oraelladas.gr

Είδα την ταινία, «Τζούλι και Τζούλια», απροσδόκητα ένα Σάββατο μετά από ξαφνική πρόταση φίλης. Δεν την είχα υπόψη και πήγαινα απλά για να δω σινεμά χωρίς να με ενδιαφέρει τι θα δω. Οκ, εμπιστευόμουν το γούστο της φίλης…

Το στόρι
Εξελίσσονται παράλληλα δύο ιστορίες. Στη μία βλέπουμε μία ώριμη Αμερικανίδα, την Τζούλια Τσάιλντ, που έχει ακολουθήσει το σύζυγό της στο Παρίσι του 1948, για επαγγελματικούς λόγους. Προκειμένου να πλήττει θανάσιμα αποφασίζει να μάθει τη γαλλική κουζίνα και εγγράφεται σε σχολή. Το αρχικό ενδιαφέρον εξελίσσεται σε πραγματικό πάθος που την οδηγεί να γράψει για τη γαλλική κουζίνα και στη συνέχεια να γίνει γνωστή στην Αμερική μέσα από τα βιβλία της και τα τηλεοπτικά προγράμματα μαγειρικής.

Στην παράλληλη ιστορία βλέπουμε μία νεαρή Αμερικανίδα, τη Τζούλι, η οποία πλήττει θανάσιμα στη δουλειά της και αποφασίζει να μαγειρέψει 536 συνταγές (στο τρέιλερ 524 στο blog 536, δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό νούμερο…) της Τζούλια Τσάιλντ σε διάστημα 365 ημερών και παράλληλα να γράφει γι’ αυτή της τη δραστηριότητα σε blog.

Στο ρόλο της Τζούλια Τσάιλντ η Μέριλ Στριπ, η οποία κυριαρχεί πληθωρικά και κυριολεκτικά σβήνει τους πάντες στην οθόνη! Καταπληκτική μέσα στην ωριμότητά της! Σκέτη απόλαυση! Μία Μέριλ Στριπ που μάλλον δεν έχετε δει ποτέ έτσι! (Δεν ορκίζομαι, γιατί δεν έχω δει όλες τις ταινίες της, αλλά νομίζω ότι εδώ είναι τελείως διαφορετική)

Ταινία αισθησιακή, χορταστική οπτικά…, με στιγμές απίστευτου γέλιου, ενώ υπόγεια περνάνε και κάποια στοιχεία της Αμερικάνικης ιστορίας μέσα από τις επιρροές που δέχεται η ζωή της Τζούλια Τσάιλντ.

Το επιπλέον ενδιαφέρον είναι ότι αφορά πραγματική ιστορία. Η Τζούλια Τσάιλντ είναι υπαρκτό πρόσωπο, το ίδιο και η νεαρή Τζούλι.

Η  Julia Child (15 Αυγούστου 1912 – 13 Αυγούστου 2004), ήταν σεφ, συγγραφέας και τηλεοπτική περσόνα. Ηταν παρούσα τηλεοπτικά στις ΗΠΑ – άλλοτε σε δικές της σειρές και άλλοτε φιλοξενούμενη – για τρεις δεκαετίες (1970 – 1990), αν κατάλαβα καλά τις πληροφορίες που διάβασα στη wikipedia.

Από την άλλη η νεαρά Τζούλι Πάουελ ξεκίνησε το 2002 – αν έχω καταλάβει σωστά από το blog της – ένα μαραθώνιο μαγειρικής με βάση τις συνταγές της Τζούλια Τσάιλντ. Στη συνέχεια «την ανακάλυψαν» (αμερικάνικο όνειρο γαρ…) έγραψε βιβλίο και πάνω σ’ αυτό βασίστηκε το σενάριο και γυρίστηκε η ταινία (*1) και η ίδια πλέον δηλώνει συγγραφέας και όχι δημόσιος υπάλληλος! Εδώ (βίντεο) και εδώ (κείμενο) η νεαρά σε συνεντεύξεις.
(*1) update: Πιο σωστά: Βασίστηκε σε δύο best-selling απομνημονευμάτα: το ομώνυμο βιβλίο “Julie & Julia” της Τζούλι Πάουελ και το “My Life in France” της Τζούλια Τσάιλντ με τον Αλέξ Προυντόμ. Πηγή εδώ.

