oraelladas.gr

Το Σωτήρη Χατζάκη τον είχα δει σε παράσταση του Θεάτρου Καισαριανής πριν πάρα πολλά χρόνια, μπορεί και 25… Μου είχε κάνει εντύπωση η έκφραση του προσώπου του. Εμοιαζε με σκωπτική μάσκα και είχε μία «τρέλα» που τον έκανε να ξεχωρίζει. Τώρα σαν καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ ξεχωρίζει και πάλι με την κωμωδία του Αριστοφάνη «Αχαρνής», την οποία φρόντισε να προβάλει με ένα πρωτότυπο χάπενινγκ με ποδηλάτες (δες το σχετικό βίντεο), προωθώντας παράλληλα και τη χρήση του ποδηλάτου σαν μέσου μετακίνησης στην πόλη. Θεωρώ δε εξαιρετική την ιδέα του να δώσει το ρόλο του Δικαιόπολη στον Σταμάτη Κραουνάκη. Δημιουργική τρέλα που σκοτώνει… την τρέλα της οικονομικής κρίσης και λειτουργεί υπέρ της κοινωνίας με ψαλιδεμένα κονδύλια… Κάνετε κλικ στους συνδέσμους που έχω δώσει να διαβάσετε περισσότερα και δείτε κι άλλες «αιφνιδιαστικές» και μη δραστηριότητες του ΚΘΒΕ. Το βίντεάκι με το χάπενινγκ το ανακάλυψα στο blog Πέρα βρε, έχει.

Που μπορείτε να δείτε την παράσταση «Αχαρνής», σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, από εδώ και πέρα: Αθήνα, Ωδείο Ηρώδου του Αττικού (09/09/2010 – 10/09/2010) Πετρούπολη, Θέατρο Πέτρας (11/09/2010) Παραλία Ελευσίνας, Παλαιό Ελαιουργείο (12/09/2010) Αττική, Δήμος Αχαρνών (14/09/2010) και τέλος στο Βασιλικό Θέατρο του ΚΘΒΕ (24/09/2010 – 03/10/2010)

Σχετικά θέματα:

• Ο μύθος του Οιδίποδα με τη ματιά της Ιοκάστης
• Μας συγχωρείτε, σας συλλάβαμε κατά λάθος!
• Δωρεάν θεατρικές παραστάσεις
• Καμαρούλα μία σταλιά παρέα με Σαίξπηρ
• Εκθεση ζωγραφικής

Είδα το ντοκιμαντέρ κάπου προς το τέλος και δεν συγκράτησα όνομα. Μόνο το πρόσωπο και τις κινήσεις του. Γλυκύτητα, ηρεμία, γαλήνια συμπεριφορά ανάμεικτη με πόνο. Και το σχόλιο του ότι η κίνηση του ξένισε τους Ισραηλινούς, τους έκανε να νιώσουν αμήχανα, ενώ θα τους φαινόταν πιο λογικό να κάνει μία επίθεση αυτοκτονίας.

Ο Ισμαήλ έχασε τον γιό του Αχμέτ στην ηλικία των 12 ετών. Το αγόρι έπεσε νεκρό κατά τη διάρκεια σύγκρουσης Ισραηλινών με Παλαιστίνιους. Παρά τη θλίψη του ο πατέρας αποφάσισε να δωρίσει τα όργανα του παιδιού του για να σώσει τις ζωές τεσσάρων Ισραηλινών παιδιών σε μια χειρονομία ειρήνης. Ενάμισι χρόνο αργότερα ο Ισμαήλ επισκέπτεται τα τέσσερα παιδιά στα οποία ο πρόωρος θάνατος του γιού του, χάρισε την ζωή. Αυτά περίπου αναφέρει το κείμενο (με κάποια δική μου προσθήκη από τις άλλες πηγές που βρήκα) για το ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στην ΕΤ3 την Τετάρτη 25 του μήνα Αυγούστου στις 8:40 το βράδυ με τίτλο «Η καρδιά του Ζενίν» και το έψαξα σήμερα για να βρω το όνομα αυτού του γενναίου πατέρα.

Δεν ξέρω ποιος μετέφρασε τον τίτλο του ντοκιμαντέρ, αλλά δεν νομίζω ότι αφορά «την καρδιά του Ζενίν», αλλά της Τζενίν, όπου σκοτώθηκε ο μικρός Αχμέτ. Η Τζενίν είναι μια πόλη στα βόρεια της Δυτικής Όχθης. Με 120.000 κατοίκους, 20.000 από τους οποίους ζουν στον καταυλισμό προσφύγων της UNRWA, και ποσοστό ανεργίας 23,2%. Η περιοχή είναι, επίσης, δυστυχώς, γνωστή για μερικές από τις πιο σκληρές μάχες κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα. (πηγή rofto radio – palestine)

«After the death of his son Ahmed, Ismael Khatib opened the Ahmed Khatib Center for Peace to provide children from the Jenin refugee camp with an alternative to life on the streets. A filmmaking course became one of the center’s most popular programs, but there was no place to show the films that the children produced. With the help of Heart of Jenin filmmaker Marcus Vetter, Khatib launched an effort to restore and reopen Cinema Jenin, a movie theater that had been closed since 1987, to provide such a venue. The children at the center have already started rebuilding the cinema. They hope to show their first films in the new theater later this summer» (πηγή wideangle)

