουμε» τη Σύρο στους μουσικούς κλασσικής μουσικής όλου του κόσμου. Να έρχονται να δουλεύουν, να μένουν, να δημιουργούν, να συναντούν συναδέλφους τους, να κάνουν εργαστήρια και «στούντιο»
Υπάρχουν μάλλον πάρα πολλά μουσικά εργαστήρια ανά την Ελλάδα, αλλά δεν υπάρχει ένας κεντρικός φορέας που να συντονίζει τη δράση τους και να πολλαπλασιάζει τη δύναμή τους και να δίνει τη δυνατότητα συμμετοχής ξένων σπουδαστών. ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΗ!
Αυτό που δεν έχει προκόψει να κάνει η ελληνική πολιτεία, ήλθε και το έκανε ένας Ιρλανδός, ο Ross Daly. Θα έχουν φύγει όλοι οι παραδοσιακοί οργανοπαίχτες όταν η Ελλάδα αποφασίσει να δημιουργήσει ένα κέντρο ελληνικής – μεσογειακής μουσικής… Αυτό και αν είναι εθνικό κεφάλαιο που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί διάολε! Δεν είναι ζήτημα να παραχωρήσουμε ένα νησί στους μουσικούς της κλασικής μουσικής. Ανετα μπορούμε να «πουλήσουμε» το δικό μας εθνικό προϊόν εάν είχαμε αυτοεκτίμηση και μυαλό και δεν καταπίναμε αμάσητο ότι είμαστε οι φτωχομπινέδες της Ευρώπης…

Ας «προσφέρουμε» την Αίγινα στους συγγραφείς όλου του κόσμου να κάνουν τα ίδια.
Υπάρχουν και οι Δελφοί επίσης… για ανάλογη δραστηριότητα.
Την Κω στην παγκόσμια ιατρική κοινότητα.
Αυτό ήδη έχει συμβεί. Εκεί γίνονται ήδη πολλά ιατρικά συνέδρια κλπ.

Την Ικαρία στους Πολιτικούς Επιστήμονες και Φιλοσόφους
Στην Ικαρία γίνονται μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε ξένους τουρίστες, αλλά από ό,τι έχω καταλάβει είναι ιδιωτική πρωτοβουλία και χωρίς κάποια ιδιαίτερη στήριξη μάλλον. Αλλά δεν είμαι και σίγουρη. Εχω ψάξει ήδη πολλά, ας ψάξει και κάποιος άλλος εάν θέλει. Το πρόβλημα μας, νομίζω, είναι ότι είμαστε σκορποχώρι. Σπαταλιέται δυναμικό με το να υπάρχουν ασυντόνιστες μεμονωμένες ενέργειες.

Οταν δημιουργήθηκε στην Αλόνησο (Πανεπιστήμιο Αιγαίου) τμήμα Ομοιοπαθητικής Ιατρικής (πρωτοβουλία Βυθούλκα), όπου έρχονται γιατροί από όλο τον κόσμο, λυσσάξανε οι «λάτρεις» της επιστήμης ότι φτιάξαμε σχολή για τσαρλατάνους, αντί να δουν τα θετικά της κίνησης αυτής.

Οπως μάλιστα μας πληροφορεί η Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Ερευνας 62 καθηγητές πανεπιστημίου υπέγραψαν κατά της δημιουργίας αυτού του τμήματος. Δεν είδα όμως κανέναν από αυτούς να αντιπροτείνει τη δημιουργία κάποιας άλλης σχολής υποδοχής ξένων σπουδαστών. Είδα όμως αρκετά προοδευτικά, κατά τα άλλα, (δεν ειρωνεύομαι, αλλά θλίβομαι με κάποιες ταυτίσεις…) μυαλά, να είναι (αθέλα τους) υπέρ των απόψεων της Ορθόδοξης Ομάδας Δογματικής Ερευνας…, χωρίς να έχουν επίσης αντιπροτάσεις. Η Ελλάδα της αιώνιας κριτικής… και της λογικής: Να καεί το βίντεο του γείτονα, αφού εγώ ακόμα δεν έχω…

Ο Κορρές είναι από τις πιο εξωστρεφείς ελληνικές επιχειρήσεις, αλλά σε κάποιους ξυνίζει, επίσης, επειδή είχε ξεκινήσει σαν ομοιοπαθητικό φαρμακείο. Είδα ότι πρόσφατα μπήκε μέτοχος και στον Κρόκο Κοζάνης.

