oraelladas.gr

Το είχε πάρει το μάτι μου ξώφαλτσα κάποια στιγμή, αλλά επειδή το τελευταίο διάστημα δεν πολυγράφω ξέχασα να το αναρτήσω, αλλά το οφείλω διότι γκρινιάζουμε, μιζεριάζουμε και ψυχοπλακωνόμαστε επειδή δεν βλέπουμε από πουθενά φως. Οταν λοιπόν τυχαίνει να υπάρχει λίγο φως οφείλουμε να το κάνουμε πολλαπλάσιο αντί να αφήνουμε να κυριαρχεί συνέχεια το σκοτάδι. Είχα γράψει παλαιότερα για την περίπτωση της δασκάλας Στέλλας Πρωτονοτάριου (βλέπε εδώ). Ε, λοιπόν, δικαιώθηκε πανηγυρικά στο δικαστήριο που έγινε το τρίτο δεκαήμερο του Γενάρη. Διαβάστε σχετικά στην Ελευθεροτυπία. Και προσέξτε και αυτό που τονίζει ο vagelford από την είδηση της αθώωσης της άξιας δασκάλας. Μου άρεσε και ένας τίτλος που διάβασα σχετικά με το θέμα: «Στέλλα κρατάω βιβλίο» κατά αναλογία του: «Στέλλα κρατάω μαχαίρι»…
Τέλος όσοι μένετε προς Πειραιά και θα σας ενδιέφερε να βοηθήσετε το έργο κάποιων εκπαιδευτικών εκεί που παραδίδουν μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες διαβάστε το σχετικό blog.

Πρόσφατα όσες φορές έχω επιχειρήσει να κάνω χρήση του free account στο RapidShare μου βγάζει μόνιμα error με το εξής μήνυμα: Unfortunately right now our servers are overloaded and we have no more download slots left for non-members. Of course you can also try again later.
Αλλά αργότερα βγάζει πάλι το ίδιο μήνυμα, ξανά και ξανά. Παλιά μπορεί να χρειαζόταν να περιμένεις λίγο παραπάνω αν έκανες χρήση του δωρεάν λογαριασμού, αλλά σε εξυπηρετούσε τελικά. Τώρα σου λέει: Μάγκα μου έχουμε πολύ κίνηση στο σέρβερ και δεν μας συμφέρει να σου παρέχουμε δωρεάν χρόνο. Με άλλα λόγια, άπαξ και δεν πληρώσεις ξέχνα το ελεύθερο μοίρασμα αρχείων… Μάλλον σταδιακά κάπως έτσι θα γίνουν όλες οι free online υπηρεσίες, αφού φυσικά πρώτα θα φροντίσουν να μας γίνουν απαραίτητες!
Για τους αμύητους: Η υπηρεσία αυτή σου παρέχει τη δυνατότητα να ανεβάσεις αρχεία μεγάλου μεγέθους που δεν θα τα έστελνες με email ή δεν μπορείς να τα δώσεις σε κάποιον χέρι με χέρι σε ψηφιακό μέσο, οπότε τα ανέβαζες εκεί και του έδινες σύνδεσμο και πήγαινε και τα κατέβαζε. Βέβαια, ας μην κρυβόμαστε, πολύ συχνά μέσα από εκεί διανέμονταν και πειρατικό λογισμικό, μουσική, ταινίες και όλα τα σχετικά, αλλά γίνονταν και νόμιμες ανταλλαγές.

