oraelladas.gr

Ismael Khatib

Είδα το ντοκιμαντέρ κάπου προς το τέλος και δεν συγκράτησα όνομα. Μόνο το πρόσωπο και τις κινήσεις του. Γλυκύτητα, ηρεμία, γαλήνια συμπεριφορά ανάμεικτη με πόνο. Και το σχόλιο του ότι η κίνηση του ξένισε τους Ισραηλινούς, τους έκανε να νιώσουν αμήχανα, ενώ θα τους φαινόταν πιο λογικό να κάνει μία επίθεση αυτοκτονίας.

Ο Ισμαήλ έχασε τον γιό του Αχμέτ στην ηλικία των 12 ετών. Το αγόρι έπεσε νεκρό κατά τη διάρκεια σύγκρουσης Ισραηλινών με Παλαιστίνιους. Παρά τη θλίψη του ο πατέρας αποφάσισε να δωρίσει τα όργανα του παιδιού του για να σώσει τις ζωές τεσσάρων Ισραηλινών παιδιών σε μια χειρονομία ειρήνης. Ενάμισι χρόνο αργότερα ο Ισμαήλ επισκέπτεται τα τέσσερα παιδιά στα οποία ο πρόωρος θάνατος του γιού του, χάρισε την ζωή. Αυτά περίπου αναφέρει το κείμενο (με κάποια δική μου προσθήκη από τις άλλες πηγές που βρήκα) για το ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στην ΕΤ3 την Τετάρτη 25 του μήνα Αυγούστου στις 8:40 το βράδυ με τίτλο «Η καρδιά του Ζενίν» και το έψαξα σήμερα για να βρω το όνομα αυτού του γενναίου πατέρα.

Δεν ξέρω ποιος μετέφρασε τον τίτλο του ντοκιμαντέρ, αλλά δεν νομίζω ότι αφορά «την καρδιά του Ζενίν», αλλά της Τζενίν, όπου σκοτώθηκε ο μικρός Αχμέτ. Η Τζενίν είναι μια πόλη στα βόρεια της Δυτικής Όχθης. Με 120.000 κατοίκους, 20.000 από τους οποίους ζουν στον καταυλισμό προσφύγων της UNRWA, και ποσοστό ανεργίας 23,2%. Η περιοχή είναι, επίσης, δυστυχώς, γνωστή για μερικές από τις πιο σκληρές μάχες κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα. (πηγή rofto radio – palestine)

«After the death of his son Ahmed, Ismael Khatib opened the Ahmed Khatib Center for Peace to provide children from the Jenin refugee camp with an alternative to life on the streets. A filmmaking course became one of the center’s most popular programs, but there was no place to show the films that the children produced. With the help of Heart of Jenin filmmaker Marcus Vetter, Khatib launched an effort to restore and reopen Cinema Jenin, a movie theater that had been closed since 1987, to provide such a venue. The children at the center have already started rebuilding the cinema. They hope to show their first films in the new theater later this summer» (πηγή wideangle)

Αυτό που δεν αναφέρεται στο σύντομο κείμενο της παρουσίασης του ντοκιμαντέρ, στη ιστοσελίδα της ΕΤ3, είναι ότι ο Ισμαήλ Χατίμπ ίδρυσε ένα Κέντρο για την Ειρήνη για να παρέχει στα παιδιά του προσφυγικού καταυλισμού της Τζενίν μία εναλλακτική επιλογή από αυτή της ζωής του δρόμου. Ο Ισμαήλ, είπε στη διάρκεια του ντοκιμαντέρ, ότι στα νιάτα του είχε αντισταθεί με διαφορετικούς τρόπους έναντι των Ισραηλινών και είχε φυλακισθεί, αλλά κατέληξε στο δρόμο της εκπαίδευσης και της ειρηνικής προσέγγισης, αφού ο δρόμος της βίας του φάνηκε αδιέξοδος. Ο σκηνοθέτης του έργου «Η καρδιά της Τζενίν», Marcus Wetter, προκειμένου να προσφέρει κάτι πιο ουσιαστικό στην πόλη της Τζενίν, βοήθησε την προσπάθεια του Ισμαήλ Χατίμπ για αναστήλωση ενός κινηματογράφου που είχε καταστραφεί στη διάρκεια της πρώτης Ιντιφάντα, ώστε να στεγάσει δραστηριότητες της κοινότητας.

