oraelladas.gr

Σωτήρης Χατζάκης

Το Σωτήρη Χατζάκη τον είχα δει σε παράσταση του Θεάτρου Καισαριανής πριν πάρα πολλά χρόνια, μπορεί και 25… Μου είχε κάνει εντύπωση η έκφραση του προσώπου του. Εμοιαζε με σκωπτική μάσκα και είχε μία «τρέλα» που τον έκανε να ξεχωρίζει. Τώρα σαν καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ ξεχωρίζει και πάλι με την κωμωδία του Αριστοφάνη «Αχαρνής», την οποία φρόντισε να προβάλει με ένα πρωτότυπο χάπενινγκ με ποδηλάτες (δες το σχετικό βίντεο), προωθώντας παράλληλα και τη χρήση του ποδηλάτου σαν μέσου μετακίνησης στην πόλη. Θεωρώ δε εξαιρετική την ιδέα του να δώσει το ρόλο του Δικαιόπολη στον Σταμάτη Κραουνάκη. Δημιουργική τρέλα που σκοτώνει… την τρέλα της οικονομικής κρίσης και λειτουργεί υπέρ της κοινωνίας με ψαλιδεμένα κονδύλια… Κάνετε κλικ στους συνδέσμους που έχω δώσει να διαβάσετε περισσότερα και δείτε κι άλλες «αιφνιδιαστικές» και μη δραστηριότητες του ΚΘΒΕ. Το βίντεάκι με το χάπενινγκ το ανακάλυψα στο blog Πέρα βρε, έχει.

Που μπορείτε να δείτε την παράσταση «Αχαρνής», σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, από εδώ και πέρα: Αθήνα, Ωδείο Ηρώδου του Αττικού (09/09/2010 – 10/09/2010) Πετρούπολη, Θέατρο Πέτρας (11/09/2010) Παραλία Ελευσίνας, Παλαιό Ελαιουργείο (12/09/2010) Αττική, Δήμος Αχαρνών (14/09/2010) και τέλος στο Βασιλικό Θέατρο του ΚΘΒΕ (24/09/2010 – 03/10/2010)

Σχετικά θέματα:

• Ο μύθος του Οιδίποδα με τη ματιά της Ιοκάστης
• Μας συγχωρείτε, σας συλλάβαμε κατά λάθος!
• Δωρεάν θεατρικές παραστάσεις
• Καμαρούλα μία σταλιά παρέα με Σαίξπηρ
• Εκθεση ζωγραφικής

Ismael Khatib

Είδα το ντοκιμαντέρ κάπου προς το τέλος και δεν συγκράτησα όνομα. Μόνο το πρόσωπο και τις κινήσεις του. Γλυκύτητα, ηρεμία, γαλήνια συμπεριφορά ανάμεικτη με πόνο. Και το σχόλιο του ότι η κίνηση του ξένισε τους Ισραηλινούς, τους έκανε να νιώσουν αμήχανα, ενώ θα τους φαινόταν πιο λογικό να κάνει μία επίθεση αυτοκτονίας.

Ο Ισμαήλ έχασε τον γιό του Αχμέτ στην ηλικία των 12 ετών. Το αγόρι έπεσε νεκρό κατά τη διάρκεια σύγκρουσης Ισραηλινών με Παλαιστίνιους. Παρά τη θλίψη του ο πατέρας αποφάσισε να δωρίσει τα όργανα του παιδιού του για να σώσει τις ζωές τεσσάρων Ισραηλινών παιδιών σε μια χειρονομία ειρήνης. Ενάμισι χρόνο αργότερα ο Ισμαήλ επισκέπτεται τα τέσσερα παιδιά στα οποία ο πρόωρος θάνατος του γιού του, χάρισε την ζωή. Αυτά περίπου αναφέρει το κείμενο (με κάποια δική μου προσθήκη από τις άλλες πηγές που βρήκα) για το ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στην ΕΤ3 την Τετάρτη 25 του μήνα Αυγούστου στις 8:40 το βράδυ με τίτλο «Η καρδιά του Ζενίν» και το έψαξα σήμερα για να βρω το όνομα αυτού του γενναίου πατέρα.