Οσο διάστημα φοιτούσα στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και έκανα εργασίες είχα παρατηρήσει βελτίωση στο λόγο μου, γραπτό και προφορικό. Τώρα που έχω διακόψει τις σπουδές μου για δύο συνεχόμενα χρόνια αρχίζω να διαπιστώνω ένδεια σε λέξεις και έννοιες. Κι αυτό διότι αφενός μεν δεν έχω διαβάσει παρά ελάχιστα βιβλία αυτό το διάστημα και αφετέρου όταν δεν χρειάζεται να αναπαράγεις με δικά σου λόγια και να κάνεις κατανοητό αυτό που μελέτησες δεν αφομοιώνεις ούτε καινούργιες λέξεις, ούτε καινούργιες έννοιες. Μάλιστα με την έλειψη τριβής με έννοιες που είχες αφομοιώσει αρχίζεις και αυτές να τις ξεχνάς. Χρειάζεται επειγόντως να χωθώ και πάλι στα βιβλία μου… και να προσπαθώ να μοιράζομαι μαζί σας αυτά που διαβάζω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Σας «χρωστάω» παρουσίαση δύο βιβλίων που διάβασα. Το ένα αφορά τη διαφήμιση του Marlboro και την παράλληλη πορεία διαμόρφωσης της αμερικάνικης ταυτότητας μέσα από τις εικόνες της διαφήμισης και το άλλο την ιστορία της Google. Το πρώτο το είχα διαβάσει το καλοκαίρι του 2009 και το δεύτερο πρόσφατα.
Σας «χρωστάω» επίσης το μοίρασμα της πρόσφατης εμπειρίας μου με το πλέξιμο, μετά από 30 χρόνια (!) που είχα να πιάσω βελόνα και βελονάκι στο χέρι, επίσης σας «χρωστάω» κάποιες γευστικές εμπειρίες από μαγειρέματα και κάποια ακόμα θέματα που έχω σημειώσει κι όλο τα αναβάλω.
Τώρα που οι περισσότεροι με έχετε ξεχάσει και στη σελίδα περνάνε με το ζόρι εκατόν τόσοι τυχαίοι νιώθω πιο άνετα. Είναι σαν να ξεκινάω από την αρχή με την άγνοια του άπειρου, αν και δεν είμαι πια τόσο «αθώα». Οπως, σημειώνει και ο Εκο στο «Επιμύθιο στο Ονομα του Ρόδου» – αν θυμάμαι σωστά – ο μύθος έχει πεθάνει…

Με αφορμή τις λέξεις έχετε υπόψη τα online λεξικά (μεταξύ αυτών της κοινής νεοελληνικής του Τριανταφυλλίδη) στον Κόμβο για την υποστήριξη των διδασκόντων την ελληνική γλώσσα.

«Η υπερβολή του ασυνάρτητου παγκόσμιου καπιταλισμού τείνει να επισκιάσει, δηλαδή να καταστήσει μικρότερη απειλή, την υπερβολή του ασυνάρτητου ελληνικού μοντέλου.»

