oraelladas.gr

Φιλμ κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους του βραβευμένου Εβραίου σκηνοθέτη Γιόνι Γκούντμαν («Βαλς με τον Μπασίρ»), προκαλεί αντιδράσεις στο Ισραήλ, γιατί περιγράφει την αποκλεισμένη ζωή των κατοίκων της Γάζας. Δείτε το! Αξίζει. Το βρήκα στο cosmos.gr

«According to the US Navy’s Military Sealift Command (MSC), the ship will transport 325 standard 20-foot containers of what has been called ‘ammunition’ from the Greek port of Astakos to the Israeli port of Ashdod on two separate trips in the second half of January» via Reuters

«Μέσω του λιμανιού του Αστακού (είναι στην Αιτωλοακαρνανία και είναι ιδιωτικό λιμάνι) θα μεταφερθούν 325 κοντέινερ με πυρομαχικά στο Ισραήλ, στο λιμάνι της πόλης Άσντοντ, μετά τα μέσα Ιανουαρίου». Αυτό έχει γραφτεί πλέον σε αρκετές ελληνικές εφημερίδες και όπου μπορείτε να φανταστείτε στο διαδίκτυο σε ελληνικά και ξένα σάιτ.

Την «είδηση» τη διάβασα πρώτη φορά από τον Κλέαρχο στο twitter και εκείνος στο presstv, που είναι ιρανικό κανάλι για το οποίο έχει γράψει σχετικά στη σελίδα του. Το presstv επικαλείται σαν πηγή το Reuters όπου βρήκα το άρθρο. Αλλά υπάρχει ένα μπέρδεμα σχετικά με το φορτίο. Το Reuters, αλλά και ελληνικές εφημερίδες και άλλα μέσα που αναφέρθηκαν στο θέμα, αναφέρονται σε προκήρυξη ναύλωσης της 31ης Δεκεμβρίου του 2008. Αυτή η προκήρυξη πράγματι αναφέρει μεταφορά του φορτίου μέσω του λιμανιού του Αστακού στην πόλη Άσντοντ (Ashdod) και αφορά όγκο φορτίου 325 κοντέινερ για μεταφορά σε δύο δόσεις (157 και 168 TEU’s).

Όμως έχει υπάρξει και προγενέστερη προκήρυξη ναύλωσης με ημερομηνία ανάθεσης της σύμβασης την 6η Δεκεμβρίου του 2008 (πρώτη δημοσίευση μάλλον στις 4 Δεκεμβρίου) πάλι από το αμερικάνικο πολεμικό ναυτικό. Αυτή η ναύλωση αφορά και πάλι πυρομαχικά και μεγαλύτερο όγκο φορτίου, αφού ζητείται πλοίο ελάχιστης χωρητικότητας 989 TEU’s. Η μεταφορά αναφέρεται ότι θα γίνει από τη Βόρεια Καρολίνα (στρατιωτικό λιμάνι) και πάλι στην πόλη Ashdod του Ισραήλ. (The ship hired by the MSC in December was for a much larger cargo of arms, tender documents showed. That stipulated a ship to be chartered for 42 days capable of carrying 989 standard 20-foot containers from Sunny Point, North Carolina to Ashdod). Σε αυτή τη ναύλωση δεν καταλαβαίνω τη λέξη redelivery που αναφέρεται για την πόλη Ashdod. Ενώ αναφέρεται το delivery για τη Βόρεια Καρολίνα.

Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα του Reuters αυτή η ναύλωση έχει ήδη γίνει πριν ξεκινήσουν οι επιθέσεις στη Γάζα στις 27 Δεκεμβρίου. Όμως αν οι 42 ημέρες που αναφέρονται στην προκήρυξη αφορούν τη διάρκεια του ταξιδιού (τα αγγλικά μου και δη εξειδικευμένα για ναυτιλία είναι φτωχά), ακόμα και αν είχε γίνει άμεσα κάποια προσφορά από γερμανική εταιρεία όπως γράφουν (The tender for the vessel follows the hiring of a commercial ship to carry a much larger consignment of ordnance in December from the United States to Israel ahead of air strikes in the Gaza Strip. A German shipping firm which won that tender confirmed the order when contacted by Reuters but declined to comment further) τα όπλα θα έφταναν να παραδοθούν στις 17 Ιανουαρίου και όχι νωρίτερα.