Σχετικά θέματα:

• Ταινίες για την Παλαιστίνη
• Ως πότε;

Θα έχετε δει τη διαφήμιση αυτή στην κρατική τηλεόραση με τη μίζερη και φτωχική κυρία στο σούπερ μάρκετ που υπολογίζει από μέσα της το κόστος ζωής και κωλώνει να πάρει το ελάχιστο παραπάνω. Μετά μας δείχνει έναν ευπρεπή κυριούλη που περπατάει στο πεζοδρόμιο και κάνει επίσης σιωπηλά υπολογισμούς λογαριασμών σαν χαμένος. Κι ενώ αυτές οι εικόνες σε παραπέμπουν σε πραγματικές καταστάσεις του σήμερα στην Ελλάδα, ξαφνικά πέφτει το τελικό μήνυμα ότι αφορά το ευρωπαϊκό έτος καταπολέμησης της φτώχειας και σε πιάνει ένα νευρικό γέλιο κι αναρωτιέσαι αν σε δουλεύουν ψιλό γαζί. Τραγελαφική ειρωνεία… Καιρό τρωγόμουν ότι ήθελα κάτι να γράψω σχετικά, αλλά με τις διάφορες υποχρεώσεις είχα παρατήσει τελείως τη σελίδα μου, έτσι σήμερα είδα ότι ένας σεφ… έχει ήδη σερβίρει εξαιρετικά εύστοχη επισήμανση της ειρωνείας αυτής της καμπάνιας.

Σχετικά θέματα:

• Δεν υπάρχουν σχετικά θέματα

Γάτα χωρίς πέταλα...

- Γύρω στα μέσα Ιουνίου να κανονίσουμε να πάμε να τους δούμε (κάποιους φίλους εκτός Αθηνών).
- Είσαι από τους μόνους που προγραμματίζουν μακροπρόθεσμα αυτό το διάστημα. Κανένας δεν προγραμματίζει παραπάνω από τρεις ημέρες…
- Ε, καλά δεν είναι να υπάρχουν και κάποιοι διαφορετικοί, κάποιοι που διατηρούν την ψυχραιμία τους; Να υπάρχει μία ισορροπία…
- (Γέλιο) Ε, ναι, στον κόσμο σου εσύ!
Προτιμώ να είμαι στον κόσμο μου από το να πανικοβληθώ. Βράζει ο τόπος από θυμό και οργή.
- Κάποιους να τιμωρήσουν επιτέλους! Λέει άλλος φίλος.
- Να δει ο κόσμος ότι κάποιος πλήρωσε για τις λαμογιές, συνεχίζει. Μόνο έτσι θα ηρεμήσουν τα πνεύματα. Διαφορετικά θα υπάρξει ξεσηκωμός. Ο κόσμος δεν πιστεύει τίποτα πια. Τι βγάζουν τα χρέη του Βοσκόπουλου εάν δεν τιμωρηθεί; Γιατί γράφουν για όλους αυτούς που έκαναν χρήμα στις πλάτες μας; Γιατί προκαλούν τον κόσμο; Γιατί όλοι εμείς οι υπόλοιποι πληρώνουμε την εφορία; Γιατί εγώ άμα παρκάρω παράνομα πάω και πληρώνω το πρόστιμο σαν μαλάκας; Γιατί αυτοί που χρωστάνε τόσα τη γλιτώνουν; Ενας επιχειρηματίας αυτοκτόνησε. Καλύτερα να είχε πέσει μέσα στη Βουλή, να φάει και μερικούς! Κάποιοι να πληρώσουν επιτέλους!
Ρωτάω:
- Θα λυθεί το πρόβλημα εάν πληρώσουν κάποιοι; Ή μήπως πρέπει να αλλάξουν κάποιες δομές ώστε να μην επιτρέπουν να γίνονται αυτά που γίνονταν ως τώρα; Διότι αν μπει το θέμα να πληρώσουν όσοι έχουν κάνει λαμογιές η τσιμπίδα θα πιάσει σχεδόν όλη την κοινωνία, ή θα φτάσουμε να σφαζόμαστε μεταξύ μας.