Ενώ γράφω αυτές τις γραμμές μου πέρασε από το μυαλό ότι η ιστορία της νεαράς και του blog μπορεί και να είναι ένα «στημένο» project, προκειμένου να γυριστεί στη συνέχεια η ταινία. Μπορεί, δηλαδή, κάλλιστα να είχε γραφτεί το σενάριο και να στήθηκε στη συνέχεια όλο το στόρι με το blog, ώστε να διαφημιστεί έτσι η ταινία και να πάρει και τη σφραγίδα του αμερικάνικου ονείρου…

Μου πέρασε αυτό από το μυαλό επειδή κάτι δεν μου κολλάει καλά με τις αναρτήσεις στη σελίδα της. Δεν ξέρω εάν η αρχική της σελίδα ήταν αυτή ή αυτή. Και στις δύο έχει ποστ των ίδιων περιόδων, αλλά και στις δύο έχει αναφορές για την ταινία και είναι περίεργο. Βέβαια υπάρχουν πάρα πολλά σχόλια, αλλά δεν είναι δύσκολο να είναι και αυτά στημένα, αλλά αυτά δεν είναι απαραίτητο να είναι όλα «στημένα». Βλέπε project dikiasou.com στα ελληνικά δεδομένα. Τες παν, σημασία έχει ότι ακόμα και αν ήταν στημένο project , η ταινία αξίζει να τη δείτε γιατί θα περάσετε ευχάριστα! Το τωρινό blog της Τζούλι Πάουελ είναι εδώ.

Παρουσίαση της ταινίας ένα και δύο (με μερικές ζουμερές κριτικές)
update: Κι εδώ μία κριτική παρουσίαση με μία ιδιαίτερη, ενδιαφέρουσα και διεισδυτική οπτική. Ξεχωρίζω τρία σημεία: 1) Η Τζούλια ζει για να μαγειρέψει και να γράψει ενώ η Τζούλι μαγειρεύει και γράφει για να ζήσει. 2) …η Τζούλια παρουσιάζεται να επιδιώκει την ευτυχία, ενώ η Τζούλι την επιτυχία 3) Η Τζούλια δεν έχει κανένα άγχος με τη διασημότητα, ή την επιτυχία. Καθετί ευχάριστο την εκπλήσσει την ίδια στιγμή που τίποτα δυσάρεστο δεν την αποθαρρύνει. Ενώ η Τζούλι, πολύ πιο ηττοπαθής και διστακτική σε όλα, αποφασίζει να μη το βάλει κάτω, μόνο όταν [...] κάποιος την επιβραβεύσει.

Σε αυτό το βίντεο βλέπετε την πραγματική Τζούλια Τσάιλντ (Julia Child) σε εκπομπή της στην τηλεόραση.
updated: Πάντως: Julia Child noted that she was not impressed with Powell’s endeavor, saying, «I don’t think she’s a serious cook.» Να ήξερε κάτι; Ή ήταν απλά η τεράστια διαφορά ηλικίας που είχαν, όπως υποστηρίζει η πηγή που παραπέμπει η wikipedia (2η παράγραφος στα films);

Και μία Ελληνίδα που έβαλε σε πράξη συνταγές της Τζούλια Τσάιλντ. Κοπιάστε!

Από ό,τι είδα, στο Αθηνόραμα, αυτό το διάστημα παίζεται μόνο στο ΚΑΛΥΨΩ (ΔΗΜ. ΚΙΝ/ΦΟΣ), Γρηγ. Λαμπράκη & Καλυψούς, Καλλιθέα, 210-9510909. Πεμ. – Τετ.: (εκτός Δευτ.) 20.00/22.30. Είδα επίσης ότι δεν έχει βγει ακόμα σε DVD με ελληνικούς υπότιτλους.
Εδώ το τρέιλερ με ελληνικούς υπότιτλους.
update: Και εδώ ένα βίντεο με δηλώσεις των συντελεστών της ταινίας.