Αυτό που δεν αναφέρεται στο σύντομο κείμενο της παρουσίασης του ντοκιμαντέρ, στη ιστοσελίδα της ΕΤ3, είναι ότι ο Ισμαήλ Χατίμπ ίδρυσε ένα Κέντρο για την Ειρήνη για να παρέχει στα παιδιά του προσφυγικού καταυλισμού της Τζενίν μία εναλλακτική επιλογή από αυτή της ζωής του δρόμου. Ο Ισμαήλ, είπε στη διάρκεια του ντοκιμαντέρ, ότι στα νιάτα του είχε αντισταθεί με διαφορετικούς τρόπους έναντι των Ισραηλινών και είχε φυλακισθεί, αλλά κατέληξε στο δρόμο της εκπαίδευσης και της ειρηνικής προσέγγισης, αφού ο δρόμος της βίας του φάνηκε αδιέξοδος. Ο σκηνοθέτης του έργου «Η καρδιά της Τζενίν», Marcus Wetter, προκειμένου να προσφέρει κάτι πιο ουσιαστικό στην πόλη της Τζενίν, βοήθησε την προσπάθεια του Ισμαήλ Χατίμπ για αναστήλωση ενός κινηματογράφου που είχε καταστραφεί στη διάρκεια της πρώτης Ιντιφάντα, ώστε να στεγάσει δραστηριότητες της κοινότητας.

Σχετικά θέματα:

• Ταινίες για την Παλαιστίνη
• Ως πότε;

Θα έχετε δει τη διαφήμιση αυτή στην κρατική τηλεόραση με τη μίζερη και φτωχική κυρία στο σούπερ μάρκετ που υπολογίζει από μέσα της το κόστος ζωής και κωλώνει να πάρει το ελάχιστο παραπάνω. Μετά μας δείχνει έναν ευπρεπή κυριούλη που περπατάει στο πεζοδρόμιο και κάνει επίσης σιωπηλά υπολογισμούς λογαριασμών σαν χαμένος. Κι ενώ αυτές οι εικόνες σε παραπέμπουν σε πραγματικές καταστάσεις του σήμερα στην Ελλάδα, ξαφνικά πέφτει το τελικό μήνυμα ότι αφορά το ευρωπαϊκό έτος καταπολέμησης της φτώχειας και σε πιάνει ένα νευρικό γέλιο κι αναρωτιέσαι αν σε δουλεύουν ψιλό γαζί. Τραγελαφική ειρωνεία… Καιρό τρωγόμουν ότι ήθελα κάτι να γράψω σχετικά, αλλά με τις διάφορες υποχρεώσεις είχα παρατήσει τελείως τη σελίδα μου, έτσι σήμερα είδα ότι ένας σεφ… έχει ήδη σερβίρει εξαιρετικά εύστοχη επισήμανση της ειρωνείας αυτής της καμπάνιας.

Σχετικά θέματα:

• Δεν υπάρχουν σχετικά θέματα

Σε πείσμα όσων επιμένουν να χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη εποχή ως αντικαλλιτεχνική, η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Artspot διοργανώνει ηλεκτρονικό διαγωνισμό λογοτεχνικής σύνθεσης με τίτλο «ΛογωΤέχνης». Στόχος του διαγωνισμού είναι να αποτελέσει την αφορμή για τους συμμετέχοντες να αποτυπώσουν μέσω του γραπτού λόγου τη σημασία της τέχνης στην καθημερινότητα. Λέξεις αλιευμένες από διαφορετικούς χώρους της καλλιτεχνικής δημιουργίας αναμένουν να συνδυαστούν, διαμορφώνοντας λογοτεχνικά κείμενα που αναδεικνύουν τη θέση που κατέχει η τέχνη στη ζωή μας.

Το θέμα: Ο θεματικός άξονας του διαγωνισμού αφορά την Τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις. Οι συμμετέχοντες θα πρέπει στην πλοκή του διηγήματος που θα συγγράψουν να συμπεριλάβουν τις ακόλουθες 7 λέξεις, που εκφράζουν αντίστοιχα τις βασικές μορφές τέχνης: Πένα – Καμβάς – Μάσκα – Βιολί – Άγαλμα – Κάμερα – Τανγκό

Η Κριτική Επιτροπή:

• Eλένη Γκίκα, Συγγραφέας – Κριτικός βιβλίου
• Λεία Βιτάλη, Συγγραφέας
• Μάνος Κοντολέων, Συγγραφέας – Κριτικός βιβλίου
• Θανάσης Χειμωνάς, Συγγραφέας
• Γιάννης Φαρσάρης, Υπεύθυνος διοργάνωσης του διαγωνισμού εκ μέρους του φορέα Artspot

Διάρκεια του διαγωνισμού: Ημερομηνία έναρξης του Διαγωνισμού είναι η 20η Ιουλίου 2010 και ημερομηνία λήξης η 15η Σεπτεμβρίου 2010.
Έκταση των κειμένων: Τα διηγήματα δεν θα πρέπει να ξεπερνούν σε έκταση τις 1.000 λέξεις.
Οι Νικητές: Τα μέλη της Κριτικής Επιτροπής θα απονείμουν 3 βραβεία και 3 επαίνους, που θα απονεμηθούν σε ειδική τιμητική εκδήλωση, η οποία θα διοργανωθεί από την εταιρεία Artspot.
Ο Διοργανωτής: Η Artspot είναι μία αστική μη κερδοσκοπική Εταιρεία με σκοπό την προώθηση και προβολή του Πολιτισμού. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2009, οι δραστηριότητες της όμως ξεκίνησαν από τον Νοέμβριο του 2007, με την δημιουργία της ηλεκτρονικής κοινότητας Ελλήνων Δημιουργών – για επαγγελματίες ή ερασιτέχνες – artspot.gr. Ακολούθησαν ομαδικές δράσεις με συμμετοχές σε διεθνείς διαγωνισμούς και εκθέσεις, ενώ παράλληλα πραγματοποιήθηκαν ομαδικές εκθέσεις των μελών της κοινότητας. Το artmagazine.gr ήταν η φυσική προέκταση του artspot.gr, εισάγοντας νέα δεδομένα στον τομέα του Ηλεκτρονικού Τύπου, ενώ παράλληλα οι μουσικές επιλογές του ψηφιακού ραδιοφώνου Art.radio αποτέλεσαν μια μοναδική συντροφιά, αλλά και πηγή γνώσης για τους λάτρεις της ποιοτικής μουσικής.