από άρθρο στα ΝΕΑ του καθηγητή Γεράσιμου Μοσχονά που βρήκα μέσω της e-divas

Διάβασα, λοιπόν, στο ΒΗΜΑ ολόκληρη τη συνέντευξη της Ντόρας Μπακογιάννη και εν μέρει κάποια άλλα θέματα.
Μετά από ένα διάστημα σιωπής και αποχής από τα ΜΜΕ η Ντόρα Μπακογιάννη έδωσε συνέντευξη στο Κυριακάτικο ΒΗΜΑ όπου -σύμφωνα με τον τίτλο – δηλώνει δυσαρεστημένη από Καραμανλή – Σαμαρά και νιώθει ανεπιθύμητη στη ΝΔ και υποστηρίζει ότι η μη εκλογή της στην αρχηγία της ΝΔ οφείλεται στο ότι 1. δεν πρόλαβε να πετάξει από πάνω της τη λάσπη που τις έρριξαν 2. στο ότι δεν διαφοροποιήθηκε από την κυβέρνηση Καραμανλή – παρά το ότι διαφωνούσε και έβλεπε ότι δεν γινόταν τίποτα – εν ονόματι της ενότητας της παράταξης 3. ότι το περιβάλλον Καραμανλή (όχι ο ίδιος) δεν στήριξε την εκλογή της και τέλος στο ότι ο Αντώνης Σαμαράς είχε για μεγάλο διάστημα κρατηθεί στο περιθώριο και είχαν ξεχαστεί τα δικά του αρνητικά, επομένως εμφανίσθηκε ως «φρέσκος και καινούργιος». Αυτά κατάλαβα με δικά μου λόγια από τη συνέντευξη. Επίσης υποστηρίζει ότι η κούραση του ελληνικού λαού με την οικογενειοκρατία την έβλαψε πολιτικά λόγω του ότι βεβαίως, βεβαίως είναι κόρη του Μητσοτάκη. Υπό αυτή την έννοια βέβαια δεν θα έπρεπε να είχε εκλεγεί και ο Γ. Παπανδρέου πρωθυπουργός…
Η Ντόρα, δήλωσε επίσης, ότι αναλαμβάνει τις ευθύνες των λαθών της θέλοντας να δείξει ότι είναι πολιτικός με τσαγανό και στο ερώτημα του δημοσιογράφου εάν πρόκειται να δημιουργήσει δικό της κόμμα απαντά εντέχνως ότι αν κάποιο κόμμα δημιουργηθεί έξω και πέρα από τις ανάγκες της κοινωνίας είναι καταδικασμένο να αποτύχει, αλλά από την άλλη διαπιστώνει ότι η ΝΔ δεν εκφράζει όλο εκείνο το κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που θα μπορούσε να εκφράζει. Αρα υπάρχει κενό που πρέπει να καλυφθεί; Κι αν νιώθει ανεπιθύμητη στη ΝΔ πού θα πάει; Τι ετοιμάζει άραγε; Ανιχνεύει διαθέσεις με αυτή τη συνέντευξη;

Τι άλλο διάβασα

Μία νέα λέξη μπαίνει στη ζωή μας, αεροπονία. Καλλιέργειες ζαρζαβατικών σε ουρανοξύστες – αερόκηπους, κάτι σαν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας, χωρίς χώμα και μόνο με αέρα και εμπλουτισμένο νερό. «Διαφημίζεται» ως άκρως οικολογική μέθοδος. Μάλιστα, λέει, έχουν βγει και συσκευές που μπορείτε να βάλετε στην κουζίνα σας και να καλλιεργήσετε τα ζαρζαβατικά σας και τα φυτά σας!
Διάβασα επίσης για την εφήμερη ζωή των ψηφιακών δεδομένων και τις προσπάθειες να βρεθούν ασφαλείς τρόποι για φύλαξη της γνώσης – και ποιας από όλο αυτό το υλικό – που παράγεται σήμερα.
Η εφημερίδα έχει εκτενή αναφορά στη στάση της Ε.Ε. απέναντι στην Ελλάδα για το θέμα του δημοσιονομικού ελλείματος και τι κερδίσαμε, τι χάσαμε αυτό το διάστημα, καθώς και αναφορές στην παγκόσμια οικονομική κρίση. Αυτά δεν τα διάβασα αφενός διότι λίγο πολύ τα έχω παρακολουθήσει από τηλεόραση και ραδιόφωνο και επιπλέον ψυχοπλακώνομαι και τσαντίζομαι. Κοντά δώδεκα χρόνια που δούλευα σε οικονομική εφημερίδα διάβαζα για τις παραβάσεις του Συμφώνου Σταθερότητας από Γερμανία και Γαλλία και τις ενστάσεις πολλών με επιχείρημα τον αντιαναπτυξιακό χαρακτήρα του Συμφώνου, αλλά που δεν θέλουν να το αναθεωρήσουν για να πατικώνουν μάλλον στο σβέρκο τους αδύναμους κρίκους, πέρα από τις δικές μας μ.λ.κίες.
Πάντως αυτή η κρίση ίσως αποδειχθεί καταλύτης – υπέρ ή κατά – της ευρωπαϊκής διαδικασίας ενοποίησης σε πολιτικό επίπεδο. Αλλά προκειμένου να πάθω κατάθλιψη από το θυμό μου για όσα συμβαίνουν το έρριξα στο κουτσομπολίστικο και διάβασα για τη νέα ανακάλυψη του Χόλυγουντ, μία υπέρβαρη μαυρούλα, που καλείται Γκάμπι Σιντιμπέ. Σημειώστε το όνομα, διότι την ετοιμάζουν για… Οσκαρ. Η ταινία που παίζει (Μονάκριβη) έχει προταθεί για το γνωστό αγαλματίδιο. Διάβασα επίσης τη συνέντευξη της Πόπης Τσαπανίδου που απαντά σε όσα της σούρανε.
Πληροφορήθηκα, επιλέον, ότι ο Παπαδιαμάντης ήταν ένας μοντέρνος της εποχής του (πράγμα που πάντα υποψιαζόμουν και όχι για τους λόγους που υποστηρίζει το ΒΗΜΑ2) αφού είχε μεταφράσει νουβέλα επιστημονικής φαντασίας και τρόμου…
Το ΒΗΜΑ2 έχει ένα εκτενές αφιέρωμα στην έκθεση του Κυκλαδικού Μουσείου με θέμα τον έρωτα – αρχικά ωστόσο είχα διαβάσει σε blog σχετικά με το θέμα, αλλά δεν θυμάμαι σε ποιο – και τίτλο «Ερως: Από τη θεογονία του Ησιόδου στην ύστερη Αρχαιότητα», η οποία διαρκεί ως τις 5 Απριλίου. Να δούμε, θα προκόψω να πάω να τη δω. Πληροφορίες, κλικ εδώ. Η Αθήνα έχει καμία 50αριά μουσεία όπως τα μέτρησα πρόχειρα και ζήτημα αν έχω επισκεφθεί τα 10 από αυτά (Εθνικό Αρχαιολογικό – αρκετές φορές-, Κυκλαδικής Τέχνης, Φυσικής Ιστορίας, τα δύο Μπενάκεια -Βασ. Σοφίας και Πειραιώς-, Αγγελικής Χατζημιχάλη, Οστράκων, Πολεμικό και δεν θυμάμαι αν έχω πάει σε κάποια άλλα). Διαπίστωσα επίσης ότι έχει 100 θέατρα! (άντε να έχω κάνει ένα δύο λάθος, επειδή βαριόμουν να μετράω προσεκτικά) Πράγμα που σημαίνει ότι αν ο πληθυσμός της είναι 5 εκατ., αντιστοιχεί ένα θέατρο ανά 50.000 άτομα! Πώς στο καλό συντηρούνται; Και η καημένη η Θεσσαλονίκη έχει μόλις 7 και 2 παιδικά, στην Αθήνα δεν μέτρησα τα παιδικά, που είναι κι αυτά κάμποσα.