Δεν ξέρω ποιος μετέφρασε τον τίτλο του ντοκιμαντέρ, αλλά δεν νομίζω ότι αφορά «την καρδιά του Ζενίν», αλλά της Τζενίν, όπου σκοτώθηκε ο μικρός Αχμέτ. Η Τζενίν είναι μια πόλη στα βόρεια της Δυτικής Όχθης. Με 120.000 κατοίκους, 20.000 από τους οποίους ζουν στον καταυλισμό προσφύγων της UNRWA, και ποσοστό ανεργίας 23,2%. Η περιοχή είναι, επίσης, δυστυχώς, γνωστή για μερικές από τις πιο σκληρές μάχες κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα. (πηγή rofto radio – palestine)

«After the death of his son Ahmed, Ismael Khatib opened the Ahmed Khatib Center for Peace to provide children from the Jenin refugee camp with an alternative to life on the streets. A filmmaking course became one of the center’s most popular programs, but there was no place to show the films that the children produced. With the help of Heart of Jenin filmmaker Marcus Vetter, Khatib launched an effort to restore and reopen Cinema Jenin, a movie theater that had been closed since 1987, to provide such a venue. The children at the center have already started rebuilding the cinema. They hope to show their first films in the new theater later this summer» (πηγή wideangle)

Αυτό που δεν αναφέρεται στο σύντομο κείμενο της παρουσίασης του ντοκιμαντέρ, στη ιστοσελίδα της ΕΤ3, είναι ότι ο Ισμαήλ Χατίμπ ίδρυσε ένα Κέντρο για την Ειρήνη για να παρέχει στα παιδιά του προσφυγικού καταυλισμού της Τζενίν μία εναλλακτική επιλογή από αυτή της ζωής του δρόμου. Ο Ισμαήλ, είπε στη διάρκεια του ντοκιμαντέρ, ότι στα νιάτα του είχε αντισταθεί με διαφορετικούς τρόπους έναντι των Ισραηλινών και είχε φυλακισθεί, αλλά κατέληξε στο δρόμο της εκπαίδευσης και της ειρηνικής προσέγγισης, αφού ο δρόμος της βίας του φάνηκε αδιέξοδος. Ο σκηνοθέτης του έργου «Η καρδιά της Τζενίν», Marcus Wetter, προκειμένου να προσφέρει κάτι πιο ουσιαστικό στην πόλη της Τζενίν, βοήθησε την προσπάθεια του Ισμαήλ Χατίμπ για αναστήλωση ενός κινηματογράφου που είχε καταστραφεί στη διάρκεια της πρώτης Ιντιφάντα, ώστε να στεγάσει δραστηριότητες της κοινότητας.

Σχετικά θέματα:

• Ταινίες για την Παλαιστίνη
• Ως πότε;

Το λογότυπο της artspot

Σε πείσμα όσων επιμένουν να χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη εποχή ως αντικαλλιτεχνική, η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Artspot διοργανώνει ηλεκτρονικό διαγωνισμό λογοτεχνικής σύνθεσης με τίτλο «ΛογωΤέχνης». Στόχος του διαγωνισμού είναι να αποτελέσει την αφορμή για τους συμμετέχοντες να αποτυπώσουν μέσω του γραπτού λόγου τη σημασία της τέχνης στην καθημερινότητα. Λέξεις αλιευμένες από διαφορετικούς χώρους της καλλιτεχνικής δημιουργίας αναμένουν να συνδυαστούν, διαμορφώνοντας λογοτεχνικά κείμενα που αναδεικνύουν τη θέση που κατέχει η τέχνη στη ζωή μας.

Το θέμα: Ο θεματικός άξονας του διαγωνισμού αφορά την Τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις. Οι συμμετέχοντες θα πρέπει στην πλοκή του διηγήματος που θα συγγράψουν να συμπεριλάβουν τις ακόλουθες 7 λέξεις, που εκφράζουν αντίστοιχα τις βασικές μορφές τέχνης: Πένα – Καμβάς – Μάσκα – Βιολί – Άγαλμα – Κάμερα – Τανγκό

Η Κριτική Επιτροπή:

• Eλένη Γκίκα, Συγγραφέας – Κριτικός βιβλίου
• Λεία Βιτάλη, Συγγραφέας
• Μάνος Κοντολέων, Συγγραφέας – Κριτικός βιβλίου
• Θανάσης Χειμωνάς, Συγγραφέας
• Γιάννης Φαρσάρης, Υπεύθυνος διοργάνωσης του διαγωνισμού εκ μέρους του φορέα Artspot