Αναλυτικές πληροφορίες για τους όρους συμμετοχής στον Διαγωνισμό Διηγήματος «ΛογωΤέχνης» είναι διαθέσιμες στον δικτυακό τόπο contest.artspot.gr και στο email contest@artspot.gr

Σχετικά θέματα:

• Διαγωνισμός διηγήματος

Αυτό το διάστημα τρέχω με νοσοκομεία, έτσι καθυστέρησα να δω το μήνυμα που είχε έρθει από τις 25/6/10 με το θέμα που δημοσιεύω σήμερα και το οποίο αφορά προσφυγή της Πανελλήνιας Διαδικτυακής Ομάδας σκέψης και Παρέμβασης Λογιστών – Φοροτεχνικών στο Συνήγορο του Πολίτη για το Θέμα: Ασφάλιση μερικώς απασχολουμένων και αναγνώριση ασφαλιστικών ημερών από το Ι.Κ.Α.-Ε.Τ.Α.Μ.

Η επιστολή – παρέμβαση που απευθύνεται προς την ανεξάρτητη αρχή:

Αξιότιμοι κύριοι / κυρίες,

Η Πανελλήνια Διαδικτυακή Ομάδα Σκέψης και Παρέμβασης Λογιστών – Φοροτεχνικών εμπνεύστηκε, συγκροτήθηκε και δρα αξιοποιώντας την αμεσότητα της ηλεκτρονικής επικοινωνίας και συμμετοχής. Η ομάδα μας αποτελείται από επαγγελματίες Λογιστές-Φοροτεχνικούς που, μέσω της δημοφιλέστερης ελληνικής φορολογιστικής διαδικτυακής πύλης www.taxheaven.gr, βρίσκεται σε καθημερινή επαφή με on line συζητήσεις, αξιολογήσεις και δυναμικές παρεμβάσεις σε θέματα και εξελίξεις που αφορούν αντικείμενα του κλάδου.

Το 2007 είχε γίνει μια πρώτη προσπάθεια για να επιλυθεί το συγκεκριμένο ζήτημα, μέσω αποστολής μαζικών επιστολών από πολλούς συναδέλφους λογιστές προς τη Διοίκηση του ΙΚΑ, με την προσδοκία της οριστικής επίλυσης του εν λόγω θέματος. Ωστόσο, το ΙΚΑ παρέμεινε στις θέσεις του, απαντώντας χωρίς παραπομπή σε νόμο ή διάταξη (παρατηρήστε ότι η αναφορά σε διατάξεις αφορά τον ορισμό της βάσης για τον υπολογισμό του χρόνου ασφάλισης, και όχι για το κρίσιμο ερώτημα, δηλαδή πόσες ασφαλιστικές ημέρες πρέπει να αναγνωρίζονται στους μερικώς απασχολουμένους)[1]!

Οπότε, ο έλεγχος που εξακολουθεί να πραγματοποιείται από τα όργανα του Ι.Κ.Α.-Ε.Τ.Α.Μ., στους μισθωτούς που

• απασχολούνται ανελλιπώς με σύστημα 5ήμερης εργασίας,
• αμείβονται με ημερήσια αμοιβή μεγαλύτερη του Τεκμαρτού Ημερομισθίου (Τ.Η.) της 1ης Ασφαλιστικής Κλάσης ή με μηναία αμοιβή μεγαλύτερη του 25πλάσιου του Τ.Η. της 1ης Ασφαλιστικής Κλάσης και
• με ημερήσιο ωράριο μεγαλύτερο ή ίσο του 1/2 του νόμιμου ωραρίου πλήρους απασχόλησης (δηλαδή μεγαλύτερο ή ίσο των 4 ωρών)

αναγνωρίζει τόσες ημέρες ασφάλισης όσες ακριβώς είναι οι πραγματικές ημέρες εργασίας του πενθήμερου, δηλαδή 20, 21, 22 ή 23.

Αυτός ο τρόπος υπολογισμού των ημερών ασφάλισης για τους ανωτέρω εργαζόμενους είναι τυπικά και ουσιαστικά μη νόμιμος, δεδομένου ότι δεν στηρίζεται σε καμία διάταξη νόμου και ως εκ τούτου αυθαίρετος.

Ωστόσο, έχει σημαντικές επιπτώσεις, κοινωνικές αλλά και οικονομικές, οι κυριότερες των οποίων είναι:

• Οι μερικώς απασχολούμενοι χάνουν 3-4 ασφαλιστικά ημερομίσθια μηνιαίως και 36-48 ετησίως, δηλαδή σχεδόν δύο μήνες ασφάλισης το χρόνο με άμεσο αντίκτυπο στο χρόνο θεμελίωσης δικαιώματος σύνταξής τους. Ιδιαίτερα, σε συνάρτηση με τις μεταβολές που γίνονται αυτές τις μέρες με νομοθετικές πράξεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας, η αναγνώριση αυτών των ασφαλιστικών ημερών γίνεται ακόμα πιο καίρια και κρίσιμη.

• Δεν θεμελιώνονται (ελλείψει των απαιτούμενων ασφαλιστικών ημερομισθίων) παροχές από δημόσιους φορείς, όπως ΙΚΑ (π.χ. επιδόματα μητρότητας), ΟΑΕΔ (π.χ. επίδομα ανεργίας), Οργανισμός Εργατικής Εστίας (π.χ. εισιτήρια κοινωνικού τουρισμού), Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας (π.χ. λήψη στεγαστικού δανείου) και γενικότερα όπου προαπαιτείται συγκεκριμένος αριθμός ενσήμων για την χορήγηση παροχών κοινωνικού χαρακτήρα από το κράτος.