Είναι εφικτό πράγματι κάποιοι να πληρώσουν για ακραία παράνομες πράξεις που έβλαψαν συνολικά την κοινωνία προκειμένου να σωθεί το υπάρχον κοινωνικό σύστημα, αλλά αμφιβάλλω αν θα λυθεί το πρόβλημα μακροπρόθεσμα. Μερικούς προβληματισμούς για το θέμα του αδιεξόδου που έχει περιέλθει ο πολιτισμός μας θα βρείτε εάν κάνετε κλικ εδώ. Αξίζει να διαβάσετε και τα σχόλια στο κείμενο και να δείτε το βίντεο που παρατίθεται. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτοί οι προβληματισμοί είχαν ξεκινήσει ήδη από το 2008. Ενα ενδιαφέρον σχετικό επίσης κείμενο εδώ.

Παρόλο το αδιέξοδο όμως μην τρελαινόσαστε. Η νέα ημέρα ακολουθεί πάντα το βαθύτερο σκοτάδι! Αλλά μερικοί φοβούνται ακόμα να την αντικρίσουν, προτιμούν τα οικεία σκατά, έτσι χρειάζεται υπομονή και να τους περιμένουμε λίγο ακόμα μέχρι να καταλάβουν ότι το άγνωστο είναι όμορφο κι όχι απειλητικό!!!…

Εχω αναφέρει αρκετές φορές σε σχόλια το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου «Γάτα με πέταλα». Στο Παλαιοβιβλιοπωλείο πωλείται μεταχειρισμένο, σε καλή κατάσταση, για 4,5 ευρώ, αλλού θα το βρείτε με 10 ευρώ. Είναι 158 σελίδες και αξίζει να το διαβάσετε.

Οπως αναφέρεται στην παρουσίαση: «Ενας χυδαίος τίτλος, σε ένα βιβλίο που περιγράφει τη χυδαιότητα και την ηθική κατάπτωση. Τρεις παράλληλες κι αλληλοεμπλεκόμενες ιστορίες. Μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Μιας καταπάτησης οικοπέδων και μιας τρίτης – πολιτικής – ιστορίας, που δε λέγεται, αλλά εννοείται. «Γάτα με πέταλα» είναι ο κυρ Αφρέδος Μ., πρώην βοηθός επιστάτη του κτήματος – που κι ο ίδιος καταπατά – , πατέρας της εγκυμονούσης κι αρχηγός των δολοπλόκων κι απατεώνων. Καταφέρνει να τους κάνει όλους – αυτουργούς, ηθικούς αυτουργούς, κι απλούς γνώστες ή θεατές – να αισθάνονται συνένοχοι και συνυπεύθυνοι στις κομπίνες και στο κουκούλωμά τους».

Είναι συλλογική ή ατομική η ευθύνη για την κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα μας; Είναι συλλογική ή ατομική η ευθύνη για την κατάσταση που έχει περιέλθει η οικονομία σε παγκόσμιο επίπεδο; Το ερώτημα αυτό αναδύεται ή υποβόσκει στο μυαλό όλων όσων συνηθίζουν να σκέφτονται και να αναρωτιούνται.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι υπάρχουν ατομικές και κάποιοι άλλοι συλλογική ευθύνη των πολιτικών, κάποιοι άλλοι λένε ότι αναλογούν ευθύνες σε όλους μας. Αν κοιτάξουμε με ψύχραιμη ματιά θα διαπιστώσουμε μάλλον ότι η αλήθεια – ως συνήθως – βρίσκεται κάπου στη μέση. Δεν ευθύνονται συλλήβδην όλοι οι πολιτικοί, ούτε όλοι οι πολίτες αν το δούμε με την οπτική των συμβατικών νόμων (που είναι και η μόνη εφικτή πρακτική άμεσα), αλλά αν το πάμε σε φιλοσοφικό επίπεδο ευθυνόμαστε όλοι για όσα επιτρέψαμε και επιτρέπουμε να συμβαίνουν. Οταν προσπαθώ να αλλάξω την κοινωνία αλλάζω τον εαυτό μου και όταν αλλάζω τον εαυτό μου αλλάζω την κοινωνία. Κι αυτό είναι διάλογος κοινωνικών δυνάμεων και διαλεκτική.