Διάρκεια του διαγωνισμού: Ημερομηνία έναρξης του Διαγωνισμού είναι η 20η Ιουλίου 2010 και ημερομηνία λήξης η 15η Σεπτεμβρίου 2010.
Έκταση των κειμένων: Τα διηγήματα δεν θα πρέπει να ξεπερνούν σε έκταση τις 1.000 λέξεις.
Οι Νικητές: Τα μέλη της Κριτικής Επιτροπής θα απονείμουν 3 βραβεία και 3 επαίνους, που θα απονεμηθούν σε ειδική τιμητική εκδήλωση, η οποία θα διοργανωθεί από την εταιρεία Artspot.
Ο Διοργανωτής: Η Artspot είναι μία αστική μη κερδοσκοπική Εταιρεία με σκοπό την προώθηση και προβολή του Πολιτισμού. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2009, οι δραστηριότητες της όμως ξεκίνησαν από τον Νοέμβριο του 2007, με την δημιουργία της ηλεκτρονικής κοινότητας Ελλήνων Δημιουργών – για επαγγελματίες ή ερασιτέχνες – artspot.gr. Ακολούθησαν ομαδικές δράσεις με συμμετοχές σε διεθνείς διαγωνισμούς και εκθέσεις, ενώ παράλληλα πραγματοποιήθηκαν ομαδικές εκθέσεις των μελών της κοινότητας. Το artmagazine.gr ήταν η φυσική προέκταση του artspot.gr, εισάγοντας νέα δεδομένα στον τομέα του Ηλεκτρονικού Τύπου, ενώ παράλληλα οι μουσικές επιλογές του ψηφιακού ραδιοφώνου Art.radio αποτέλεσαν μια μοναδική συντροφιά, αλλά και πηγή γνώσης για τους λάτρεις της ποιοτικής μουσικής.

Αναλυτικές πληροφορίες για τους όρους συμμετοχής στον Διαγωνισμό Διηγήματος «ΛογωΤέχνης» είναι διαθέσιμες στον δικτυακό τόπο contest.artspot.gr και στο email contest@artspot.gr

Σχετικά θέματα:

• Διαγωνισμός διηγήματος

Το έργο "δεύτερη νιότη", ακρυλικό σε καμβά (100 x 70 cm), κοσμεί την πρόσκληση της έκθεσης

Τη Δευτέρα 10 Μαΐου βρεθήκαμε μαζί με μία φίλη στα εγκαίνια της δεύτερης ατομικής έκθεσης της Ειρήνης Σπυριδάκη που φιλοξενείται στον πολυχώρο Gallery Cafe.

Η  Gallery Cafe βρίσκεται στον πεζόδρομο της Αδριανού στον αριθμό 33. Κατεβαίνετε με το Μετρό ή τον Ηλεκτρικό στο Μοναστηράκι και προχωράτε πίσω από το σταθμό όπου βρίσκεται η Αδριανού. Τη Gallery Cafe θα τη συναντήσετε προχωρώντας από Πλάκα προς Θησείο. Είναι ένας όμορφος χώρος για να πιείτε τον καφέ σας και να δείτε την έκθεση, η οποία θα διαρκέσει ως τις 30 Μαΐου.

Οπως σημειώνεται στην σχετική πρόσκληση στο facebook η έκθεση περιλαμβάνει: Ελαιογραφίες, ακρυλικά και έργα μικτής τεχνικής με έντονα χρώματα, δυναμικές φόρμες και αμφίσημους τίτλους.

Η Ειρήνη Σπυριδάκη σημειώνει για το έργο της: «Η γκρίζα και σκυθρωπή πραγματικότητα είναι εκείνη που μας υπαγορεύει να την απαρνηθούμε. Οι έντονοι χρωματικοί τόνοι της εικαστικής εμπειρίας, υποτασσόμενοι στην ανάγκη δημιουργίας ενός φαντασιακού νέου περιβάλλοντος, μάχονται να ξορκίσουν την ωχρότητα της ψυχικής διάθεσης. Η δυναμική των χειρονομιακών γραμμών γεννά ανάγλυφες επιφάνειες στον καμβά, που μοιάζει να διαρρηγνύουν τη στατικότητα της σκέψης. Οι λιτές φόρμες, απογυμνωμένες από περιττές λεπτομέρειες, πάλλονται για να αποδιώξουν την όποια επιτήδευση, πόσο μάλλον την εκζήτηση του σύγχρονου οπτικού βιώματος. Η ονειρική σύνθεση αγωνιά να αποκτήσει εν τέλει τη δική της νομοτέλεια…»