Ανοιχτή πρόσκληση

Η Μαριέλα Κωνσταντινίδου που παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής online και για τα οποία είχα γράψει παλαιότερα, μας καλεί στο εργαστήρι της να δούμε και τη δική τους δουλειά.
Η πρόσκληση υπάρχει και στη σελίδα της, όπου μπορείτε να μάθετε και περισσότερα σχετικά με τη Μαριέλα. Επίσης μπορείτε να δείτε το Εικαστικό Καφενείο όπου γίνονται τα μαθήματα.
Οι μαθητές έχουν δημιουργήσει ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ έργα. Ζηλεύω! Μόλις τακτοποιηθεί το οικονομικό μου (γύρω στο Μάρτιο αναμένω) δεν υπάρχει περίπτωση να μην τα παρακολουθήσω! Τα μαθήματα είναι σε πάρα πολύ καλή τιμή. Το κόστος που με απασχολεί είναι τα υλικά που θα χρειάζομαι και τώρα έχω ακόμα ζόρι… Το καλό με αυτά τα μαθήματα είναι ότι μπορείς να τα ξεκινήσεις όποτε θέλεις.

Αρχικά είχα ακούσει απλά τον τίτλο «Ακαδημία Πλάτωνος» και είχα αναρωτηθεί τι μπορεί να εξετάζει μία ταινία με τέτοιο τίτλο. Στη συνέχεια διάβασα ότι αφορούσε το θέμα της ξενοφοβίας και ότι ήταν κωμωδία (αν και τελικά δεν είναι ακριβώς έτσι).  Αποφάσισα με αρκετή περιέργεια να πάω να την δω τελικά το Σάββατο το βράδυ στον κινηματογράφο «Ανδόρα». Από τις λίγες φορές που το «Ανδόρα» είχε αρκετό κόσμο.
Ήξερα ότι παίζουν ο Αντώνης Καφετζόπουλος στον πρωταγωνιστικό ρόλο και η Τιτίκα Σαρινγκούλη τη μητέρα του, σούπερ γιαγιά σε κάποια σίριαλ, που της έλαχε να γίνει σταρ στην τρίτη ηλικία! Και μόνο για την Σαρινγκούλη νομίζω ότι θα πήγαινα να δω την ταινία…