Πάντως τελικά διαπίστωνω ότι στο διαδίκτυο κουράζεις ίσως τα μάτια σου, εάν δεν έχεις μεγάλη οθόνη να διαβάζεις άνετα, αλλά διαβάζεις πιο βολικά και κρατάς άνετα σημειώσεις, είτε με copy – paste, είτε με διάφορα plugin και μπορείς να στείλεις σύνδεσμο και να μοιραστείς αυτά που διάβασες με όσους θέλεις. Επιπλέον δεν μουτζουρώνεις χέρια… και δεν χρειάζεται να κρατάς κάτι στα χέρια που να πρέπει να το ρεγουλάρεις για να διαβάσεις με άνεση. Μήπως οι εφημερίδες πρέπει να καινοτομήσουν ακραία και να βγουν σε μίνι έκδοση στυλ βίπερ; Αν και τα βιβλία που δεν μουτζουρώνεσαι μου αρέσει να τα έχω στα χέρια μου για να διαβάζω και πάντα όταν αγόραζα βιβλίο πρώτα το μύριζα και μετά το διάβαζα! Κατά κανόνα μύριζε σαν φρεσκοκομμένο ξύλο! Αλλά όσο τα δάση αφανίζονται…, καλύτερα να μου λείπει η μυρωδιά τους σε χαρτί!

