oraelladas.gr

Οπως ανέφερα στο προηγούμενο ποστ σήμερα αγόρασα κυριακάτικη εφημερίδα μετά από πολλά χρόνια. Πήρα το ΒΗΜΑ και άνοιξα τη νάυλον συσκευασία να δω τα καλούδια του. Βαρύ κι ασήκωτο σαν τούβλο, όπως όλες οι κυριακάτικες πια. Περιείχε το βιβλίο του Ανταμ Σμιθ, δύο διαφημιστικά έντυπα για έπιπλα σπιτιού, ένα CD με την ταινία του Μπονιουέλ «Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου» (την ταινία δεν την έχω δει, έχω διαβάσει το έργο στο οποίο έχει βασιστεί: «Η γυναίκα και το νευρόσπαστο», Πιέρ Λουίς, εκδόσεις Πλέθρον, Αθήνα 1979), το ΒΗMagazino, το ΒΗΜΑ2 και την υπόλοιπη εφημερίδα με θέματα πολιτικής και οικονομικής επικαιρότητας, διεθνή, επιστημονικά κλπ. Ενα πακέτο να διαβάζεις ολόκληρη εβδομάδα και βάλε! Εχω όμως μία απορία: γιατί το CD με την ταινία του Μπονιουέλ ήταν σε λευκό φάκελο, εκτός της χαρτονένιας θήκης που είχε φτιαχτεί μάλλον για να το προφυλάσσει;  Δεν πρόλαβαν να το βάλουν στη θήκη; Κι άντε να είναι έτσι, γιατί είχαν κολλήσει όλες τις επιφάνειες όπου θα μπορούσε να μπει μέσα το CD χωρίς να φύγει από τη θέση του; Τσάμπα έξοδα, χλιδάτο design τάχα μου, ξόδεμα χαρτιού και χρηστικότητα μηδέν…!!!

Η σκληρή θήκη για το CD

Για να μπει το CD στη θήκη είχε εγκοπές για να ανοίξει το χαρτόνι, αλλά ήταν κολλημένο με κόλλα!

Αναρωτήθηκα γιατί δεν διαβάζουμε πια τακτικά εφημερίδες και σκεφτόμουνα όλα όσα έχω διαβάσει κατά καιρούς για την κρίση στα έντυπα. Μου φαίνεται ότι δεν φταίει μόνο η αναξιοπιστία των δημοσιογράφων και των εκδοτών, η εξάπλωση του διαδικτύου, ή η τηλεόραση, αλλά όλα αυτά μαζί, συν το ότι έχουν αλλάξει οι ρυθμοί της ζωής μας.
Νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα τρέχουν και δεν φτάνουν. Ειδικά στις πόλεις. Αγχος και κούραση από τις μετακινήσεις, συνεχές τρέξιμο, αρκετοί με διπλές δουλειές, άλλοι με την αγωνία της ανεργίας. Καθημερινή τρέλα που συμπληρώνεται από το βομβαρδισμό – κυριολεκτικά σαν να σε πυροβολούν… – ειδήσεων ανά μισάωρο από τα ραδιόφωνα.
Το όνομα της σελίδας oraelladas που έχω επιλέξει μου προέκυψε λόγω νοσταλγίας της εποχής που μεταδίδονταν ειδήσεις ανά ώρα και βάλε από το ραδιόφωνο με το βουκολικό σήμα του τσοπανάκου… Τότε που ακόμα έμενα στην επαρχία και οι ρυθμοί ήταν εξαιρετικά αργοί και οι ειδήσεις καθυστερούσαν να φτάσουν και η εφημερίδα ή το περιοδικό ήταν «γεγονός υψίστης σημασίας».
Τότε υπήρχε το περιθώριο να αράξεις στο καφενείο και να διαβάσεις την εφημερίδα χαλαρά, ή αν έμενες σε χωριό (που για μένα ίσχυε επίσης τα καλοκαίρια) έπρεπε να πας στην κοντινή επαρχιακή πόλη για να βρεις εφημερίδα ή περιοδικό. Και το να πας εκεί σπάνιζε, γιατί οι αγροτικές δουλειές (καλλιέργεια καπνού) δεν σου έδιναν το περιθώριο. Οπότε η εφημερίδα ή το οποιοδήποτε έντυπο φάνταζε – και ήταν – κάτι ιδιαίτερα εξαιρετικό.
Θυμάμαι τα «Επίκαιρα», που επανεκδίδονται από τις εκδόσεις Λιβάνη, με πρώτο θέμα το θάνατο του Ρώσου αστροναύτη Γιούρι Γκαγκάριν σε αεροπορικό δυστύχημα το Μάρτιο του 1968 – τα είχε φέρει ένας θείος μου από Αθήνα – και τα είχα ξεκοκκαλίσει. Συμπτωματικά υπάρχει δημοσίευση τον προηγούμενο μήνα στο tvxs, το οποίο αναφέρεται στη λύση του μυστηρίου του θάνατού του! Ομως ας αφήσω τη νοσταλγία για το παρελθόν και ας επιστρέψω στο σήμερα που θέλω να σας πω τι διάβασα στο κυριακάτικο ΒΗΜΑ, αλλά στο επόμενο ποστ, διότι αυτό αισίως έφτασε τις 500 και… λέξεις.