Εχω παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι που τους αρέσει η εξουσία, ο έλεγχος και ο χειρισμός των άλλων φροντίζουν να δημιουργούν συνενόχους και αυτό είναι που πραγματεύεται το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου «Γάτα με πέταλα», που ουσιαστικά αναφέρεται στον εκμαυλισμό συνειδήσεων που συνέβη και με το ΠαΣοΚ στην εξουσία από το 1981 και μετά.

Επίσης στο περίφημο βιβλίο του Χεμινγουαίη «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», το οποίο αναφέρεται στον Ισπανικό Εμφύλιο, υπάρχει μία σκηνή δολοφονίας αντιπάλων από τους αντάρτες όπου φροντίζουν να καταστήσουν συνενόχους όλους τους χωρικούς με τη συμμετοχή τους, ώστε να μην μπορούν να περάσουν στο αντίπαλο στρατόπεδο του Φράνκο. Πρακτικά και άμεσα αυτό κάποιοι θα το θεωρήσουν ηθικά σωστό εάν είναι κατά της δικτατορίας του Φράνκο, αλλά φιλοσοφικά και σε βάθος χρόνου είναι ηθικά σωστό; Οδηγεί σε μία καλύτερη κοινωνία; Ισως, εάν δεχθούμε ότι «ο φόβος φυλάει τα έρημα», αλλά όταν εκλείπει πάλι ο φόβος; Ή όταν ο φόβος δεν αρκεί; Θυμάμαι όταν φοιτούσα στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας η εγκληματολόγος Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου μας είχε πει ότι: «Οι περισσότερες κλοπές πορτοφολιών διαπράττονταν την ώρα που οδηγούσαν στην αγχόνη τους πορτοφολάδες!!!»

Στο σήμερα η κυβέρνηση με τα μέτρα που επιβάλει καθιστά συλλογικά ένοχους και υπεύθυνους όλους τους πολίτες για το κατάντημα της χώρας, ενώ τα ΜΜΕ καθιστούν συνενόχους τους πολίτες στις ατομικές δημόσιες διαπομπεύσεις προσώπων για φορολογικά χρέη κλπ. Από την άλλη συνδικαλιστικές ομάδες – επίσης μικρά κέντρα εξουσίας – προσπαθώντας να αντισταθούν στα μέτρα επιχειρούν το δικό τους «έλεγχο» με ανακοινώσεις του στυλ: «Οι ομάδες περιφρούρησης που θα οργανώσουν τα Σωματεία έχουν εντολή να κλείσουν με κάθε τρόπο τους προδότες. Να μην ξανακαρπωθούν τους αγώνες μας. Δεσμευόμαστε πως σε όποιου Σωματείου η διοίκηση ανοίξει κερκόπορτες, την επόμενη μέρα θα μας βρουν μπροστά τους. Στάχτη να γίνουν. Καλύτερα να κλάψουν 100 παρά οι οικογένειες πέντε χιλιάδων. ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ».

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σχολιάζει τις ανακοινώσεις αυτού του τύπου με την εξής κατακλείδα:

«Τα ατομικά δικαιώματα, η ανοικτή κοινωνία και η ελευθερία, αποτελούν τον πυρήνα του αξιακού μας συστήματος και αποτελούν, ταυτόχρονα, και τον πιο σύντομο και σίγουρο δρόμο για την έξοδο από την κρίση, για ανάπτυξη και ευημερία.»

Αλλά για ποια ατομικά δικαιώματα και ελευθερία μιλά η Φιλελεύθερη Συμμαχία; Τρώγονται τα ατομικά δικαιώματα από κάποιον που πεινά; Είναι άραγε ελεύθερος ένας άνθρωπος που καταδικάζεται σε θάνατο μέσω της φτώχειας; Είναι ανοιχτή μία κοινωνία που περιθωριοποιεί μέλη της;