Οι ναυλώσεις είναι δύο, λοιπόν, μία από Βόρεια Καρολίνα προς Άσντοντ και άλλη μία από Αστακό προς Άσντοντ. Τι συμβαίνει τελικά; Και τα δύο φορτία αναφέρονται σε μεταφορά πυρομαχικών.
Μπορεί κάποιος να μας πει πώς θα μπορούσαμε να βρούμε τα ονόματα των πλοίων που ναυλώθηκαν; – αν τελικά ναυλώθηκαν. Πώς θα μπορούσαμε να το μάθουμε; Κάποιος που να έχει σχέση με brokers που κλείνουν τέτοιες συμφωνίες; Ή κάποιος να μας πει πώς και πού να ψάξουμε; Μπορούν στον Αστακό να μάθουν ποιο αμερικανικό πλοίο σταθμεύει εκεί και να μας πουν για να ψάξουμε αν είναι αυτό που ναυλώθηκε γι’ αυτή τη μεταφορά;

Πάντως σήμερα 13 Ιανουαρίου και ώρα 9:05 am (Αμερικής φαντάζομαι) υπάρχει ενημέρωση στη σελίδα του μειοδοτικού διαγωνισμού για τη ναύλωση του πλοίου που αφορούσε τα 325 κοντέινερ και η ένδειξη ότι «ακυρώθηκε προς το παρόν». Αν πάτε στο σύνδεσμο που έχω δώσει πριν υπάρξει η ακύρωση θα δείτε τις λεπτομέρειες του διαγωνισμού, ενώ εδώ έχουν αφαιρεθεί. Και υπάρχουν τροποποιήσεις και τις προηγούμενες ημέρες οι οποίες όμως δεν κατανοώ τι σημαίνουν. Χρειαζόμαστε έναν broker…

Τις παραπάνω ναυλώσεις τις έψαξα μέσω google αυτοσχεδιάζοντας ήδη από το Σάββατο το βράδυ, αλλά προέκυψε και η κατάληψη της ΕΣΗΕΑ και άφησα την έρευνα στη μέση για να κατέβω Ακαδημίας.
Στο μεταξύ ο Κούλογλου στο tvxs θέτει κάποια ερωτήματα σχετικά με το θέμα και μεταφέρει τους προβληματισμούς ειδικού Αμερικανού αναλυτή από δημοσίευμα στο globalresearch όπου γίνεται αναφορά σε σενάριο επίθεσης των ΗΠΑ στο Ιράν.

Ο Αμερικανός αναλυτής επικαλείται τη μεταφορά όπλων 3.000 τόνων σαν επιχείρημα γι’ αυτό το σενάριο και θεωρεί μάλλον ότι είναι πολλά μόνο για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα. Πολλά όχι απλά ως όγκος, αλλά εικάζει το είδος των όπλων που μεταφέρονται λαμβάνοντας υπόψη το βάρος. Δεν ξέρω από πού υπολογίζει ότι είναι 3.000 τόνοι, αν κάποιος γνωρίζει πώς υπολογίζονται τα teu σε τόνους ας το προσθέσει σε σχόλιο. Πάντως όσο έγραφα αυτό το κείμενο αναρωτήθηκα μήπως η έντονη δημοσιοποίηση περί μεταφοράς των όπλων μέσω Αστακού στο Ισραήλ ήταν κίνηση αντιπερισπασμού όπως υποστηρίζει ο Γιώργος Δελαστίκ στο Έθνος.

Ο vrypan προβληματίζεται με σχόλιο στο twitter σχετικά με το «αν οι Ισραηλινοί blogger θα έπρεπε να γράφουν για το web2.0, ενώ έχουν πόλεμο». Επειδή το σχόλιο που ήθελα να κάνω σχετικά με το θέμα έβγαινε πολύ μεγάλο προτίμησα να το αναρτήσω σαν κείμενο εδώ στη σελίδα μου. Να τι ήθελα να πω:

Ναι, η ζωή δεν σταματάει – ευτυχώς… Κι εγώ θα το πω πιο λαϊκά και με τη νοοτροπία της γενιάς μου: «Δεν υπάρχει κηδεία χωρίς γέλια και γάμος χωρίς κλάματα…» και στα ελληνικά υπάρχει μία μόνο λέξη που εκφράζει αυτές τις αντιφάσεις της ζωής: Χαρμολύπη.
Εκεί κάτω δε στη Μέση Ανατολή έχουν μάθει να ζουν καθημερινά παρέα με το θάνατο, οπότε αναγκαστικά η ζωή προχωρά παράλληλα με ό,τι συμβαίνει. Ωστόσο η απορία για το πώς οι Ισραηλινοί blogger γράφουν για web2.0, ενώ έχουν πόλεμο ίσως να μην είναι κριτική για τη χαρμολύπη, αλλά λόγω της αναισθησίας της πλειοψηφίας των Ισραηλινών για ό,τι γίνεται στη Γάζα. Και λέω της πλειοψηφίας διότι υπάρχουν και Ισραηλινοί που αντιδρούν και μάχονται – έστω και λίγοι- κατά αυτής της σφαγής. Για τους υπόλοιπους αυτό είναι απλά μία ρουτίνα στον κύκλο αίματος που κρατάει από το 1948. Αυτή η αναισθησία νομίζω είναι που σχολιάζεται αρνητικά. Διότι αν μίλαγαν π.χ. οι Παλαιστίνιοι που σφάζονται για web2.0 θα το βρίσκαμε μεγάλο κουράγιο μέσα στη σφαγή να κοιτάνε τη ζωή μπροστά. Το να το κάνουν οι Ισραηλινοί όμως μοιάζει σαν να μη βλέπουν το παλούκι μέσα στο μάτι τους που τους τυφλώνει εξίσου με τη Χαμάς που την κατηγορούν για ακραία στάση.
Όταν σου στερούν ουσιαστικά το δικαίωμα να είσαι ελεύθερος στη γη σου, όταν σε φυλακίζουν στον τόπο σου τον ίδιο και όταν όλοι υποκριτικά παριστάνουν πως σε νοιάζονται δεν νομίζω ότι έχεις και πολλά περιθώρια να μην είσαι ακραίος.

Η στάση της υπεύθυνης του υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ που δήλωνε στα κανάλια: «Οχι, βέβαια δεν ζητάω συγγνώμη» (για τις σφαγές) και ότι φταίει η Χαμάς που χρησιμοποιεί ως ανθρώπινη ασπίδα τους Παλαιστίνιους μου θύμισε τη σφαγή που έκαναν οι κατοχικές δυνάμεις των Γερμανών στα Καλάβρυτα και στο Δίστομο… και το πώς τις δικαιολογούσαν τότε.
Αναρωτιέμαι σε τι διαφέρουν σήμερα οι κατοχικές Ισραηλινές δυνάμεις και το Ισραήλ σαν κράτος από τις τότε γερμανικές δυνάμεις κατοχής και το τότε γερμανικό κράτος; Σε τι διαφέρουν τα πρώην θύματα από τους πρώην θύτες τώρα που οι ίδιοι έχουν γίνει θύτες; Αλλά δε νομίζω ότι έχει και πολύ νόημα να αναρωτιέμαι, μόνο να ελπίζω στο ότι πάντα μετά το βαθύ σκοτάδι ξημερώνει καινούργια ημέρα και το μέλλον ανήκει σε όσους είναι διατεθειμένοι να βρίσκουν λύσεις (όπως σημείωνες vrypan σε άλλο κείμενο σου που σκοπεύω επίσης κάποια στιγμή να σχολιάσω και πάλι από εδώ) όχι σε αυτούς που σπέρνουν μίσος για να διατηρούν μία διαρκή σφαγή. Γιατί αυτό κάνουν τώρα οι Ισραηλινοί. Δημιουργούν τα αυριανά μέλη των καινούργιων φατάχ…
Οι Παλαιστίνιοι έχουν αρκετά blog και γράφουν περισσότερο για τις σφαγές φυσικά γιατί οι συμπατριώτες τους σφαγιάζονται και κυρίως τα παιδιά στη Γάζα που θα μπορούσε να θυμίζει μακάβριο χασάπικο και όχι οι άλλοι που έχουν την «πολυτέλεια» να ασχολούνται με το web2.0…

Vrypan κατανοώ την ανάγκη σου να βλέπεις και τη ζωή να προχωρά παράλληλα και νομίζω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που αντέχει να βλέπει και να τον απασχολούν συνέχεια οι σφαγές και οι αδικίες αυτού του κόσμου διότι θα φτάσει να τρελαθεί αν το κάνει. Και δεν έχει νόημα να τρελαθούμε ή να βουλιάξουμε όλοι μαζί, αλλά κάποιοι να διατηρούν κουράγιο και ψυχραιμία να τραβήξουν και τους άλλους από το πηγάδι αντί να πέσουν μαζί τους μέσα.
Όμως μη συγκρίνεις τη στάση των Ισραηλινών blogger με τη δική σου στάση ή τη δική σου ανάγκη για ελπίδα για κάτι καλύτερο. Συγκρίνεις τελείως ανόμοιες συνθήκες και καταστάσεις. Διότι υπάρχουν από τη μία αυτοί που ασχολούνται με το web2.0 και έχουν μάλλον κάνει τη στρατιωτική θητεία τους σε ένα κράτος – τρομοκράτη και υπάρχουν και αυτοί (κλικ εδώ) που τολμούν να κρατάνε μία διαφορετική στάση…