Οπως ανέφερα στο προηγούμενο ποστ σήμερα αγόρασα κυριακάτικη εφημερίδα μετά από πολλά χρόνια. Πήρα το ΒΗΜΑ και άνοιξα τη νάυλον συσκευασία να δω τα καλούδια του. Βαρύ κι ασήκωτο σαν τούβλο, όπως όλες οι κυριακάτικες πια. Περιείχε το βιβλίο του Ανταμ Σμιθ, δύο διαφημιστικά έντυπα για έπιπλα σπιτιού, ένα CD με την ταινία του Μπονιουέλ «Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου» (την ταινία δεν την έχω δει, έχω διαβάσει το έργο στο οποίο έχει βασιστεί: «Η γυναίκα και το νευρόσπαστο», Πιέρ Λουίς, εκδόσεις Πλέθρον, Αθήνα 1979), το ΒΗMagazino, το ΒΗΜΑ2 και την υπόλοιπη εφημερίδα με θέματα πολιτικής και οικονομικής επικαιρότητας, διεθνή, επιστημονικά κλπ. Ενα πακέτο να διαβάζεις ολόκληρη εβδομάδα και βάλε! Εχω όμως μία απορία: γιατί το CD με την ταινία του Μπονιουέλ ήταν σε λευκό φάκελο, εκτός της χαρτονένιας θήκης που είχε φτιαχτεί μάλλον για να το προφυλάσσει;  Δεν πρόλαβαν να το βάλουν στη θήκη; Κι άντε να είναι έτσι, γιατί είχαν κολλήσει όλες τις επιφάνειες όπου θα μπορούσε να μπει μέσα το CD χωρίς να φύγει από τη θέση του; Τσάμπα έξοδα, χλιδάτο design τάχα μου, ξόδεμα χαρτιού και χρηστικότητα μηδέν…!!!

Η σκληρή θήκη για το CD

Για να μπει το CD στη θήκη είχε εγκοπές για να ανοίξει το χαρτόνι, αλλά ήταν κολλημένο με κόλλα!

Αναρωτήθηκα γιατί δεν διαβάζουμε πια τακτικά εφημερίδες και σκεφτόμουνα όλα όσα έχω διαβάσει κατά καιρούς για την κρίση στα έντυπα. Μου φαίνεται ότι δεν φταίει μόνο η αναξιοπιστία των δημοσιογράφων και των εκδοτών, η εξάπλωση του διαδικτύου, ή η τηλεόραση, αλλά όλα αυτά μαζί, συν το ότι έχουν αλλάξει οι ρυθμοί της ζωής μας.
Νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα τρέχουν και δεν φτάνουν. Ειδικά στις πόλεις. Αγχος και κούραση από τις μετακινήσεις, συνεχές τρέξιμο, αρκετοί με διπλές δουλειές, άλλοι με την αγωνία της ανεργίας. Καθημερινή τρέλα που συμπληρώνεται από το βομβαρδισμό – κυριολεκτικά σαν να σε πυροβολούν… – ειδήσεων ανά μισάωρο από τα ραδιόφωνα.
Το όνομα της σελίδας oraelladas που έχω επιλέξει μου προέκυψε λόγω νοσταλγίας της εποχής που μεταδίδονταν ειδήσεις ανά ώρα και βάλε από το ραδιόφωνο με το βουκολικό σήμα του τσοπανάκου… Τότε που ακόμα έμενα στην επαρχία και οι ρυθμοί ήταν εξαιρετικά αργοί και οι ειδήσεις καθυστερούσαν να φτάσουν και η εφημερίδα ή το περιοδικό ήταν «γεγονός υψίστης σημασίας».
Τότε υπήρχε το περιθώριο να αράξεις στο καφενείο και να διαβάσεις την εφημερίδα χαλαρά, ή αν έμενες σε χωριό (που για μένα ίσχυε επίσης τα καλοκαίρια) έπρεπε να πας στην κοντινή επαρχιακή πόλη για να βρεις εφημερίδα ή περιοδικό. Και το να πας εκεί σπάνιζε, γιατί οι αγροτικές δουλειές (καλλιέργεια καπνού) δεν σου έδιναν το περιθώριο. Οπότε η εφημερίδα ή το οποιοδήποτε έντυπο φάνταζε – και ήταν – κάτι ιδιαίτερα εξαιρετικό.
Θυμάμαι τα «Επίκαιρα», που επανεκδίδονται από τις εκδόσεις Λιβάνη, με πρώτο θέμα το θάνατο του Ρώσου αστροναύτη Γιούρι Γκαγκάριν σε αεροπορικό δυστύχημα το Μάρτιο του 1968 – τα είχε φέρει ένας θείος μου από Αθήνα – και τα είχα ξεκοκκαλίσει. Συμπτωματικά υπάρχει δημοσίευση τον προηγούμενο μήνα στο tvxs, το οποίο αναφέρεται στη λύση του μυστηρίου του θάνατού του! Ομως ας αφήσω τη νοσταλγία για το παρελθόν και ας επιστρέψω στο σήμερα που θέλω να σας πω τι διάβασα στο κυριακάτικο ΒΗΜΑ, αλλά στο επόμενο ποστ, διότι αυτό αισίως έφτασε τις 500 και… λέξεις.