Δεν ξέρω πόσο έχουν δίκιο οι πράκτορες του ΟΠΑΠ στα αιτήματά τους. Αυτό που ξέρω είναι ότι μισώ τη βία από όπου και εάν προέρχεται. Αλλά πιστεύω ότι «η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχεια», όπως είχε πει ο Γκάντι και συνηθίζω να το λέω όπου σταθώ και όπου βρεθώ. Και εάν δεν είναι βία αυτό τότε τι είναι; Για ποια ελευθερία μιλά, λοιπόν, η Φιλελεύθερη Συμμαχία; Η ελευθερία έχει σάρκα, οστά και αίμα που εκφράζεται μέσα από τα ανθρώπινα σώματα όταν τους επιτρέπεται να ζήσουν, δεν είναι απλή ιδέα. Αν λοιπόν ο εργαζόμενος νιώθει να του στερούν το δικαίωμα να ζήσει έχει ή όχι το δικαίωμα να αμυνθεί απέναντι σε όσους παίζουν αυτό το βίαιο ρόλο απειλής της ύπαρξής του;

Με ανατριχιάζει η λογική των αριθμών που λέει: «Καλύτερα να κλάψουν 100 παρά οι οικογένειες πέντε χιλιάδων. ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ», αλλά δυστυχώς αφορά μία λογική αριθμών που έχει επικρατήσει από τις φιλελεύθερες απόψεις, αυτές αντιγράφει και η παράγωγη ιδεολογία των -ισμών που αποστρέφεται η Φιλελεύθερη Συμμαχία.

Δεν τρέχει τίποτα αν μείνουν μερικά εκατομμύρια άνεργοι, αρκεί να σωθεί η οικονομία. Ποια οικονομία; Για ποιους; Δεν πειράζει, αφού ευημερούν οι αριθμοί ας πεθαίνουν οι άνθρωποι… Τα μερικά εκατομμύρια ανέργων δεν έχουν πρόσωπο, συναισθήματα, σώμα, αίμα, καρδιά, ψυχή. Κάπως έτσι φτάνουν και οι πράκτορες του ΟΠΑΠ να μην βλέπουν ανθρώπους, αλλά τις πέντε χιλιάδες οικογένειες, αντί τις 100 που θα κλάψουν.

Κύριοι, εσείς είστε οι πρώτοι διδάξαντες της λογικής των αριθμών… Διάβασα πολλές φορές απαξιωτικά σχόλια φιλελευθέρων σε βάρος εργαζομένων που τους έβλεπαν απλά σαν αριθμούς (όχι από όλους όσους δηλώνουν φιλελεύθεροι, υπάρχουν ανάμεσά τους και εξαίρετοι άνθρωποι με ευαισθησίες). Γιατί σας κακοφαίνεται τώρα; Ή μήπως εσείς βλέπετε το σύνολο που θα σωθεί και αγνοείται τους λίγους που θα γίνουν θυσία; Ε, αν πάει έτσι και οι πράκτορες του ΟΠΑΠ μάλλον σκέφτονται με την ίδια σας τη λογική. Τη δική σας βία αναμεταδίδουν… (η έλλειψη κοινής λογικής που λέει πως  «ό,τι σπέρνεις θερίζεις» μπορεί να χαρακτηρίζει κάλλιστα οπαδούς διαφορετικών ιδεολογιών…)

Μακάρι να μπορούσαν να καταλάβουν τι κάνουν, αλλά αμφιβάλλω διότι η ελληνική κοινωνία – αλλά και η παγκόσμια πολύ φοβάμαι – είναι καζάνι που βράζει επικίνδυνα και λειτουργεί με φορτισμένα συναισθήματα και χωρίς την απλή κοινή λογική. Είμαι υπέρ της παθητικής αντίστασης του Γκάντι, αλλά και αυτή η μορφή πάλης δεν απαλλάσσεται από τη βία τελικά. Αρνείσαι να ασκήσεις βία, αλλά είναι απίθανο να καταφέρεις να μην υποστείς βία, όσο κάποιοι επιμένουν να βλέπουν τη γη, ή αυτό τον τόπο μόνο σαν δικό τους χωράφι από το οποίο θέλουν να εξαλείψουν όσους θεωρούν ζιζάνια…

Και κλείνω με τους στίχους του Μπρεχτ (αφιερωμένους δεξιά και αριστερά σε όσους αποφεύγουν να σκέφτονται) που αντιγράφω από άρθρο του Γκαζμέτ Καπλάνι, το οποίο είχα παραθέσει πρόσφατα και στη σελίδα μου:
«Υπέροχη είναι η χώνεψή τους/ υπέροχη η κρίση τους/ δεν πιστεύουν στα γεγονότα, πιστεύουν μόνο στον εαυτό τους/ και αν η ανάγκη παρουσιαστεί, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα»