• Δημιουργούνται προστριβές μεταξύ των συναδέλφων λογιστών και των πελατών τους (εργοδότες), καθώς πολλές φορές θεωρείται από τους τελευταίους ότι η διαγραφή από το ΙΚΑ των ασφαλιστικών ημερομισθίων των μερικώς απασχολούμενων αποτελεί σφάλμα του λογιστή. Θίγεται η επαγγελματική μας υπόσταση, η κατάρτισή μας και σε πολλές περιπτώσεις, υπάρχει και άμεσος οικονομικός αντίκτυπος.

Σε συγκεκριμένη περίπτωση συναδέλφου, ο οποίος εφαρμόζοντας το νόμο και όχι τις οδηγίες του ΙΚΑ, ελεγκτές του ΙΚΑ χρέωσαν διαφορές για εργαζόμενους μερικής απασχόλησης, καθώς θεώρησαν ότι επειδή ο λογιστής έβαζε 25 ένσημα το μήνα, η απασχόληση ήταν πλήρης και όχι μερική!

Αν υπολογίσουμε ότι η ένσταση θα εκδικαστεί σε διάστημα 1-2 ετών από την ΤΔΕ, ότι ο διευθυντής του υποκαταστήματος μάλλον θα προσφύγει (σε περίπτωση θετικής απόφασης της ΤΔΕ) στα διοικητικά δικαστήρια, τα οποία θα δικάσουν σε 2-3 χρόνια, ενώ παράλληλα το ΙΚΑ θα απαιτεί ως καταβλητέα αυτά τα πρόστιμα και δεν θα χορηγεί ασφαλιστική ενημερότητα, μπορούμε να καταλάβουμε τον αντίκτυπο που έχει η όλη αυτή διαδικασία (οικονομικά, ψυχολογικά κ.α.) στον ίδιο τον εργοδότη, αλλά και στις σχέσεις του με τον λογιστή του (διεκδίκηση αποζημίωσης, απώλεια πελάτη κτλ).

• Εάν, ως επαγγελματίες λογιστές, εφαρμόσουμε την τακτική του ΙΚΑ, κινδυνεύουμε να βρεθούμε αντιμέτωποι με τους εργαζόμενους στα δικαστήρια, κατηγορούμενοι από τους ίδιους τους εργαζόμενους ότι δεν εφαρμόσαμε το γράμμα του νόμου, και τους ασφαλίσαμε για λιγότερα ημερομίσθια από ότι ο νόμος προβλέπει, στερώντας τους το δικαίωμα να προσφύγουν με ένσταση κατά του ελέγχου του ΙΚΑ.

• Δημιουργούνται κοινωνικά θέματα άνισης μεταχείρισης, ανάλογα αν ο ασφαλισμένος έχει ημερομίσθιο μικρότερο της 1^ης ειδικής ασφαλιστικής κλάσης, μεγαλύτερο της 1^ης ειδικής και μικρότερο της 1^ης ασφαλιστικής κλάσης, ή μεγαλύτερο της 1^ης ασφαλιστικής κλάσης, αφού αναγνωρίζονται διαφορετικές ασφαλιστικές ημέρες σε κάθε περίπτωση. Για παράδειγμα, είναι δυνατόν ένας εργαζόμενος που εργάζεται μισή ώρα την ημέρα να παίρνει 25 ασφαλιστικά (διότι ασφαλίζεται με το Τ.Η. της 1ης ειδικής και εκεί το ΙΚΑ δέχεται το Τ.Η.*25) και ένας συνάδελφός του που εργάζεται 3 ώρες την ημέρα να παίρνει 20-22 ένσημα, γεγονός κοινωνικά ανεπίτρεπτο.

• Με πρόσφατο έγγραφό του[2] (αυθαίρετα, αλλά για αυτό επιφυλασσόμαστε να επανέλθουμε με άλλη ενέργειά μας), ο Ο.Α.Ε.Ε. διατάσσει τα παραρτήματά  του να μην χορηγούν απαλλαγή από την ασφάλιση στον ΟΑΕΕ των νέων ασφαλισμένων, οι οποίοι έχουν δικαίωμα επιλογής κύριου ασφαλιστικού φορέα, καθώς ορίζει σε αυτό: «ο αριθμός των ημερομισθίων που θα πρέπει να έχει στην ασφάλισή του άλλου φορέα ο «Νέος» ασφαλισμένος για να έχει δυνατότητα επιλογής, είναι τα είκοσι πέντε (25) ημερομίσθια μηνιαία, αφού ο ΟΑΕΕ και με μια ημέρα εργασίας το μήνα τον υποχρεώνει στην καταβολή εισφοράς για ολόκληρο μήνα». Είναι ευνόητο ότι νέος ασφαλισμένος, μερικώς απασχολούμενος, σύμφωνα με την πρακτική και τακτική του ΙΚΑ, ασφαλιζόμενος για 21-23 ημερομίσθια κάθε μήνα, θα υπάγεται αυτόματα και στην πλήρη ασφάλιση του Ο.Α.Ε.Ε.!

Επειδή:

Οι όροι εργασίας και ασφάλισης των μερικώς απασχολουμένων διέπονται από τις διατάξεις του νόμου 1892/1990 – άρθρα 38 & 39, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 του Ν. 2639/1998 και με το άρθρο 2 του Ν. 3846/2010[3].

Ειδικότερα, και όσον αφορά την ασφάλιση των μερικώς απασχολουμένων,

1. το άρθρο 39 του Ν. 1892/1990 προβλέπει ότι:

2. Κατ’ εξαίρεση στην ασφάλιση του μερικώς απασχολουμένου, ανεξαρτήτως του αν αμείβεται με μισθό ή ημερομίσθιο αναγνωρίζονται όλες οι ημέρες εργασίας που πραγματοποιεί σε κάθε μισθολογική περίοδο, εφαρμοζομένων αναλόγως και των διατάξεων για την αναγνώριση περισσότερων ημερών εργασίας επί πενθήμερης εβδομαδιαίας εργασίας.