update: προσπαθούσα να διορθώσω κάτι στο κείμενο (που το είχα ήδη διορθώσει δύο τουλάχιστον φορές!), αλλά το wordpress (;) δεν κρατούσε τις διορθώσεις. Εδειχνε να δέχεται την ενημέρωση ή τη διόρθωση, αλλά μου έκλεινε το ποστ χωρίς να με αφήνει να το ξαναδώ και τελικά έβγαινε πάλι με λάθος. Είναι άραγε bug του wp ή κάτι άλλο;

Μέσα στον απόηχο των Χριστουγέννων ήδη τελειώνουν και οι Απόκρηες σήμερα και σε ένα μήνα έχουμε Πάσχα. Πολύ συμπτηγμένες πέσανε φέτος οι γιορτές.
Μετά από απουσία περίπου ενός μήνα από τη σελίδα μου επανέρχομαι, χωρίς να ξέρω εάν θα μπω και πάλι στη διαδικασία να γράφω τακτικά. Από τον Αύγουστο του 2006 που ξεκίνησα το blogging νιώθω ότι υπερφορτώθηκα με πληροφορία, αφού αρχικά κυριολεκτικά ρουφούσα τα πάντα, έψαχνα με πάθος ό,τι καινούργιο και έγραφα συνέχεια. Αυτό – μαζί με όσα συμβαίνουν συνολικά στην ελληνική και παγκόσμια οικονομία και κοινωνία, συν τα προσωπικά – με κούρασε και κατά καιρούς νιώθω πιεστικά την ανάγκη αποστασιοποίησης, ξεκούρασης και… γείωσης στη ζωή εκτός διαδικτύου, κάτι που με βοηθά νομίζω να έχω πιο ξεκάθαρη οπτική και στα του web.
Πρόσφατα το έρριξα στο πλέξιμο και τα μαγειρέματα, αλλά γι’ αυτές μου τις δραστηριότητες περισσότερα σε επόμενο ποστ και με φωτογραφίες, σίγουρα από το πλέξιμο.
Σήμερα παρόλο που είχα κοιμηθεί αργά ξύπνησα στις 7:30 το πρωί και βγήκα να πάρω χαρτάκια για το κάπνισμα (α! με το πλέξιμο περιορίζεις δραστικά και το κάπνισμα!). Είδα το ΒΗΜΑ που είχε το κλασικό έργο του Ανταμ Σμιθ «Ερευνα για τη φύση και τις αιτίες του πλούτου των εθνών», «τσίμπησα» και το αγόρασα και βρέθηκα μετά από πάρα πολλά χρόνια (παρέα με ένα δηλητηριώδη καφέ εσπρέσσο – απορώ πώς τον πίνουν κάποιοι σκέτο και με το τι είναι ικανός να δοκιμάζει ο άνθρωπος σαν γεύσεις) να διαβάζω έντυπη εφημερίδα, αν και δεν νομίζω ότι θα μου ξαναγίνει σταθερή συνήθεια.