Την Ειρήνη στάθηκε αφορμή να τη γνωρίσουμε (εμείς, άλλοι σίγουρα τη γνώριζαν ήδη) ο σύζυγός της Γιάννης Φαρσάρης που διέθεσε το πρώτο ελληνικό μυθιστόρημα με άδεια Creative Commons στο διαδίκτυο. Οπως σημειώνεται στη σελίδα του ΣΚΑΙ και στην έντυπη πρόσκληση της έκθεσης: Η Ειρήνη Σπυριδάκη γεννήθηκε το 1978 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, έκανε μεταπτυχιακά στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και έχει παρακολουθήσει μαθήματα Ιστορίας Μοντέρνας Τέχνης. Μαθήτευσε στο εργαστήρι ζωγραφικής του Αζαρία Μαδανιάν, λέκτορα αισθητικής αγωγής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Έχει συμμετάσχει σε διεθνείς και πανελλήνιες ομαδικές εκθέσεις, αποσπώντας διακρίσεις σε διαγωνισμούς.

Είναι μέλος της Ελληνογαλλικής ένωσης καλλιτεχνών «NAUTE» (New Artists’ Union Travelling Through Europe), καθώς και της ομάδας καλλιτεχνών «Mediterranean Artists». Παράλληλα μετέχει στη συντακτική ομάδα του ηλεκτρονικού περιοδικού τέχνης artmag, το οποίο είναι και Χορηγός Επικοινωνίας της έκθεσης.

Προσωπικές εντυπώσεις

Τα έργα της Ειρήνης Σπυριδάκη προσωπικά μου άρεσαν για τις δυναμικές γραμμές τους, τη συμμετρία και την ατμόσφαιρα που σε υπέβαλαν τα ζωηρά, έντονα χρώματα. Δεν είμαι τεχνοκριτικός και δεν γνωρίζω σε βάθος από εικαστικές τέχνες, αλλά μου θύμιζαν κάτι μεταξύ Μιρό και Καντίνσκι. Ωστόσο δεν αποτελούσαν σε καμία περίπτωση μίμηση, αλλά είχαν το απόλυτα προσωπικό στίγμα της Ειρήνης Σπυριδάκη. Μερικά έργα της στην έκθεση ανήκουν σε διαφορετική κατηγορία και παραπέμπουν στο γερμανικό και τον αμερικάνικο (όπως μου συμπλήρωσε η ίδια) εξπρεσιονισμό. Στο διαδίκτυο μπορείτε να δείτε μερικά έργα της. Κάποια από αυτά περιλαμβάνονται στην έκθεση, κάποια όχι. Ωστόσο τα χρώματα στην οθόνη (τη δική μου τουλάχιστον) χάνουν πολύ σε σχέση με το έργο όταν το βλέπεις από κοντά. Γι’ αυτό αξίζει να πάτε να τα δείτε ζωντανά στη Gallery Cafe.

Η προσωπική γνωριμία με την Ειρήνη και το Γιάννη ή το Γιάννη και την Ειρήνη (για να μην αδικήσουμε κανέναν) ήταν μία ευχάριστη εμπειρία. Είναι ένα εξαιρετικά δημιουργικό νέο ζευγάρι και πολύ ζεστοί άνθρωποι και οι δύο. Νιώσαμε οικεία μαζί τους όταν τους γνωρίσαμε εκτός διαδικτύου, λες και τους ξέραμε χρόνια. Στα εγκαίνια της έκθεσης μίλησαν προσωπικά με όλους τους φίλους που παραβρέθηκαν.

Σχετικά θέματα:

• Διαχρονικά δώρα τέχνης
• Μαθήματα ζωγραφικής online στα ελληνικά

Ανοιχτή πρόσκληση

Η Μαριέλα Κωνσταντινίδου που παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής online και για τα οποία είχα γράψει παλαιότερα, μας καλεί στο εργαστήρι της να δούμε και τη δική τους δουλειά.
Η πρόσκληση υπάρχει και στη σελίδα της, όπου μπορείτε να μάθετε και περισσότερα σχετικά με τη Μαριέλα. Επίσης μπορείτε να δείτε το Εικαστικό Καφενείο όπου γίνονται τα μαθήματα.
Οι μαθητές έχουν δημιουργήσει ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ έργα. Ζηλεύω! Μόλις τακτοποιηθεί το οικονομικό μου (γύρω στο Μάρτιο αναμένω) δεν υπάρχει περίπτωση να μην τα παρακολουθήσω! Τα μαθήματα είναι σε πάρα πολύ καλή τιμή. Το κόστος που με απασχολεί είναι τα υλικά που θα χρειάζομαι και τώρα έχω ακόμα ζόρι… Το καλό με αυτά τα μαθήματα είναι ότι μπορείς να τα ξεκινήσεις όποτε θέλεις.