Η υπόθεση

Ο Σταύρος, ένας πάλαι ποτέ ροκάς γύρω στα 45 με 50, έχει ένα ψιλικατζίδικο σε μία από τις παρηκμασμένες περιοχές της Αθήνας και σε σημείο που διασταυρώνονται οι δρόμοι σε μία μικρή πλατεία που χρησιμεύει και σαν αλάνα για πάσες με τη μπάλα για τους φίλους της παρέας.
Απέναντι ένας, παρόμοιου προφίλ, φίλος του που διατηρεί ένα μαγαζί που πουλάει φιάλες υγραερίου και έχει και ένα σκύλο, τον patriot, ειδικά «εκπαιδευμένο» να μυρίζεται τους Αλβανούς, αλλά όπως θα δούμε κάποια στιγμή στην ταινία και οι Αλβανοί οικοδόμοι έχουν ανάλογο σκύλο που μυρίζεται τους… Ελληνες!
Παρέα άλλοι δύο αραχτοί, πρώην ροκάδες επίσης, και όλοι μαζί μοιράζονται την καθημερινότητά τους πίνοντας φραπέδες και αναπολώντας την εποχή που «τα έσπαγαν» στα γήπεδα σε ροκ συναυλίες.
Αντικείμενο συζήτησης και οι Αλβανοί που περνάνε να πάνε σε οικοδομικές εργασίες και τους τσεκάρει ο σκύλος, ή που συμμετέχουν στο να στηθεί το ανεπιθύμητο «μνημείο διαπολιτισμικής αλληλεγγύης» στην μικρή πλατεία.
Επίσης μετράνε πώς αυξάνονται οι Κινέζοι που στήνουν εκεί κοντά τα καταστήματά τους και γίνονται συγκριτικά σχόλια για Αλβανούς και Κινέζους.
Μασκότ του ψιλικατζίδικου η μητέρα του Σταύρου (Τιτίκα Σαρινγκούλη) που κάθεται δεξιά της πόρτας μόνη της και στον κόσμο της, αφού έχει πάθει εγκεφαλικό.
Ο Σταύρος έχει χωρίσει με τη γυναίκα του και κάθε βράδυ πάει και της χτυπάει το κουδούνι να τη δει στην είσοδο της πολυκατοικίας. Σαν φανερή αιτία του χωρισμού φαίνεται να είναι η προσκόλληση στη μητέρα του, η οποία κάθε βράδυ σηκώνει τα χέρια ψηλά για να τη γδύσει ο γιος της και να πέσει για ύπνο. Ο Σταύρος πάσχει από αϋπνίες και όλη του η ύπαρξη φαίνεται να είναι βυθισμένη στην κατάθλιψη και την παρακμή όπως και η γειτονιά που βρίσκεται το ψιλικατζίδικο.
Η γυναίκα του Σταύρου δηλώνει ότι δίπλα του ένιωθε ότι δεν μπορούσε να ανασάνει και το ίδιο ασφυκτικό συναίσθημα βιώνει και ο θεατής με τη ζωή των τεσσάρων φίλων που φαίνεται να μη μεγάλωσαν ποτέ και ζουν αναβιώνοντας «περασμένα μεγαλεία» (τα σπασίματα στις ροκ συναυλίες) και χτίζοντας τη νέα τους ταυτότητα μέσα από την κουλτούρα του ποδοσφαίρου και την άρνηση ταυτότητας των άλλων. «Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ Αλβανέ, Αλβανέ» φωνάζουν, μαζί με τους οπαδούς που ακούγονται στην τηλεόραση, στη διάρκεια του αγώνα που βλέπουν όλοι μαζί έξω από το ψιλικατζίδικο πίνοντας μπίρες.
Η ζωή των φίλων κυλάει λες και έχει σταματήσει ο χρόνος και με διαλόγους που συχνά μοιάζουν με μονολόγους. Αλλά μέσα σε αυτή τη στατικότητα όπου μοναδικό στίγμα ζωής αποτελεί η καθημερινή κινητικότητα των μεταναστών (Αλβανών και Κινέζων) αίφνης, πάλι εξαιτίας αυτών, προκύπτει το αναπάντεχο που ανατρέπει τη βαλτωμένη καθημερινότητα των τεσσάρων φίλων.
Η μητέρα του Σταύρου ξαφνικά όταν βλέπει έναν Αλβανό που τον γάβγισε ο patriot (αλλά που αφήνεται σκόπιμα ασαφές αν το γάβγισμα αφορούσε το Σταύρο ή τον Αλβανό) αρχίζει να μιλάει αλβανικά και αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Αλβανού το χαμένο της παιδί που άφησε όταν έφυγε από την Αλβανία!
Ο Σταύρος παθαίνει κρίση ταυτότητας, διότι ήδη η μάνα του κατά καιρούς τον αποκαλούσε με ξενικά ονόματα και τώρα μπάζει τον Αλβανό και μέσα στο σπίτι σαν αδελφό του! Οι φίλοι του αρχίζουν να γίνονται επιφυλακτικοί απέναντί του και αναρωτιούνται για το ένστικτο του patriot με τους Αλβανούς, ενώ ο ίδιος φτάνει να πάει μέχρι και την Εκκλησία, απελπισμένος που ο θεός βρήκε να του στείλει Αλβανό αδελφό μέσα από τόσες φυλές.
Δεν θα σας αποκαλύψω όλη την πλοκή της ταινίας, αλλά μόνο ότι μετά από όλη αυτή την αναστάτωση που έρχεται στη ζωή του Σταύρου και τη διασάλευση του πλήρους βαλτώματος, επανεξετάζονται όλες του οι ανθρώπινες σχέσεις και εντέλει κάποια στιγμή καταφέρνει και κοιμάται σαν ψόφιος!