Σχετικά θέματα:

• Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία (;)
• Η ιδιαιτερότητα της ελληνικής οικονομίας
• Προτείνουν έξοδο από το ευρώ
• Ο ΑΝemos τους πήρε και τους σήκωσε…
• Δεν παράγουμε τίποτα;

«Ο Γεώργιος Μαύρος ως αντιπρόεδρος και Υπ.Εξ. της κυβέρνησης Δεξιάς-Κέντρου η οποία κλήθηκε το 1974 να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά που άναψε ο εθνικισμός της ελληνικής Χούντας δήλωνε: «Είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε φίλοι με τους Τούρκους». Όποιος δεν βλέπει σήμερα αυτήν την πραγματικότητα ή εθελοτυφλεί ή δεν αγαπά την πατρίδα μας».

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από κείμενο του Λασκαράτου στη σελίδα, Ροΐδη Εμμονές + Εμμονές Λασκαράτου» με τίτλο «Επίσκεψη Ερντογάν, μία σωστή κίνηση» και υπότιτλο «Ο εθνικισμός βλάπτει σοβάρα την Ελλάδα».

Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε μαζί με τα πάντα ενδιαφέροντα σχόλια που ακολουθούν την ανάρτηση. Κλικ εδώ.

Σχετικά θέματα:

• Σφραγίδα του ανθρώπου ο θάνατος του
• Νέες φήμες για Οτσαλάν
• Μετά παραπονιούνται για πτώση του τουρισμού!
• Φτιάξε κι εσύ μία κόλαση, μπορείς!!!
• Στοιχεία ιστορίας της σύγχρονης Ελλάδας

Δεν έχω τις γνώσεις να πάρω θέση, απλά δημοσιεύω την είδηση που διάβασα στο tvxs. Αριστεροί οικονομολόγοι προτείνουν παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ και συγκεντρώνουν υπογραφές γι’ αυτό το σκοπό. Την έξοδο από το ευρώ, σαν μία από τις πιθανές λύσεις, άκουσα και από τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο στην εκπομπή «Ανατροπή» του Πρετεντέρη και τη διάβασα και σε άρθρο στο capital.gr, που δεν βρίσκω τώρα το σύνδεσμο. Μαραδό εσύ μου το είχες στείλει. Μήπως το έχεις ακόμα; Βρήκα το σύνδεσμο. Κλικ εδώ. Εχω μπερδευτεί καθώς βλέπω από αριστερούς και φιλελεύθερους να προτείνουν παρόμοιες λύσεις. Δεν ξέρω τι να πιστέψω. Το σίγουρο είναι ότι οι αποφάσεις αυτής της κυβέρνησης θα περάσουν στην ιστορία, για καλό ή για κακό.

Σχετικά θέματα:

• Η ιδιαιτερότητα της ελληνικής οικονομίας
• Γάτα με πέταλα…
• Δεν παράγουμε τίποτα;