Σχετικά θέματα:

• «Τεχνηέντως» στην Gallery Café έως 30 Μαΐου
• Εφήμερη τέχνη με μια χούφτα άμμο
• Η τέχνη της γραφής
• Μαθήματα ζωγραφικής online στα ελληνικά
• Εκθεση ζωγραφικής

Δημιούργησε κάτι να θρέψεις το νου, την ψυχή και το σώμα των ανθρώπων. Να τους δώσεις χαρά, να τους γαληνέψεις, να θυμούνται ότι έκανες λίγο καλύτερη τη ζωή τους. Τα υπόλοιπα; Ματαιοδοξία, ματαιοπονία, μεθύσι με αδρεναλίνη, ψεύτικη δύναμη κι άκρατος εγωϊσμός.

Anuar Brahem, καλλιτέχνης, μουσικός, δημιουργός. Γεννήθηκε το 1957 στην Τυνησία. Παίζει από 15 χρονών σε ορχήστρες. Δεξιοτέχνης στο ούτι, κατεξοχήν μεσογειακό όργανο. Χαρακτηρίζουν τη μουσική του oriental Jazz. Εχει παίξει με μεγάλα ονόματα της Jazz, όπως τους Jan Garbarek, Dave Holland, John Surman François Couturier, Jean-Louis Matinier και Richard Galliano. Συνεργάστηκε για τέσσερα χρόνια στο Παρίσι με τον Μορίς Μπεζάρ.

Το μπαλέτο του Μορίς Μπεζάρ σε χορογραφία πάνω στο Bolero του Ραβέλ. Το Bolero  είχα ακούσει κάποτε στο Τρίτο Πρόγραμμα, εποχή που διεύθυνε ο αείμνηστος Μάνος Χατζιδάκις, ότι είναι επηρεασμένο από τη μουσική σχολή των Αράβων την εποχή της ακμής τους στην Ισπανία (Εψαξα μήπως βρω κάπου να τεκμηριώσω αυτό που θυμάμαι, αλλά δεν τα κατάφερα). Εδώ μία συνομιλία του Μορίς Μπεζάρ με τον Μάνο Χατζιδάκι. Πώς συναντιούνται οι δρόμοι των ανθρώπων ξανά και ξανά… Κύκλους κάνουν γύρω από το ίδιο κέντρο!

Ο Anuar Brahem έχει κάνει περιοδείες σε ΗΠΑ και Καναδά και είναι γνωστός για το έργο του στην Ευρώπη. Είχε έρθει και Ελλάδα το 2008 στο Θέατρο Βράχων. Τι κρίμα να μην τον ξέρω τότε! Εχει γράψει και μουσική για τον Τυνησιακό κινηματογράφο, ενώ το 2006 με αφορμή τη σύγκρουση Ισραήλ – Λιβάνου, γύρισε ένα ντοκιμαντέρ με συνεντεύξεις καλλιτεχνών και διανοουμένων με θέμα αυτό τον πόλεμο.

Πηγή: Wikipedia.

Αναρωτιέμαι μόνο μήπως στην πορεία χάθηκαν τα πραγματικά νοήματα των συμβόλων, λεκτικών και μη, κι έχουμε καταλήξει άλλα να λέμε, άλλα να εννοούμε και άλλα να καταλαβαίνουμε.

Σχετικά θέματα:

• Δωρέαν σεμινάριο κρουστών και όχι μόνο…
• Το θετικό των πρόωρων εκλογών

Πρόσφατα είχα δημοσιεύσει στο oraelladas μία πρώτη παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Φαρσάρη «Johnnie Society». Σήμερα αναρτώ μία δεύτερη παρουσίαση από τη συνάδελφο και φίλη Κατερίνα Μενεγάτου, η οποία διάβασε το βιβλίο και όπως θα διαπιστώσετε ενθουσιάστηκε επίσης και θέλησε να πει τη γνώμη της και τις εντυπώσεις της από αυτό.