Εντυπώσεις

Την ταινία δεν μπορείς να την πεις κωμωδία, διότι βγάζει μεν γέλιο κάποιες στιγμές, αλλά γλυκόπικρο. Θα έλεγα ότι δημιουργεί στο θεατή μία κατάσταση χαρμολύπης. Κάτι αντίστοιχο με τα νευρικά γέλια που ξεσπάμε στις κηδείες και τα συγκινητικά κλάματα σε γάμους… Για μένα που γνωρίζω λίγα αρβανίτικα (λόγω καταγωγής από αρβανιτοχώρια) ήταν εξαιρετικά αστεία η σκηνή στο κέντρο διασκέδασης όπου ο Σταύρος δεν μπορεί να καταλάβει ποια είναι η τουαλέτα για άντρες, διότι οι ταμπέλες είναι γραμμένες στα αλβανικά. Το πώς και γιατί βρέθηκε σε αυτό το κέντρο θα το δείτε στην ταινία.
Πάντως, παρά τα όσα έχουν γραφτεί περί δημιουργίας χαρακτήρων από τον σκηνοθέτη, εμένα μου δημιούργησαν την αίσθηση ότι οι βασικοί ήρωες μάλλον θύμιζαν καρικατούρες. Αλλά καρικατούρες όχι με την αρνητική έννοια της επιφανειακής ανάγνωσης, όσο της λιτότητας των στοιχείων που χτίζουν τους βασικούς ρόλους, με πιο αδρές τις γραμμές για το χαρακτήρα του Σταύρου. Και σίγουρα «οι ελληναράδες» σε αυτή την ταινία δεν είναι αντιπροσωπευτικοί τύποι του ρατσιστή ακροδεξιάς απόχρωσης, αλλά του εν γένει ξενοφοβικού Ελληνα που επειδή έχει βαλτώσει η δική του ζωή ψάχνει κάπου έξω από τη δική του ευθύνη να αποδώσει την παρακμή της, ενώ παράλληλα το παίζει «τσάμπα μάγκας».
Η ειρωνεία είναι διάχυτη στην ταινία από τον βαρύγδουπο τίτλο «Ακαδημία Πλάτωνος», η οποία παραπέμπει στο αρχαίο κλέος σε αντίστιξη με την παρακμή της γειτονιάς μέχρι το αραλίκι των Ελλήνων και την κινητικότητα των μεταναστών γύρω από τη μικρή πλατεία, καθώς και στην τύχη του Σταύρου να βρεθεί Αλβανός στην καταγωγή πάνω που επαιρόταν για την ελληνικότητά του και «έφτυνε» στους Αλβανούς.

Η ταινία είναι του 43χρονου σκηνοθέτη Φίλιππου Τσίτου και έχει βραβευθεί με: Βραβείο Λεοπάρδαλη Α’ Ανδρικού Ρόλου στον Αντώνη Καφετζόπουλο, Α’ Βραβείο της διεθνούς Οικουμενικής Επιτροπής, Γ’ Βραβείο της Επιτροπής Νέων, στο 62ο Φεστιβάλ του Λοκάρνο (15/8/2009).  (Πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους η ξενόγλωσση My Sweet Home)
Κλικ εδώ να δείτε στο Αθηνόραμα σε ποιους κινηματογράφους παίζεται μέχρι 4/11/09.

Στα αρνητικά της ταινίας η μη ύπαρξη υποτίτλων για όλους τους διαλόγους στα αλβανικά και για τις ταμπέλες στις τουαλέτες με την αστεία σκηνή που που έχω προαναφέρει. Επίσης το ότι έχει αργό ρυθμό. Βέβαια αυτό ίσως να είναι και σκόπιμο ώστε να εναρμονίζεται με το ρυθμό ζωής των βασικών ηρώων.
Στα θετικά της ότι μπορεί να αναγνωστεί σε πολλά επίπεδα και θα μπορούσε κανείς να γράψει κυριολεκτικά ένα μίνι βιβλίο με τις πολλαπλές αναγνώσεις.

Επί τη ευκαιρία κλικ εδώ να δείτε μία προσπάθεια καταγραφής όλων των ελληνικών αιθουσών κινηματογράφου (σε wordpress) και σε blogger που νομίζω αξίζει συγχαρητήρια! Πέρα από την καταγραφή των ελληνικών κινηματογραφικών αιθουσών, περιέχει και φωτογραφικό υλικό.

Η συγκάτοικος της Μαντόνα στο ίδιο κτίριο (όχι στο ίδιο διαμέρισμα…) της έκανε αγωγή, διότι προκαλεί, λέει, τόση ηχορύπανση που αναγκάστηκε να φύγει από το κτίριο, αφού η κατάσταση δεν διορθώθηκε μετά από τις διαμαρτυρίες της στον ιδιοκτήτη του κτιρίου, έτσι η διάσημη ποπ τραγουδίστρια απειλείται, λέει η είδηση, με έξωση. Σιγά το ζόρι θα μου πείτε. Οκ, έχετε δίκιο, αλλά επειδή έγραφα περί κουτσομπολίστικων μεσημεριανάδικων στο προηγούμενο ποστ μου βγήκε και μένα η κατίνα που κρύβω μέσα μου Διαβάστε στο Lawnet την πλήρη είδηση.