update: προσπαθούσα να διορθώσω κάτι στο κείμενο (που το είχα ήδη διορθώσει δύο τουλάχιστον φορές!), αλλά το wordpress (;) δεν κρατούσε τις διορθώσεις. Εδειχνε να δέχεται την ενημέρωση ή τη διόρθωση, αλλά μου έκλεινε το ποστ χωρίς να με αφήνει να το ξαναδώ και τελικά έβγαινε πάλι με λάθος. Είναι άραγε bug του wp ή κάτι άλλο;

Μέσα στον απόηχο των Χριστουγέννων ήδη τελειώνουν και οι Απόκρηες σήμερα και σε ένα μήνα έχουμε Πάσχα. Πολύ συμπτηγμένες πέσανε φέτος οι γιορτές.
Μετά από απουσία περίπου ενός μήνα από τη σελίδα μου επανέρχομαι, χωρίς να ξέρω εάν θα μπω και πάλι στη διαδικασία να γράφω τακτικά. Από τον Αύγουστο του 2006 που ξεκίνησα το blogging νιώθω ότι υπερφορτώθηκα με πληροφορία, αφού αρχικά κυριολεκτικά ρουφούσα τα πάντα, έψαχνα με πάθος ό,τι καινούργιο και έγραφα συνέχεια. Αυτό – μαζί με όσα συμβαίνουν συνολικά στην ελληνική και παγκόσμια οικονομία και κοινωνία, συν τα προσωπικά – με κούρασε και κατά καιρούς νιώθω πιεστικά την ανάγκη αποστασιοποίησης, ξεκούρασης και… γείωσης στη ζωή εκτός διαδικτύου, κάτι που με βοηθά νομίζω να έχω πιο ξεκάθαρη οπτική και στα του web.
Πρόσφατα το έρριξα στο πλέξιμο και τα μαγειρέματα, αλλά γι’ αυτές μου τις δραστηριότητες περισσότερα σε επόμενο ποστ και με φωτογραφίες, σίγουρα από το πλέξιμο.
Σήμερα παρόλο που είχα κοιμηθεί αργά ξύπνησα στις 7:30 το πρωί και βγήκα να πάρω χαρτάκια για το κάπνισμα (α! με το πλέξιμο περιορίζεις δραστικά και το κάπνισμα!). Είδα το ΒΗΜΑ που είχε το κλασικό έργο του Ανταμ Σμιθ «Ερευνα για τη φύση και τις αιτίες του πλούτου των εθνών», «τσίμπησα» και το αγόρασα και βρέθηκα μετά από πάρα πολλά χρόνια (παρέα με ένα δηλητηριώδη καφέ εσπρέσσο – απορώ πώς τον πίνουν κάποιοι σκέτο και με το τι είναι ικανός να δοκιμάζει ο άνθρωπος σαν γεύσεις) να διαβάζω έντυπη εφημερίδα, αν και δεν νομίζω ότι θα μου ξαναγίνει σταθερή συνήθεια.

Ο ANemos θέτει ένα ερώτημα από τη σελίδα του. Επειδή συμφωνώ και… επαυξάνω αναδημοσιεύω:

Γι’ ΑΥΤΑ τα αιτήματα ΠΟΤΕ θα απεργήσουμε;

Και μάλιστα ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ και ΣΑΒΒΑΤΟ! (αν με εννοείτε και αν τολμάτε!)
- Να ενταχθούν ΟΛΟΙ όσοι ασκούν το επάγγελμα του δημοσιογράφου στις Ενώσεις και στα Ταμεία των Ενώσεων όπως έχουν ΔΙΚΑΙΩΜΑ και ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ
- Να αναγνωριστούν ως δημοσιογράφοι ΟΛΟΙ όσοι δουλεύουν στα Νέα Μέσα Ενημέρωσης (πόρταλ, ειδησεογραφικά site κτλ)
- Να μην υπάρχει ανασφάλιστη και μαύρη εργασία. Όλα τα «μπλοκάκια» να μετατραπούν σε συμβάσεις.
- Να υπάρξει διαφάνεια στα οικονομικά ΟΛΩΝ των επιχειρήσεων ΜΜΕ
- Να γίνει αδειοδότηση των σταθμών με ΔΙΑΦΑΝΗ και ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ κριτήρια
- Να γίνει εκκαθάριση μητρώων μελών στις Ενώσεις Συντακτών
- Να απομακρύνονται από την Ενωση οι Διευθυντές ΜΜΕ και όλοι όσοι πλέον δεν ασκούν το δημοσιογραφικό επάγγελμα (εδώ θα διαφωνήσω μόνο ιστορικά…, διότι παλιά που οι διευθυντές ήταν όντως δημοσιογράφοι έπρεπε επίσης να καλύπτονται από την Ενωση για να μπορούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, αλλά τώρα πια… μάλλον έχει δίκιο ο ANemos).
- Να αλλάξουν τα Καταστατικά των Ενώσεων και να συμπεριλάβουν τις εξελίξεις στο επάγγελμα.
- Να ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΕΙ η διπλοθεσία στο Δημόσιο
- Κονδύλια για εκπαίδευση ΟΛΩΝ των δημοσιογράφων στα Νέα Μέσα.
Όλα τα άλλα είναι ΑΝΟΗΣΙΕΣ!

