oraelladas.gr

Βρήκα στο buzz να έχει ανέβει προτεινόμενο άρθρο από το ΒΗΜΑ με θέμα πόσο θρήσκος ήταν ο Αϊνστάιν. Αφορμή μία επιστολή που βγήκε σε δημοπρασία στο Λονδίνο. Μία σκασίλα που είχα αν πίστευε ή δεν πίστευε σε Θεό ο Αϊνστάιν! Μεγάλος καημός Εκκλησίας και κοσμικών να δείξουν τι πιστεύουν οι επιστήμονες σχετικά με το θέμα της θρησκείας για να στηρίξουν αντίστοιχα την επιχειρηματολογία της πολεμικής τους. Νομίζω τα πράγματα είναι απλά. Είναι αδύνατον να αποδειχθεί αν υπάρχει ή δεν υπάρχει θεός και είναι το τελευταίο μέλημα καθενός όταν τον έχει πλακώσει η ακρίβεια, οι δόσεις, το βάρος της καθημερινότητας.
Η Αυστραλέζα Μargeret Werheim που έχει σπουδάσει φυσική, μαθηματικά και Τέχνες και ζει στη Νέα Υόρκη έχει γράψει το βιβλίο με τίτλο «Το παντελόνι του Πυθαγόρα», το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τραυλός – Κωσταράκης το 1998. Εκεί εξηγεί για ποιο λόγο έχει επικρατήσει οι φυσικοί να έχουν μία ενίοτε «θεϊκή» επιρροή στα λεγόμενά τους. Είναι γνωστό σε όσους έχουν ασχοληθεί ότι η έρευνα για τις επιστήμες ξεκίνησε αρχικά από τις επισκοπικές σχολές του Μεσαίωνα και ήταν καθαρά αντρική υπόθεση… Είναι λογικό, λοιπόν, να έχει μείνει ένα «θεολογικό» κατάλοιπο όπως αποδεικνύει με επιχειρήματα στο βιβλίο της η Μargeret Werheim.
Από την άλλη η ανθρώπινη ανάγκη για πίστη σε κάποια θρησκεία νομίζω είναι θέμα ψυχικής αναγκαιότητας για μύθο. Μύθο που δίνει νόημα στη ζωή. Οι επιστήμες περιγράφουν την πραγματικότητα όπως σημειώνει ο Καμύ και ο Βιτγκεστάιν, αλλά δεν την εξηγούν. Αυτή την ανάγκη για εξήγηση έρχεται να καλύψει ο θρησκευτικός και άλλοι μύθοι.
Η Κάρεν Αμστρονγκ μελέτησε τις θρησκείες και προσπάθησε να βρει απαντήσεις για την τόσο ευρεία διάδοσή τους. Ευχαριστώ τον ευγενέστατο ντροπαλό που μου την γνώρισε προτείνοντας μου το βιβλίο της Η σύντομη ιστορία του μύθου.
Αντί λοιπόν για στείρα αντιπαράθεση πίστης ή απιστίας θα ήταν νομίζω πολύ πιο γόνιμο να ερευνούμε τι μας ωθεί στο ένα ή στο άλλο άκρο ώστε να γνωρίσουμε καλύτερα την πορεία μας ως ανθρωπότητα και όσα μας ενώνουν, αντί να αναζητάμε διαρκώς αυτά που μας χωρίζουν.
Συμφέροντα, θεσμοί εξουσίας και ό,τι έχει σχέση με την επίσημη εκκλησία είναι άλλη ιστορία και επαρκούν από μόνα τους για πολεμική, και άλλη ιστορία είναι η ανθρώπινη ψυχική ανάγκη για παραμυθία (παρηγοριά σημαίνει η λέξη για όσους το αγνοούν).
Πού να πάρει και να σηκώσει, ναι, ενίοτε μου αρέσει να παραδέχομαι ότι είμαι αδύναμη και έχω ανάγκη τον μύθο. Το αποδέχομαι αυτό με επίγνωση και χωρίς ενοχές χωρίς από την άλλη να παρηγοριέμαι ή να παραμυθιάζομαι αν θέλετε, ότι υπάρχει ένας θεός – σωτήρας.
Δεν μου αρέσει να είμαι «ο παντοδύναμος άνθρωπος», μου αρέσει να έχω και τα διαβολάκια μου, που με διαβάλουν ενίοτε και εκπίπτω της απόλυτης σιγουριάς μου… (Αυτή η εξορία του διαβόλου ή του κακού σαν έννοια αν θέλετε είναι άλλη μία ανθρώπινη σαχλαμάρα που οδηγεί εξίσου σε ακρότητες όπως είχε εξηγήσει ο Γιουγκ).
Αν ο άνθρωπος προχώρησε στις επιστήμες, πουλώντας την ψυχή του στο διάβολο για να γίνει αθάνατος, κατά Γκαίτε, ήταν ακριβώς επειδή αναγνώρισε στο θεό παντοδυναμία και δυνατότητα να κάνει ό,τι του γουστάρει λίγο πριν την Αναγέννηση, σε αντίθεση με τον Αριστοτέλη που θεωρεί ότι το Πρώτο Κινούν δίνει την αρχική ώθηση, αλλά από εκεί και μετά δεν μπορεί να παρέμβει στην αλυσίδα των εξελίξεων.
Την ευχή και την κατάρα των επιστημών την οφείλουμε είτε το θέλουμε, είτε όχι στην αναγνώριση της παντοδυναμίας του θεού, δηλαδή έμμεσα στην αυτοναγνώριση της – ψευδαίσθησης κατ’ εμέ – παντοδυναμίας του ανθρώπου. Ε, ενίοτε δεν θέλω να είμαι παντοδύναμη, διότι απλά δεν είμαι! Μακάρι να καταλαβαίνατε ότι όσοι με τόσο καημό παλεύετε κατά της θρησκείας ότι είσαστε περισσότερο θρησκευόμενοι από τους θρησκευόμενους… Σε ό,τι αφιερώνεις σκέψη του δίνεις περαιτέρω δύναμη ζωής… Με τις υγείες σας!
Μπορεί να είπα και σαχλαμάρες ανάμεσα σε σωστές σκέψεις καθώς τυχαίνει να μην είμαι στα καλύτερα μου, αλλά με έχει κουράσει αυτή η πολεμική. Τη βρίσκω άγονη διότι αγνοεί όλες τις αντιφάσεις και αντιθέσεις της ανθρώπινης πορείας. Χάνουμε πολύτιμες πληροφορίες αν επικεντρωνόμαστε απλά στο αν πρέπει ή δεν πρέπει για ο,τιδήποτε της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Με πρέπει δεν αλλάζουμε σαν άνθρωποι. Με αποδοχή και έρευνα αυτού που είμαστε ίσως…