Της Κατερίνας Μενεγάτου

Τον έρωτα και το επάγγελμα, δύο από τα πλέον παιδευτικά διαχρονικά ζητήματα στη ζωή των ανθρώπων επεξεργάζεται στο πρώτο του βιβλίο, «Johnnie Society», ο συγγραφέας Γιάννης Φαρσάρης. Τα δύο αυτά ελκυστικά θέματα δεν αρκούν από μόνα τους για να κάνουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την πρώτη προσπάθεια του συγγραφέα στο χώρο του βιβλίου.
Ο Γιάννης Φαρσάρης από τις πρώτες κιόλας σελίδες του έργου του κάνει σαφές, ότι έχει στήσει άρτια το στόρι του. Γνωρίζει σε βάθος τον κεντρικό ήρωα και τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές, «παίζει» άνετα με την ψυχολογία τους, μη διστάζοντας να τους θέτει σε τακτά χρονικά διαστήματα, μπροστά σε διλήμματα και προβληματισμούς για το πραγματικό νόημα της ζωής.
Οι δυσάρεστες εκπλήξεις στις ζωές των πρωταγωνιστών του προοιωνίζονται ανατροπές που δεν φαντάζονταν ότι θα ζούσαν, και οι οποίες δημιουργούν τη βάση μιας περισσότερο ενδιαφέρουσας ζωής.
Στο «Johnnie Society» μπορεί ο κάθε ανήσυχος και σκεπτόμενος άνθρωπος να αναγνωρίσει στοιχεία του χαρακτήρα του και στάδια της ζωής του, που πέρασε, ή πιθανόν να περάσει. Την αδικία στον εργασιακό χώρο που δεν παλεύεται και οδηγεί στην ανεργία, αναζήτηση νέου αντικειμένου εργασίας, νέας ζωής, ανατροπή που τελικά οδηγεί τον Τζόνι, κεντρικό ήρωα, στην επαγγελματική επιτυχία μέσω άλλης οδού που του φέρνει η ζωή. Ο φίλος που προδίδει για να πάρει προαγωγή. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας του Τζόνι που τον βασανίζει φρικτά όλες τις περιόδους της δοκιμασίας του, επιστρέφει σε αυτόν και ζουν ευτυχισμένοι. Ο επαίτης στα φανάρια που γίνεται φίλος πραγματικός για τον Τζόνι και εξελίσσεται μαζί του. Ο πιτσιρικάς Γιαννάκης που δείχνει έναν αλλιώτικο δρόμο στον βασικό ήρωα. Η σοφή γριούλα, κάτι, σαν μέντορας στη δύσκολη περίοδο του Τζόνι μέχρι να βρει την πορεία που του αντιστοιχεί στη ζωή.
Ο συγγραφέας με βαθύ εύρος ευαισθησιών, πιστεύει στη ζωή, γι’ αυτό και είναι αισιόδοξος. Τα δύσκολα όταν συμβαίνουν θέλουν ψυχικό σθένος, υπομονή, προσπάθεια και πίστη. Στο τέλος η ζωή θα αποκαλύψει ότι όλα αυτά γίνονται για να κάνουν οι άνθρωποι ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Αυτό δείχνει να είναι το μότο του Γιάννη Φαρσάρη, το οποίο αποπνέουν και οι 234 σελίδες του βιβλίου του.
Ως αδυναμίες του βιβλίου διέκρινα τον πλουμιστό τρόπο γραφής – δεν είναι ενοχλητικός -, απλώς, δίνει την αίσθηση της υπερβολής και γι’ αυτό αρκετές φορές κάπως κουράζει. Επίσης, το γεγονός ότι σε χρόνο d/t ο νέος φίλος του Τζόνι από εκεί που δεν ήξερε να βάζει τα δάχτυλα στο πληκτρολόγιο του PC γίνεται εξπέρ σε ό,τι έχει να κάνει με το κομπιούτερ και το διαδίκτυο. Ρηχή, τέλος, η αναφορά στο θέμα του εμφυλίου που αποτέλεσε πολιτικό-ιστορικό γεγονός, το οποίο ταλάνισε τη χώρα μας και τα σημάδια του υπάρχουν ακόμα και σήμερα στον τόπο μας.
Το «Johnnie Society» πιστεύω ότι αξίζει να διαβαστεί από ακόμα περισσότερους αναγνώστες, γιατί μπορεί να πει πολλά χρήσιμα πράγματα για το μεγαλείο της ζωής, αλλά και γιατί πραγματικά αποτελεί ένα πολύ αξιόλογο βιβλίο, σε μια εποχή που είναι ελάχιστα, τα αξιόλογα λογοτεχνικά έργα!

Σχετικά θέματα:

• Παρουσίαση βιβλίου: «Johnnie Society»
• Ενα βουνό άπλυτα για την ΙΚΕΑ
• Διαγωνισμός διηγήματος