Επομένως, για εργασία τουλάχιστον 3 ημερών εβδομαδιαίως, αναγνωρίζεται ασφαλιστικά επιπλέον 1 ημέρα ανά εβδομάδα, ήτοι σε καθεστώς πενθήμερης απασχόλησης 25 ασφαλιστικές ημέρες ανά μήνα, και για αυτούς που εργάζονται με καθεστώς μερικής απασχόλησης.

2. Επιπλέον, το άρθρο 38 του ίδιου νόμου ορίζει ότι:

17. Κατά τα λοιπά εφαρμόζονται για τους μερικώς απασχολούμενους όλες οι διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας.

Οπότε, ότι ισχύει για τους εργαζόμενους με πλήρη απασχόληση, ισχύει και για αυτούς με μερική.

3. Ακόμα, να τονιστεί ότι και για τους μισθωτούς μερικής απασχόλησης, ισχύει το πενθήμερο και ο εργοδότης δεν έχει δικαίωμα να επιμηκύνει τις ημέρες εργασίας πέραν των πέντε (5) κατά εβδομάδα (έγγραφα 1162/1996, 2288/1999 και 10390/2001 του Υπουργείου Εργασίας).

4. Επί του συγκεκριμένου θέματος, έχουν τοποθετηθεί έγκριτοι εργατολόγοι και τέως Επιθεωρητές του, των οποίων η γνώμη είναι ιδιαιτέρως βαρύνουσα, καθώς έχουν τεράστια εμπειρία σε εργατικά και ασφαλιστικά θέματα, ενώ επίσης υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία στο εν λόγω ζήτημα, οι οποίοι έχουν τοποθετηθεί εναντίον των θέσεων του ΙΚΑ, ζητώντας στην ουσία αναθεώρηση αυτού του τρόπου υπολογισμού. Ενδεικτικά αναφέρονται οι θέσεις των κ.κ. Νιάρχος, Ψηλός, Λεοντάρης, Ραπανάκης κ.α.[4] Επιπλέον, ανάλογες δημοσιεύσεις έχουν γίνει από τις επιστημονικές ομάδες επαγγελματικών περιοδικών, όπως για παράδειγμα αυτή του περιοδικού «ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ»[5].

5. Επειδή δεν χωρεί άλλος τρόπος υπολογισμού των ημερών ασφάλισης, όπως για παράδειγμα ο τρόπος που αναφέρεται στο άρθρου 18 παρ. 3 του κανονισμού ασφαλίσεως του ΙΚΑ, που προβλέπει την διαίρεση του συνόλου των μηνιαίων αποδοχών δια του ποσού των του εκάστοτε ισχύοντος τεκμαρτού ημερομισθίου της 1ης ασφαλιστικής κλάσεως, καθώς απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο εργαζόμενος να απασχολείται ημερησίως λιγότερο από 4 ώρες (απόφαση Σ.τ.Ε. 2331/2003)[6].

Για όλους τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω:

Οι μισθωτοί που απασχολούνται ανελλιπώς με ημερήσιο ωράριο πλέον του 1/2 του νόμιμου ωραρίου πλήρους απασχόλησης και με ημερήσια αμοιβή μεγαλύτερη του Τ.Η. της 1ης Ασφαλιστικής Κλάσης ή με μηνιαία αμοιβή μεγαλύτερη του 25πλάσιου της 1ης Ασφαλιστικής Κλάσης, πρέπει να ασφαλίζονται οι μεν αμειβόμενοι με μισθό με 25 ημέρες κατά μήνα, οι δε αμειβόμενοι με ημερομίσθιο με 24-28 ημέρες κατά μήνα.

Συνεπώς, και βάσει όλων όσων έχουν παρατεθεί στην παρούσα επιστολή,

Αιτούμαστε

1. τη γνωμοδότηση της υπηρεσίας σας για το αν είναι ορθός ή λανθασμένος ο χειρισμός του Ι.Κ.Α.-Ε.Τ.Α.Μ. στο συγκεκριμένο ζήτημα

1. εφόσον ο χειρισμός του ΙΚΑ θεωρείται ότι είναι λανθασμένος, την παρέμβασή σας προς το Ι.Κ.Α.-Ε.Τ.Α.Μ., προκειμένου το Ίδρυμα να αναθεωρήσει τον τρόπο χειρισμού, εφαρμόζοντας το νόμο στα πλαίσια της χρηστής δημόσιας διοίκησης.

Παραμένοντας στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή ενέργεια,

Με τιμή,

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΟΜΑΔΑ ΣΚΕΨΗΣ

ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΛΟΓΙΣΤΩΝ- ΦΟΡΟΤΕΧΝΙΚΩΝ[7]

---

[1] Βλ. Παράρτημα 6.

[2] Βλ. Παράρτημα 8.

[3] Βλ. Παράρτημα 1.

[4] Βλ. Παραρτήματα 2, 3 & 4.

[5] Βλ. Παράρτημα 5.

[6] Βλ. Παράρτημα 7.

[7] Βλ. υπογραφές μελών στο Παράρτημα 8.