Update: Συνέχεια via ANemos, από mediablog: Ποια ΕΣΗΕΑ;

Μαρία Ρεζάν: Αμεση, αληθινή, αυθεντική, ζωντανός καθημερινός λόγος και εκείνη η χαρακτηριστικά βαριά φωνή της! Ακόμα και αν διαφωνούσες μαζί της δεν μπορούσες να μην της αναγνωρίσεις συνέπεια στις επαγγελματικές αρχές της. Είναι απόσπασμα από την τελευταία συνέντευξη στον Δαυίδ Ναχμία, ΕΡΤ 2002, δύο περίπου χρόνια πριν πεθάνει.

Συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα στον Σταύρο Θεοδωράκη που μεταδόθηκε περίπου ένα μήνα πριν, στην ενημερωτική σειρά του Mega, «Πρωταγωνιστές».
Παραθέτω ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη. Κάποιος από το indy.gr την έχει ανεβάσει όλη σε τεμαχισμένα 10λεπτα (περίπου) βίντεο στο youtube. Αξίζει να τη δείτε εάν την χάσατε την ημέρα που μεταδόθηκε!
Οταν την παρακολουθούσα, στο Mega, είχα καθηλωθεί, είχα παραλύσει! Από τη μία ήθελα να μοιραστώ με άλλους αυτά που είχα ακούσει, από την άλλη λες και φοβόμουν ότι θα χάσουν κάτι από την αξία τους και τη βαρύτητά τους αν τα συζητούσα ή τα έγραφα!
Ετσι και σήμερα δεν θα γράψω τις σκέψεις που είχα κάνει, αλλά θα σας παραπέμψω στο κείμενο ενός νέου ανθρώπου που εκφράζει περίπου και δικές μου ανάλογες σκέψεις.

Θα σημειώσω μόνο μερικές παρατηρήσεις για το ρόλο του δημοσιογράφου σε αυτή τη συνέντευξη. Ο Σταύρος Θεοδωράκης στις συνεντεύξεις νομίζω ότι είναι αυθεντικός.
Με την Κωνσταντίνα Κούνεβα φαίνεται από τη στάση του σώματός του το αρχικό του σοκ και η αμηχανία που νιώθει από τα αποτελέσματα που έχει αφήσει το οξύ στην εμφάνισή της, δεν προσπαθεί να στηθεί για να φανεί ότι νιώθει άνετα.
Ο κορμός του γέρνει πλάγια σε αντίθετη κατεύθυνση από τη συνομιλήτρια του, σαν να προσπαθεί ταυτόχρονα να αποφύγει να την κοιτάξει στο πρόσωπο και σαν να έχει μία διάθεση να φύγει από αυτή τη συνέντευξη. Οταν πια έχει εξοικειωθεί μαζί της και έχει καταλάβει με πόση δύναμη χειρίζεται η ίδια το θέμα της και ότι δεν κινδυνεύει να τη φέρει σε δύσκολη θέση ή να την πληγώσει επιπλέον, τότε έχει στραμμένο όλο τον κορμό προς αυτήν, είναι ανοιχτός ολόκληρος και χαμογελαστός προς τη συνομιλήτρια του.
Κουμπώνεται αμυντικά κάποιες στιγμές ξανά όταν διαπιστώνει ότι είναι ασυνήθιστα μεγαλόψυχη προς το θύτη της, κάτι που μάλλον τον ξενίζει όπως και κάθε μέσο άνθρωπο. Πιθανόν ή είναι δύσπιστος στην τόση μεγαλοψυχία, ή τρομάζει να σκεφθεί ότι θα μπορούσε να επηρεαστεί και να την υιοθετήσει σαν άποψη ο ίδιος, επομένως προτιμά να είναι αμυντικός.
Στο μοντάζ ίσως έχει αλλάξει η σειρά με την οποία έγινε αρχικά η συζήτηση, οπότε αυτές τις εναλλαγές στη στάση του σώματος του και της έκφρασης του θα τις παρατηρήσετε αν δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη.