Η αφίσσα για το πάρτι του Ηχοτρόπιου

Αύριο το βράδυ (Παρασκευή 25/9/09) μετά τις 10.00 μμ. κάνει πάρτι το Ηχοτρόπιο. Το Ηχοτρόπιο είναι ένα μουσικό ωδείο στο Βοτανικό και με αφορμή την έναρξη δραστηριοτήτων για τη νέα σχολική χρονιά θα γιορτάσει με ζωνταντή μουσική και χορό. Θα παίξουν οι Mandingo Reggae Band και σε φιλική συμμετοχή η «Τρίτη Οχθη» και άλλοι εθελοντές καλλιτέχνες του Συλλόγου του Ηχοτρόπιου. Γενική είσοδος 10 ευρώ. Διεύθυνση: Σπύρου Πάτση 84 Βοτανικός, τηλέφωνο επικοινωνίας: 210-3465694 και ώρες 5 με 9 μετά το μεσημέρι.

Χέρμαν Εσσε

Και τώρα η βιβλιοπαρουσίαση του έργου «Σιντάρτα», του Χέρμαν Εσσε, από την pergolina, όπως προανήγγειλα (το κείμενο είναι 3.984 κοντά 4.000 λέξεις, ελπίζω να μην εξαφανιστεί από τη σελίδα, διότι παλαιότερα το wordpress μου είχε εξαφανίσει κείμενα 2.500 λέξεων):
Μία πορεία ζωής περιγράφεται στο βιβλίο του Εσσε, «Σιντάρτα». Σε πρώτο επίπεδο φυσικά αφορά μία μυθιστορηματική αφήγηση της ζωής του ιστορικού Βούδα, Σιντάρτα Γκοτάμα Σακυαμούνι. Σε ένα δεύτερο επίπεδο πρόκειται για μία πορεία ζωής όχι μόνο ενός ανθρώπου προς την αυτοπραγμάτωση ή αυτογνωσία αλλά του κάθε ανθρώπου, είτε το κάνει με επίγνωση είτε όχι. Δε διαφέρουν οι ζωές των ανθρώπων, διαφέρει το επίπεδο της επίγνωσης με την οποία ο καθένας από εμάς πορεύεται το δρόμο του.

Η επίγνωση του δρόμου, λοιπόν! Ουσιαστικά αυτό είναι το βασικό θέμα στο εν λόγω βιβλίο. Αυτό που αλλάζει από κεφάλαιο σε κεφάλαιο είναι το επίπεδο της επίγνωσης (ή της συνειδητοποίησης) που αποκτά ο Σιντάρτα στην αλλαγή πορείας που επιχειρεί κάθε φορά. Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο αλλάζει δεδομένα, αλλάζει πορεία, αλλάζει τον εαυτό του, τον γνωρίζει κάπως καλύτερα από πριν αν και όχι απόλυτα έως την τελική αυτοπραγμάτωση. Αλλά ακόμα και εκεί, δεν έχει να κάνει τόσο με τον εαυτό του όσο με το τι είναι τελικά αυτός ο «εαυτός» που τόσο επιθυμούσε να απαλλαγεί από αυτόν. Όπως χαρακτηριστικά λέει: «Διδαγμένος από τους πιο γέρους Σαμάνους, εξασκούσε ο Σιντάρτα τη φυγή από τον εαυτό του….» […] Περπατούσε στο δρόμο της άρνησης του Εγώ μέσα από τον πόνο, μέσα από την ηθελημένη οδύνη και την υπερνίκηση του πόνου, της πείνας, της δίψας, της κούρασης.»

Όμως τελικά, πως μπορεί κανείς να ξεφύγει από τον εαυτό του; Επιστρέφεις πίσω όσες φορές προσπαθείς να ξεφύγεις: «Αλλά παρόλο που οι δρόμοι οδηγούσαν μακριά από το Εγώ, το τέλος τους γυρνούσε πάντα πάλι στο Εγώ. Παρόλο που ο Σιντάρτα ξέφυγε χιλιάδες φορές από το Εγώ, έμεινε στο Τίποτα, μπήκε στο θηρίο, στην πέτρα, ο γυρισμός ήταν αναπόφευκτος, αναπόφευκτη η ώρα που ξανάβρισκε τον εαυτό του, …και ήταν πάλι Εγώ και Σιντάρτα, και ένιωθε πάλι την οδύνη του κύκλου της ζωής που άρχιζε.» Το Εγώ τρυπώνει παντού, μπορεί να νομίζεις ότι του ξεφεύγεις, ότι απαλλάσσεσαι από αυτό αλλά ανακαλύπτεις ότι ουσιαστικά ποτέ δεν απαλλάχτηκες από αυτό, απλώς ήσουν κάτι άλλο και προσωρινά έβρισκες μία ανακούφιση ή νάρκωση από τον πόνο, τον κάθε λογής πόνο.