(Σημείωση blogger coolplatanos: Τα παραρτήματα αφορούν τις παρακάτω πηγές και περιέχονται μέσα στην επιστολή που θα βρείτε στον πρώτο σύνδεσμο που δίνω στην αρχή της ανάρτησης προς το Φόρουμ)

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1: Νόμος 1892/1990 (κωδικοποιημένος μέχρι και τον 3846/2010) 6

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2: Μερική απασχόλησης και ασφάλιση Υπό Γ. ΨΗΛΟΥ 10

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 3: Ημέρες ασφάλισης στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ Του Σπύρου Νιάρχου, τ. Επιθεωρητή ΙΚΑ 13

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 4: Απόσπασμα από βιβλίο του Μ. Λεοντάρη 24

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 5: Απάντηση από την επιστημονική ομάδα του επαγγελματικού περιοδικού «ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ» 25

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 6: Απάντηση Ι.Κ.Α.-Ε.Τ.Α.Μ. σε παλαιότερο σχετικό ερώτημα 27

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 7: Απόφαση Σ.τ.Ε. 2331/2003 28

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 8: Υπογραφές μελών 31

Σχετικά θέματα:

• Πάλι οι εργαζόμενοι θα πληρώσουν τη νύφη;
• Συνεχίζεται ο πόλεμος ανακοινώσεων στην ΕΣΗΕΑ
• Ο γολγοθάς του ΙΚΑ
• Θα φαγωθούμε μεταξύ μας…

Ο Νίκος Δρανδάκης προτείνει μία «μίνι μελέτη» των ιδιαιτεροτήτων της ελληνικής οικονομίας. Διάβασα το κείμενο μόλις τώρα και θεωρώ ότι αξίζει να αφιερώσετε χρόνο για να το διαβάσετε κι εσείς. Σε συνθήκες πανικού οι νηφάλιες φωνές ακούγονται δύσκολα και γι’ αυτό χρειάζεται να τις προβάλουμε όσο περισσότερο μπορούμε. Αυτά τα στοιχεία που αναφέρονται στο κείμενο του Αρίστου Δοξιάδη διαφωτίζουν αρκετά το «ελληνικό φαινόμενο».

Σχετικά θέματα:

• Γάτα με πέταλα…
• Προτείνουν έξοδο από το ευρώ
• Δεν παράγουμε τίποτα;

- Γύρω στα μέσα Ιουνίου να κανονίσουμε να πάμε να τους δούμε (κάποιους φίλους εκτός Αθηνών).
- Είσαι από τους μόνους που προγραμματίζουν μακροπρόθεσμα αυτό το διάστημα. Κανένας δεν προγραμματίζει παραπάνω από τρεις ημέρες…
- Ε, καλά δεν είναι να υπάρχουν και κάποιοι διαφορετικοί, κάποιοι που διατηρούν την ψυχραιμία τους; Να υπάρχει μία ισορροπία…
- (Γέλιο) Ε, ναι, στον κόσμο σου εσύ!
Προτιμώ να είμαι στον κόσμο μου από το να πανικοβληθώ. Βράζει ο τόπος από θυμό και οργή.
- Κάποιους να τιμωρήσουν επιτέλους! Λέει άλλος φίλος.
- Να δει ο κόσμος ότι κάποιος πλήρωσε για τις λαμογιές, συνεχίζει. Μόνο έτσι θα ηρεμήσουν τα πνεύματα. Διαφορετικά θα υπάρξει ξεσηκωμός. Ο κόσμος δεν πιστεύει τίποτα πια. Τι βγάζουν τα χρέη του Βοσκόπουλου εάν δεν τιμωρηθεί; Γιατί γράφουν για όλους αυτούς που έκαναν χρήμα στις πλάτες μας; Γιατί προκαλούν τον κόσμο; Γιατί όλοι εμείς οι υπόλοιποι πληρώνουμε την εφορία; Γιατί εγώ άμα παρκάρω παράνομα πάω και πληρώνω το πρόστιμο σαν μαλάκας; Γιατί αυτοί που χρωστάνε τόσα τη γλιτώνουν; Ενας επιχειρηματίας αυτοκτόνησε. Καλύτερα να είχε πέσει μέσα στη Βουλή, να φάει και μερικούς! Κάποιοι να πληρώσουν επιτέλους!
Ρωτάω:
- Θα λυθεί το πρόβλημα εάν πληρώσουν κάποιοι; Ή μήπως πρέπει να αλλάξουν κάποιες δομές ώστε να μην επιτρέπουν να γίνονται αυτά που γίνονταν ως τώρα; Διότι αν μπει το θέμα να πληρώσουν όσοι έχουν κάνει λαμογιές η τσιμπίδα θα πιάσει σχεδόν όλη την κοινωνία, ή θα φτάσουμε να σφαζόμαστε μεταξύ μας.

Είναι εφικτό πράγματι κάποιοι να πληρώσουν για ακραία παράνομες πράξεις που έβλαψαν συνολικά την κοινωνία προκειμένου να σωθεί το υπάρχον κοινωνικό σύστημα, αλλά αμφιβάλλω αν θα λυθεί το πρόβλημα μακροπρόθεσμα. Μερικούς προβληματισμούς για το θέμα του αδιεξόδου που έχει περιέλθει ο πολιτισμός μας θα βρείτε εάν κάνετε κλικ εδώ. Αξίζει να διαβάσετε και τα σχόλια στο κείμενο και να δείτε το βίντεο που παρατίθεται. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτοί οι προβληματισμοί είχαν ξεκινήσει ήδη από το 2008. Ενα ενδιαφέρον σχετικό επίσης κείμενο εδώ.

Παρόλο το αδιέξοδο όμως μην τρελαινόσαστε. Η νέα ημέρα ακολουθεί πάντα το βαθύτερο σκοτάδι! Αλλά μερικοί φοβούνται ακόμα να την αντικρίσουν, προτιμούν τα οικεία σκατά, έτσι χρειάζεται υπομονή και να τους περιμένουμε λίγο ακόμα μέχρι να καταλάβουν ότι το άγνωστο είναι όμορφο κι όχι απειλητικό!!!…

Εχω αναφέρει αρκετές φορές σε σχόλια το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου «Γάτα με πέταλα». Στο Παλαιοβιβλιοπωλείο πωλείται μεταχειρισμένο, σε καλή κατάσταση, για 4,5 ευρώ, αλλού θα το βρείτε με 10 ευρώ. Είναι 158 σελίδες και αξίζει να το διαβάσετε.