Προσωπικά η Κούνεβα μου θύμισε αρκετά στον τρόπο σκέψης τον Μαχάτμα Γκάντι. Η επίθεση εναντίον της έγινε στις 22 προς 23 Δεκεμβρίου του 2008. Σε πέντε ημέρες δηλαδή κλείνει ένας χρόνος και στο μεταξύ έγινε και δεύτερη επίθεση με οξύ σε αυτοκίνητο καθαρίστριας που είναι επίσης συνδικαλίστρια.

Υ.Γ. Σταυριάνα στη σελίδα μου κάνει κάποιος στάση στον Πλάτανο, πίνει καφέ και διαβάζει ήρεμος και χαλαρός εφημερίδα. Απαιτείται με άλλα λόγια να μπαίνει σε άλλη διάθεση και διάσταση ζωής όταν μπαίνει εδώ μέσα. Επομένως κομμάτια σύντομα και εύπεπτα σπάνια θα βρει… Μόνο όταν έχω διάθεση να χαλαρώσω ή νιώθω κουρασμένη και θέλω να είμαι πιο ανάλαφρη το κάνω. Φιλάκια!

1. Η Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ζήτησε την IP επώνυμου ραδιοφωνικού παραγωγού του radiobubble. Για ποιο λόγο; Μακάρι να ήξερα. Διαβάστε σχετικά εδώ. Μία ανεξήγητη παρέμβαση… Δεν ξέρω αν υπάρχουν νεότερες εξελίξεις, πάντως εδώ μπορείτε να ακούσετε μία συζήτηση σχετικά με το θέμα. μεταξύ του Δικηγόρου Βασίλη Σωτηρόπουλου (e-lawyer),  και του Πάνου Μιχαήλ, του οποίου ζητήθηκε η IP, με συντονιστή τον Αποστόλη Καπαρουδάκη.
2. Πώς δημιουργούνται τα δημοσιογραφικά φυτώρια αλλού στο ιστολόγιο του λ:ηρ.
3. Αλλά και η πάλη μεταξύ παλιών και νέων μέσων στη σελίδα του ANemou. α) Ήταν ένα μικρό καράβι… β) Google – Παλιά ΜΜΕ 0-1 γ) Νέα μεγάλη βουτιά των εφημερίδων στις ΗΠΑ δ) Το τέλος των εφημερίδων.
4. Περιοδικό για την Ευρωπαϊκή Ενωση.
και έπεται συνέχεια, δεν έχω τελειώσει…

Ηθελα να διαβάσω ένα άρθρο του Τάκη Καμπύλη στην Καθημερινή (θα αναφερθώ σε αυτό στην ακριβώς επόμενη ανάρτηση) και εκνευρίστηκα τόσο με τη διαφήμιση στη σελίδα που αναγκάστηκα να το αντιγράψω και να το διαβάσω μέσα στον κειμενογράφο του wordpress. Ποιος ηλίθιος σκέφτεται διαφημίσεις με ήχο; Και μάλιστα εκνευριστικό ήχο που σε διώχνει από τη σελίδα και φυσικά δεν προσέχεις καν ποιο είναι το προϊόν για το οποίο θέλει να σε πληροφορήσει.
Αν τυχόν εμφανίζονται τέτοιες διαφημίσεις στη σελίδα μου που σας εκνευρίζει ο ήχος παρακαλώ ενημερώστε με να τις αποκλείω. Το είχα κάνει και παλαιότερα με κάποια εταιρεία που διαφήμιζε ήχους κινητών με ήχο από κλανιές. Τώρα στην Καθημερινή ήταν ήχος από σφυρίχτρα. Δεν άντεχα να το ακούω. Οταν μάλιστα δεν είσαι και απόλυτα καλά, έχεις κάποια σωματική ενόχληση (πονούσε το στομάχι μου) νιώθεις αυτούς τους ήχους σαν σφυροκοπήματα. Κι όταν δεν βρίσκεις και πώς να την κάνεις να σταματήσει, εκεί γίνεσαι τούρμπο!
Δεν ξέρω εάν σας διώχνουν κι εσάς τέτοιες διαφημίσεις από κάποιες σελίδες, εάν ναι, γράψτε το μπας και πάψουν να τις δημιουργούν. Πάντως προσωπικά μπήκα και στη σελίδα του διαφημιζόμενου και έστειλα email διαμαρτυρίας. Είναι τέτοια η τσαντίλα μου μαζί τους που ο εγκέφαλος μου αρνήθηκε να καταγράψει ποια εταιρεία είναι. Εχουν επιτύχει δηλαδή το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από το στόχο της διαφημιστικής τους επικοινωνίας.