Μόνιμα βλέπουμε όλα τα ποτήρια μισογεμάτα, σε όποιο τομέα και αν γίνει κάτι, ειδικά εάν δεν το έχω κάνει ΕΓΩ και αν δεν συμφωνώ ΕΓΩ. Σπάνια, δε, προβάλονται παραδείγματα όπως το Πανεπιστήμιο Κρήτης με τις προωθημένες έρευνες και την εξαγωγή υψηλής τεχνολογίας. Διότι τα κύμβαλα αλλαλάζουν περισσότερο από όσους εργάζονται σε αυτή τη χώρα σιωπηλά και δημιουργούν παρακαταθήκες προσφοράς. Ετσι τα αρνητικά διογκώνονται, ενώ τα θετικά αποσιωπούνται πλήρως, κατά κανόνα. Είμαστε της δραματικής σχολής ANeme, αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάς ποτέ!

Ενώ: Οι ελληνικές επενδύσεις έχουν δημιουργήσει 200.000 θέσεις εργασίας, μέσω των 4.000 ελληνικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην ευρύτερη περιοχή (δική μου σημείωση: των Βαλκανίων) και των 3.200 παραρτημάτων των ελληνικών τραπεζών. Με επενδύσεις άνω των 16 δισ. ευρώ και με το ελληνικό τραπεζικό σύστημα να κατέχει μερίδιο αγοράς σχεδόν 20%, υπάρχει ο φόβος να μεταδοθούν οι κραδασμοί από τα Βαλκάνια στην Αθήνα. Καθημερινή
Πού παράχθηκε αυτός ο πλούτος που επενδύθηκε στα Βαλκάνια άραγε;

Να πω και για ναυτιλία και άλλα ακόμα που θα μπορούσα να βρω; Αν τα μαζέψουμε όλα, μικρά και μεγάλα, θα διαπιστώσουμε ότι δεν είμαστε ΑΝΕΡΓΗ χώρα που δεν παράγει τίποτα. Το θέμα είναι πότε επιτέλους θα πάρουμε στα σοβαρά τους εαυτούς μας και τη χώρα μας, πότε θα οργανωθούμε, θα πάψουμε να κλαψουρίζουμε και θα πλασάρουμε κατάλληλα τα θετικά μας για να τονώσουμε το ηθικό μας, αντί να αναλωνόμαστε σε μιζέρια και γκρίνια.
Επίσης το θέμα είναι πότε επιτέλους μέρος του πλούτου που παράγεται θα επιστρέψει στην κοινωνία που τον παράγει. Βλέπε κι εδώ. Είπα ό,τι μου κατέβηκε, διότι διαφορετικά θα έπρεπε να κάνω έρευνα μηνών, ευελπιστώντας μέσα στα πολλά να υπάρχουν και κάποιες ουσιαστικές προτάσεις και όχι μόνο μ*^#&@ες.
Ουφ! Διαλύθηκα για να δώσω συνδέσμους σε όλα αυτά. Ελπίζω σε κάτι να φανεί χρήσιμο σαν κείμενο και επιχειρηματολογία.

Δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις με τέτοια τραγελαφικά γεγονότα σαν αυτό της σύλληψης φοιτητή με τις πυτζάμες! Να κλάψεις ή να γελάσεις; Το διάβασα στο tvxs σήμερα (για μερικές ημέρες ήμουν χάλια με πόνους στο στομάχι και δεν είχα ανοίξει καθόλου υπολογιστή). Πότε επιτέλους θα σοβαρευτούμε; Διαπιστώσανε, λέει, ότι κάνανε λάθος οι αστυνομικοί με το σακίδιο που θεώρησαν ότι του ανήκε και το οποίο «ανακάλυψαν» ότι περιείχε μολότωφ και επανόρθωσαν. «Να σε κάψω Γιάννη να σ’ αλείψω λάδι!».
Αμ ο άλλος που έβγαλε βόλτα το σκύλο και βρέθηκε στο νοσοκομείο! Θα μου πεις άμα ξέρεις ότι γίνονται επεισόδια δεν βγάζεις βόλτα το σκύλο. Οκ, πρέπει να είσαι ενήμερος και όχι να λειτουργείς λες και κατοικείς σε άλλο πλανήτη. Αλλά από την άλλη γιατί θα πρέπει να περιορίσεις την ελευθερία σου και να λειτουργείς με τη λογική ότι κινδυνεύεις επειδή γίνονται διαδηλώσεις; Γιατί να δεχθούμε ότι άπαξ και υπάρχει διαδήλωση κλεινόμαστε σπίτια μας και κυκλοφορούμε μόνο αν θέλουμε να διαμαρτυρηθούμε, δεχόμενοι ότι σε αυτή την περίπτωση κινδυνεύουμε, άρα τα θέλουμε και τα παθαίνουμε; Αυτή η τακτική μήπως δημιουργεί τη νοοτροπία του «μείνε σπίτι και μην κουνιέσαι» για να είσαι ασφαλής; Κάνω λάθος;

1. Μία παγκόσμια κίνηση για ένα κόσμο χωρίς πολέμους. Εμπνευσμένη από τις 2 Οκτωβρίου του 2009, ημέρα των γενεθλίων (pergolina μάλλον θα σε ενδιαφέρει και συγγνώμη που δεν είχα προκόψει να ανεβάσω το κείμενο σου για τα γενέθλια του τότε) του Μαχάτμα Γκάντι.
2. Ενα άρθρο από το Focus για το πώς μας διαμόρφωσε ο πόλεμος. Μέσα στον γενικό προβληματισμό περί βίας ή μη βίας που περνάω αυτό το διάστημα.
3. Οσοι μπορούν και ενδιαφέρονται να διδάξουν την ελληνική γλώσσα σε μετανάστες ας ρίξουν μία ματιά σε αυτή τη σελίδα. Επίσης μπορούν με 10 ευρώ να βοηθήσουν και οικονομικά την προσπάθεια για αγορά βιβλίων. Πάλι καλά που υπάρχουν και πολίτες – εθελοντές που κάνουν τη διαφορά σε αυτή τη χώρα! Κι εδώ το σχετικό γκρουπ στο facebook.
4. Ενα ενδιαφέρον άρθρο για τις δυσκολίες των παραπληγικών ατόμων. Χρωστάω κάτι να δημοσιεύσω για τα ΑΜΕΑ.
5. Αρθρα για το Δεκέμβρη του 2008. Κούλογλου στη Lifo, Ξυδάκης στο Βλέμμα, ΑΝemos στη σελίδα του.
6. «Μετρητής της κυβέρνησης» (αδόκιμος όρος, αλλά δεν μου έρχεται κάτι καλύτερο τώρα), govmeter.wegov.gr, παρακολούθηση των προόδων της κυβέρνησης του ΠαΣοΚ σε σχέση με τις προεκλογικές εξαγγελίες. Η σελίδα συντηρείται από εθελοντές.
7. Σελίδα υποστήριξης για δικά μας δημόσια δεδομένα.
Και θα συνεχίσω με update – ανανεώσεις – με ό,τι άλλο σχετικό.
8. Νίκη αναγγέλει ο vrypan σε σχέση με την ελεύθερη πρόσβαση όλων των πολιτών στα ΦΕΚ. Αναμένουμε την υλοποίηση.
9. Η σημασία της διάσκεψης στην Κοπεγχάγη για την κλιματική αλλαγή που ξεκινά στις 7 Δεκεμβρίου 2009. Συνέντευξη (εσωπασοκική) με τον νεαρό βουλευτή του ΠαΣοΚ, Κρίτωνα Αρσένη.

Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από την κοινωνία και πάνω από τα κινήματα. Η αστυνομία της σκέψης και η απαγόρευση της όποιας άποψης από την «αποψάρα» μας που δεν θέλει να ακούσει άλλο τίποτα από την ίδια τη φωνή της.