Οπως αναφέρεται στην παρουσίαση: «Ενας χυδαίος τίτλος, σε ένα βιβλίο που περιγράφει τη χυδαιότητα και την ηθική κατάπτωση. Τρεις παράλληλες κι αλληλοεμπλεκόμενες ιστορίες. Μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Μιας καταπάτησης οικοπέδων και μιας τρίτης – πολιτικής – ιστορίας, που δε λέγεται, αλλά εννοείται. «Γάτα με πέταλα» είναι ο κυρ Αφρέδος Μ., πρώην βοηθός επιστάτη του κτήματος – που κι ο ίδιος καταπατά – , πατέρας της εγκυμονούσης κι αρχηγός των δολοπλόκων κι απατεώνων. Καταφέρνει να τους κάνει όλους – αυτουργούς, ηθικούς αυτουργούς, κι απλούς γνώστες ή θεατές – να αισθάνονται συνένοχοι και συνυπεύθυνοι στις κομπίνες και στο κουκούλωμά τους».

Είναι συλλογική ή ατομική η ευθύνη για την κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα μας; Είναι συλλογική ή ατομική η ευθύνη για την κατάσταση που έχει περιέλθει η οικονομία σε παγκόσμιο επίπεδο; Το ερώτημα αυτό αναδύεται ή υποβόσκει στο μυαλό όλων όσων συνηθίζουν να σκέφτονται και να αναρωτιούνται.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι υπάρχουν ατομικές και κάποιοι άλλοι συλλογική ευθύνη των πολιτικών, κάποιοι άλλοι λένε ότι αναλογούν ευθύνες σε όλους μας. Αν κοιτάξουμε με ψύχραιμη ματιά θα διαπιστώσουμε μάλλον ότι η αλήθεια – ως συνήθως – βρίσκεται κάπου στη μέση. Δεν ευθύνονται συλλήβδην όλοι οι πολιτικοί, ούτε όλοι οι πολίτες αν το δούμε με την οπτική των συμβατικών νόμων (που είναι και η μόνη εφικτή πρακτική άμεσα), αλλά αν το πάμε σε φιλοσοφικό επίπεδο ευθυνόμαστε όλοι για όσα επιτρέψαμε και επιτρέπουμε να συμβαίνουν. Οταν προσπαθώ να αλλάξω την κοινωνία αλλάζω τον εαυτό μου και όταν αλλάζω τον εαυτό μου αλλάζω την κοινωνία. Κι αυτό είναι διάλογος κοινωνικών δυνάμεων και διαλεκτική.

Εχω παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι που τους αρέσει η εξουσία, ο έλεγχος και ο χειρισμός των άλλων φροντίζουν να δημιουργούν συνενόχους και αυτό είναι που πραγματεύεται το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου «Γάτα με πέταλα», που ουσιαστικά αναφέρεται στον εκμαυλισμό συνειδήσεων που συνέβη και με το ΠαΣοΚ στην εξουσία από το 1981 και μετά.

Επίσης στο περίφημο βιβλίο του Χεμινγουαίη «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», το οποίο αναφέρεται στον Ισπανικό Εμφύλιο, υπάρχει μία σκηνή δολοφονίας αντιπάλων από τους αντάρτες όπου φροντίζουν να καταστήσουν συνενόχους όλους τους χωρικούς με τη συμμετοχή τους, ώστε να μην μπορούν να περάσουν στο αντίπαλο στρατόπεδο του Φράνκο. Πρακτικά και άμεσα αυτό κάποιοι θα το θεωρήσουν ηθικά σωστό εάν είναι κατά της δικτατορίας του Φράνκο, αλλά φιλοσοφικά και σε βάθος χρόνου είναι ηθικά σωστό; Οδηγεί σε μία καλύτερη κοινωνία; Ισως, εάν δεχθούμε ότι «ο φόβος φυλάει τα έρημα», αλλά όταν εκλείπει πάλι ο φόβος; Ή όταν ο φόβος δεν αρκεί; Θυμάμαι όταν φοιτούσα στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας η εγκληματολόγος Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου μας είχε πει ότι: «Οι περισσότερες κλοπές πορτοφολιών διαπράττονταν την ώρα που οδηγούσαν στην αγχόνη τους πορτοφολάδες!!!»

Στο σήμερα η κυβέρνηση με τα μέτρα που επιβάλει καθιστά συλλογικά ένοχους και υπεύθυνους όλους τους πολίτες για το κατάντημα της χώρας, ενώ τα ΜΜΕ καθιστούν συνενόχους τους πολίτες στις ατομικές δημόσιες διαπομπεύσεις προσώπων για φορολογικά χρέη κλπ. Από την άλλη συνδικαλιστικές ομάδες – επίσης μικρά κέντρα εξουσίας – προσπαθώντας να αντισταθούν στα μέτρα επιχειρούν το δικό τους «έλεγχο» με ανακοινώσεις του στυλ: «Οι ομάδες περιφρούρησης που θα οργανώσουν τα Σωματεία έχουν εντολή να κλείσουν με κάθε τρόπο τους προδότες. Να μην ξανακαρπωθούν τους αγώνες μας. Δεσμευόμαστε πως σε όποιου Σωματείου η διοίκηση ανοίξει κερκόπορτες, την επόμενη μέρα θα μας βρουν μπροστά τους. Στάχτη να γίνουν. Καλύτερα να κλάψουν 100 παρά οι οικογένειες πέντε χιλιάδων. ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ».