Αυτό το κυνήγι με το Εγώ περιγράφεται στο «Σιντάρτα» και ο βασικός χαρακτήρας του βιβλίου, από γιος Βραχμάνου που απολαύανε το θαυμασμό και την εκτίμηση του υπολοίπων Βραχμάνων και του πατέρα του, αποφασίζει να αναζητήσει τον εαυτό του με τους γέρους Σαμάνους, την απόλυτα σκληρή, ασκητική ζωή. Και αυτό γιατί είχε συνειδητοποιήσει ότι μόνο από βιβλία, ιερές γραφές και τελετουργίες δεν μπορεί κανείς να βρει τον εαυτό του. Αλλά και με τους Σαμάνους, δεν βρήκε αυτό που αναζητούσε, το μόνο που συνειδητοποίησε ήταν ότι επανερχόταν ξανά και ξανά σε αυτό το Εγώ που προσπαθούσε να σκοτώσει. Η απάρνηση των εγκοσμίων, η νάρκωση του σώματος και του νου, οι πιθανές υπερφυσικές δυνάμεις που αποκτούσε βαθμηδόν, τον άφηναν και πάλι να ανακαλύπτει πως είναι ο ίδιος, το ίδιο Εγώ, που επιθυμεί όλα αυτά: «…ή μήπως διαγράφουμε κύκλους – εμείς, που πιστεύουμε πως θα ξεφύγουμε από τον κύκλο της ζωής;» Read more »

Η αφίσα του πάρτι του radiobubble

Το διαδικτυακό ραδιόφωνο radiobubble με αφορμή το νέο πρόγραμμα του που ξεκινάει ανεπίσημα τη Δευτέρα 14 και επίσημα το Σάββατο 19/9 κάνει πάρτι (επίσημα…) αυτό το Σάββατο 12/9/09 και ώρα 20:00, στο Higgs, Ευπολίδος 4 και Απελλού 2 στην Πλατεία Κοτζιά, τηλ.: 2103247679. Πάτε κι εδώ (κλικ) να δείτε και να ακούσετε την πρόσκληση της ραδιοφούσκας.

Κλικ εδώ να διαβάσετε σχετικά με το χώρο του Higgs* στο Αθηνόραμα. Φαίνεται ότι όλοι γνωρίζετε τι είναι το Higgs και βρήκατε περιττό ορέ παιδιά της ραδιοφούσκας να πείτε δύο λογάκια για το χώρο που γίνεται το πάρτι. Το Σάββατο θα είμαι εκτός Αθηνών και δεν θα είμαι εκεί, αλλά αν μπορούσα να παραβρεθώ θα ήθελα να ξέρω ατμόσφαιρα χώρου. Θα μου πείτε σημασία έχει η παρέα που θα φτιάξει την ατμόσφαιρα κι όχι η ατμόσφαιρα του χώρου…

* Κι όπως το υποψιαζόμουν το Higgs έχει πάρει το όνομα του από το μυστηριώδες μποζόνιο, ένα θεμελιώδες σωματίδιο που προβλέφθηκε θεωρητικά από τον Peter Higgs. Ο τύπος που έφτιαξε το χώρο του Higgs πρέπει να έχει τρέλα με τη φυσική για να του δώσει αυτό το όνομα. Πάρτι, λοιπόν, και… μαθήματα φυσικής…  Το μποζόνιο ή σωματίδιο του Θεού, όπως έχει επικρατήσει εκλαϊκευμένα να αποκαλείται, είναι ένα από τα βασικότερα σωματίδια για την κατανόηση της φύσης της ύλης. Είναι υπεύθυνο για να δίνει μάζα σχεδόν σε όλα τα άλλα σωματίδια. Δίχως αυτό, το Σύμπαν δεν θα ζύγιζε τίποτα. Οι Φυσικοί το κυνηγάνε χρόνια και πιστεύουν ότι είναι κοντά στην ανακάλυψη του με τους νέους επιταχυντές.