Κάιν ή Παναγιώτης Παπαδόπουλος

Διαφωνώ συχνά και μάλιστα κάποιες φορές απόλυτα με τις απόψεις του Πάσχου Μανδραβέλη. Οπως διαφωνώ και με τις απόψεις πολλών άλλων. Αλλά δεν θα τους πετούσα αυγά, ούτε γιαούρτια. Δεν θεωρώ όλους τους υπόλοιπους που τους ακούνε ηλίθιους στο να κρίνουν αυτά που ακούνε. Οταν θεωρώ ότι οφείλω να διαφωνήσω το κάνω μέσα από τη σελίδα μου με επιχειρήματα, ή θα το έκανα σε μία δημόσια συζήτηση και πάλι με το λόγο. «Εκφραση με βία δεν χρειάζεται, υπάρχει ένας τρόπος πολύ καλός, ο λόγος» Κωνσταντίνα Κούνεβα (κλικ εδώ να δείτε σε βίντεο ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη που είχε δώσει στο Σταύρο Θεοδωράκη).

Τι κατάφεραν εκείνοι που πέταξαν αυγά στον Μανδραβέλη; Να μου γίνει εντέλει συμπαθής, από εκεί που μου ήταν μάλλον αδιάφορος. Τον εκτιμούσα μόνο για κάποια συγκεκριμένα κείμενα του (θέματα μεταλλαγμένων τροφίμων, πατεντάρισμα σπόρων κλπ), αλλά κατά τα άλλα μου ήταν αντιπαθείς οι φιλελεύθερες απόψεις του. Κατάφεραν όμως να μου τον κάνουν συμπαθή κι έφτασα να νιώθω την ανάγκη να υπερασπιστώ το δικαίωμά του να εκφράζεται ελεύθερα. Πέτυχαν δηλαδή το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδίωκαν για την κοινή γνώμη, αν αποτελώ ένα μέρος της. Μάλιστα όταν του την πέφτουν και τα δύο άκρα (αριστερά και δεξιά) αυτό μου τον κάνει ακόμα συμπαθέστερο…

Ο Κάιν (παλιός αναρχικός), ένιωσε επίσης την ανάγκη να του μιλήσει σαν άνθρωπος, αν είναι πράγματι δικό του ένα κείμενο που βρήκα (κλικ εδώ να το διαβάσετε). Είχα ξανακούσει το όνομα του Κάιν, αλλά δεν ήξερα την ιστορία του και τη διάβασα τώρα (κλικ εδώ), διαπιστώνοντας συνέπεια ζωής. Διάβασα επίσης μία περυσινή συνέντευξη του στο Σταύρο Θεοδωράκη, στα ΝΕΑ, μετά τα επεισόδια του Δεκεμβρίου (κλικ εδώ). Ανακάλυψα μέσα σε αυτή τη συνέντευξη, ότι η πρωτοβουλία για να ξαναφτιαχτεί το περίπτερο της γριούλας που είχε καεί στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια των επεισοδίων του Δεκεμβρίου, ήταν μάλλον δική του, ή της ομάδας που συμμετέχει.

Είχα λάβει αυτή την ανακοίνωση με ανώνυμο e-mail κι επειδή δεν είχα καταφέρει να διασταυρώσω την είδηση, την είχα δημοσιεύσει στο εφημεριδάκι που δούλευα τότε με επιφύλαξη. Σημείωνα στο δημοσίευμα ότι η ευθύνη κατάθεσης χρηματικού ποσού ανήκε στους αναγνώστες και ότι όφειλαν να ρωτήσουν αν ο λογαριασμός αφορούσε το περίπτερο. Είχα κάνει κάποια τηλέφωνα και δεν είχα βγάλει άκρη, αλλά δεν είχα περισσότερο χρόνο να το ψάξω επαρκώς, διότι έκλεινε το φύλλο, αλλά δεν ήθελα και να μην το βάλω, γιατί μου φαινόταν ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία.

Μάλιστα είχα φάει «κατσάδα» από φίλη ότι είχα βάλει «αντιδραστικό» τίτλο. Κάτι στο στυλ: «το έκαψαν και τώρα το φτιάχνουν». Οι ημέρες ήταν περίεργες, δεν μπορούσα να ξέρω αν κάποιοι επιτήδειοι δεν εκμεταλλεύτηκαν το όλο μπάχαλο για να μαζέψουν χρήματα για πάρτι τους. Ζητώ, λοιπόν, συγγνώμη τώρα από τον Κάιν για την τότε επιφυλακτικότητά μου, αλλά δεν μπορούσα να γνωρίζω.