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σχολιάζει τις ανακοινώσεις αυτού του τύπου με την εξής κατακλείδα:

«Τα ατομικά δικαιώματα, η ανοικτή κοινωνία και η ελευθερία, αποτελούν τον πυρήνα του αξιακού μας συστήματος και αποτελούν, ταυτόχρονα, και τον πιο σύντομο και σίγουρο δρόμο για την έξοδο από την κρίση, για ανάπτυξη και ευημερία.»

Αλλά για ποια ατομικά δικαιώματα και ελευθερία μιλά η Φιλελεύθερη Συμμαχία; Τρώγονται τα ατομικά δικαιώματα από κάποιον που πεινά; Είναι άραγε ελεύθερος ένας άνθρωπος που καταδικάζεται σε θάνατο μέσω της φτώχειας; Είναι ανοιχτή μία κοινωνία που περιθωριοποιεί μέλη της;

Δεν ξέρω πόσο έχουν δίκιο οι πράκτορες του ΟΠΑΠ στα αιτήματά τους. Αυτό που ξέρω είναι ότι μισώ τη βία από όπου και εάν προέρχεται. Αλλά πιστεύω ότι «η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχεια», όπως είχε πει ο Γκάντι και συνηθίζω να το λέω όπου σταθώ και όπου βρεθώ. Και εάν δεν είναι βία αυτό τότε τι είναι; Για ποια ελευθερία μιλά, λοιπόν, η Φιλελεύθερη Συμμαχία; Η ελευθερία έχει σάρκα, οστά και αίμα που εκφράζεται μέσα από τα ανθρώπινα σώματα όταν τους επιτρέπεται να ζήσουν, δεν είναι απλή ιδέα. Αν λοιπόν ο εργαζόμενος νιώθει να του στερούν το δικαίωμα να ζήσει έχει ή όχι το δικαίωμα να αμυνθεί απέναντι σε όσους παίζουν αυτό το βίαιο ρόλο απειλής της ύπαρξής του;

Με ανατριχιάζει η λογική των αριθμών που λέει: «Καλύτερα να κλάψουν 100 παρά οι οικογένειες πέντε χιλιάδων. ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ», αλλά δυστυχώς αφορά μία λογική αριθμών που έχει επικρατήσει από τις φιλελεύθερες απόψεις, αυτές αντιγράφει και η παράγωγη ιδεολογία των -ισμών που αποστρέφεται η Φιλελεύθερη Συμμαχία.

Δεν τρέχει τίποτα αν μείνουν μερικά εκατομμύρια άνεργοι, αρκεί να σωθεί η οικονομία. Ποια οικονομία; Για ποιους; Δεν πειράζει, αφού ευημερούν οι αριθμοί ας πεθαίνουν οι άνθρωποι… Τα μερικά εκατομμύρια ανέργων δεν έχουν πρόσωπο, συναισθήματα, σώμα, αίμα, καρδιά, ψυχή. Κάπως έτσι φτάνουν και οι πράκτορες του ΟΠΑΠ να μην βλέπουν ανθρώπους, αλλά τις πέντε χιλιάδες οικογένειες, αντί τις 100 που θα κλάψουν.

Κύριοι, εσείς είστε οι πρώτοι διδάξαντες της λογικής των αριθμών… Διάβασα πολλές φορές απαξιωτικά σχόλια φιλελευθέρων σε βάρος εργαζομένων που τους έβλεπαν απλά σαν αριθμούς (όχι από όλους όσους δηλώνουν φιλελεύθεροι, υπάρχουν ανάμεσά τους και εξαίρετοι άνθρωποι με ευαισθησίες). Γιατί σας κακοφαίνεται τώρα; Ή μήπως εσείς βλέπετε το σύνολο που θα σωθεί και αγνοείται τους λίγους που θα γίνουν θυσία; Ε, αν πάει έτσι και οι πράκτορες του ΟΠΑΠ μάλλον σκέφτονται με την ίδια σας τη λογική. Τη δική σας βία αναμεταδίδουν… (η έλλειψη κοινής λογικής που λέει πως  «ό,τι σπέρνεις θερίζεις» μπορεί να χαρακτηρίζει κάλλιστα οπαδούς διαφορετικών ιδεολογιών…)

Μακάρι να μπορούσαν να καταλάβουν τι κάνουν, αλλά αμφιβάλλω διότι η ελληνική κοινωνία – αλλά και η παγκόσμια πολύ φοβάμαι – είναι καζάνι που βράζει επικίνδυνα και λειτουργεί με φορτισμένα συναισθήματα και χωρίς την απλή κοινή λογική. Είμαι υπέρ της παθητικής αντίστασης του Γκάντι, αλλά και αυτή η μορφή πάλης δεν απαλλάσσεται από τη βία τελικά. Αρνείσαι να ασκήσεις βία, αλλά είναι απίθανο να καταφέρεις να μην υποστείς βία, όσο κάποιοι επιμένουν να βλέπουν τη γη, ή αυτό τον τόπο μόνο σαν δικό τους χωράφι από το οποίο θέλουν να εξαλείψουν όσους θεωρούν ζιζάνια…

Και κλείνω με τους στίχους του Μπρεχτ (αφιερωμένους δεξιά και αριστερά σε όσους αποφεύγουν να σκέφτονται) που αντιγράφω από άρθρο του Γκαζμέτ Καπλάνι, το οποίο είχα παραθέσει πρόσφατα και στη σελίδα μου:
«Υπέροχη είναι η χώνεψή τους/ υπέροχη η κρίση τους/ δεν πιστεύουν στα γεγονότα, πιστεύουν μόνο στον εαυτό τους/ και αν η ανάγκη παρουσιαστεί, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα»

Σχετικά θέματα:

• Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία (;)
• Η ιδιαιτερότητα της ελληνικής οικονομίας
• Προτείνουν έξοδο από το ευρώ
• Ο ΑΝemos τους πήρε και τους σήκωσε…
• Δεν παράγουμε τίποτα;