«Η ιδέα ξεκίνησε από το Παρίσι το 1999 με σκοπό την ανάπτυξη των συναναστροφών και των κοινωνικών σχέσεων μεταξύ των γειτόνων. Η γιορτή έτυχε μεγάλης ανταπόκρισης και από τότε μέχρι σήμερα οργανώνεται κάθε χρόνο την τελευταία συνήθως εβδομάδα του Μαΐου, σε 1.100 πόλεις 29 χωρών, εκ των οποίων 21 είναι ευρωπαϊκές. Για το 2010 ο εορτασμός της «Γιορτής των Γειτόνων» θα πραγματοποιηθεί στις 28 Μαΐου σε πολλές πόλεις, με θέμα το «Ευρωπαϊκό έτος κατά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού». Τα φετινό θέμα είναι ασφαλώς επίκαιρο λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης στην χώρα μας αλλά και σε όλη της Ευρώπης, με δεδομένο ότι η φτώχεια είναι πανταχού παρούσα. Στην Ελλάδα, η φετινή διοργάνωση της «γιορτής των γειτόνων» θα γίνει στα Χανιά στις 28 Μάιου».
Το διάβασα στη σελίδα του Φίλιππου Ζάχαρη, Space Empire, και μου άρεσε σαν ιδέα, αν και ποτέ δεν ένιωσα αποξενωμένη στην Αθήνα γιατί πάντα δημιουργούσα και δημιουργώ σχέσεις με γείτονες σε όποια περιοχή και εάν έμεινα. Διαβάστε το υπόλοιπο σχετικό κείμενο στη σελίδα του Φίλιππου.
Ακόμα και αν δεν ξεκινούσε σαν ιδέα από το Παρίσι το 1999 η κρίση θα μας οδηγούσε θέλοντας και μη να ξανασυναντήσουμε και να προσέξουμε τον διπλανό μας. Συζητούσαμε με το φίλο μαραδό για την αλληλεγγύη που δημιουργήθηκε μεταξύ αγνώστων ανθρώπων στην Αργεντινή την περίοδο της χρεοκοπίας της χώρας. Εβλεπα επίσης στην πρόσφατη «Ερευνα» του Παύλου Τσίμα, που αναφερόταν κατά κύριο λόγο στην Αργεντινή, ότι εργάτες συναιτερίστηκαν και ξαναλειτούργησαν εργοστάσια και βιοτεχνίες που τα είχαν εγκαταλείψει οι ιδιοκτήτες τους και είχαν βάλει λουκέτο. «Πενία τέχνας κατεργάζεται» και οι άνθρωποι ξυπνάνε και θυμούνται τη συν-ύπαρξη, τη συν-εργασία και άλλα πολλά συν…
Αν μη τι άλλο με την κρίση έχουμε επιτέλους και παραιτήσεις υπουργών… Θυμήθηκαν ξανά τη ντροπή και το φιλότιμο. «Ανάγκα και θεοί πείθονται». Χμ… Η σοφή θηλυκή αξία της ανάγκης… Οσοι δεν ζήσαμε ποτέ πλουσιοπάροχα τη γνωρίζουμε πολύ καλά και να είστε σίγουροι ότι θα είμαστε από αυτούς που θα υποφέρουν λιγότερο, διότι «ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται»… Κάποιοι τώρα θα εξασκηθούν στη θεραπευτική στέρηση… Καιρός ήταν! «Ρόδα είναι και γυρίζει» η ζωή…

Σχετικά θέματα:

• 2. Νέα εν συντομία (πολιτική – κοινωνία)
• Μυρίζουν χορτασίλα τα χνώτα μας…!
• Χρήμα από χρέη ή μαθήματα οικονομίας
• Το σύνδρομο του μετανάστη
• Φάε τα σκατά μου!

Οπως θα έχετε δει αποφεύγω ακόμα να σχολιάσω την ελληνική πραγματικότητα άμεσα. Θεωρώ ότι οι γνώσεις μου δεν επαρκούν για να έχω μία τεκμηριωμένη άποψη. Ισως κάποια στιγμή να αναφερθώ έμμεσα σε κάποιες απόψεις μέσω άρθρων που διαβάζω. Προς το παρόν σας παραπέμπω σε ένα άρθρο του Νίκου Σμυρναίου που αφορά την παγκόσμια διαδικτυακή πραγματικότητα.
Το άρθρο του Νίκου Σμυρναίου έχει τίτλο: «Το Facebook και η απόλυτη διαφάνεια του υποκειμένου» και αναφέρεται στις, δήθεν, δωρεάν διαδικτυακές υπηρεσίες που στοχεύουν στην άντληση διαφημιστικής υπεραξίας από την ανεξέλεγκτη συγκέντρωση προσωπικών και κοινωνικών δεδομένων των χρηστών.
Στο wiggler.gr διάβασα για ένα project ανοιχτού λογισμικού, που ίσως αποτελέσει το μελλοντικό αντίπαλο του facebook στο θέμα διαχείρισης των προσωπικών δεδομένων. Μάλιστα φέρει το ελληνικό όνομα: Diaspora.

Σχετικά θέματα:

• 1. Νέα εν συντομία (web)
• Το Facebook εξαγόρασε το Friendfeed
• Τι άλλη βλακεία θα σκεφτούν άραγε;
• Ολοκληρώθηκε η διαβούλευση στο Facebook;
• «Δημοψήφισμα» στο διαδίκτυο