Οι Ισραηλινοί blogger από φόβο και ανασφάλεια για τους απέναντι, τους «αιώνιους εχθρούς» κρύβονται πίσω από το δάχτυλο τους ή χώνουν το κεφάλι στην άμμο σαν τη στρουθοκάμηλο να μη βλέπουν τι αληθινά συμβαίνει, αλλά αυτό δεν είναι η πιο έξυπνη συμπεριφορά για την οικοδόμηση του μέλλοντός τους και του μέλλοντος γενικότερα και για μένα δεν αποτελούν ελπίδα. Ελπίδα για μένα αποτελούν οι ισραηλινοί αντιρρησίες συνείδησης και μάλιστα ιδιαίτερα μία κοπέλα (κόρη πρώην στελέχους της Μοσάντ…) που δήλωνε ότι το να αρνηθεί τη στράτευση στον ισραηλινό στρατό ήταν από τις πιο έξυπνες κινήσεις που έκανε στη ζωή της. Όχι, μην ανησυχείς, δεν παρεξήγησα ότι οι Ισραηλινοί blogger που γράφουν για web2.0 αποτελούν για σένα ελπίδα. Κατάλαβα πολύ καλά ότι εννοούσες ότι ήθελες να αποενοχοποιηθείς που ασχολείσαι με άλλα θέματα κι όχι με τη σφαγή στη Γάζα. Ξεχνάς όμως ότι εσύ δεν είσαι Ισραηλινός…, ούτε Παλαιστίνιος. Αν και κάποιοι τώρα δηλώνουν Παλαιστίνιοι.

Όπως ξεχνάει και ο nikan -ότι δεν είναι Ισραηλινός- που δηλώνει «ανακουφισμένος από την αυτολογοκρισία». Το να γράφει ο nikan για την αναγκαιότητα διατήρησης της ελευθερίας του διαδικτύου με αφορμή τις αλλαγές που προετοιμάζονται στη Βρετανία είναι – έστω χωρίς να το αντιλαμβάνεται άμεσα – και υπέρ των Παλαιστινίων που ένα ελεύθερο διαδίκτυο τους επιτρέπει να βγάζουν και όσα συμβαίνουν στη Γάζα αυτή τη στιγμή, ένα ελεύθερο διαδίκτυο που μας επιτρέπει επίσης να βλέπουμε και να κρίνουμε με το με τι ασχολούνται οι Ισραηλινοί blogger, αν και δεν ξέρω αν πράγματι στο σύνολό τους αγνοούν τον πόλεμο. Βασίζομαι απλά σε αυτό που αναφέρεις. Ας μην κολλάμε, λοιπόν, σε άνευ νοήματος ενοχές. Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι να σταθεί κάποιος σωστά, ανάλογα με τη θέση και το ρόλο που έχει, έναντι όσων συμβαίνουν ακόμα και όταν δεν αναφέρεται σε αυτά καθαυτά τα γεγονότα στη σελίδα του.

Από τη σελίδα του πιτσιρίκου βρήκα τυχαία την ιστοσελίδα του ανταποκριτή της κρατικής τηλεόρασης στη Μέση Ανατολή, Πάνου Χαρίτου. Εκεί κόλλησα στα βίντεο που έχει ανεβασμένα στη σελίδα του και στο youtube. Παρά την έλλειψη μετάφρασης και υποτίτλων καταλαβαίνεις από την παρουσίαση του ίδιου του Πάνου Χαρίτου το θέμα, έστω και αν δεν κατανοείς όσους μιλάνε αραβικά ή εβραϊκά. Ένα βίντεο που με σοκάρισε ήταν αυτό που θα δείτε εάν κάνετε κλικ εδώ. Αρχικά εμφανίζεται ένα από τα παιδιά θύματα της Ιντιφάντα από την εβραϊκή πλευρά και η δική μου προκατάληψη με έκανε να σκεφτώ ότι μιλά μόνο γι’ αυτή την πλευρά. Στη συνέχεια όμως παρουσιάζεται και ένας έφηβος από την παλαιστινιακή πλευρά. Εκτιμώ την ουδέτερη χροιά της φωνής του Πάνου Χαρίτου που σου δημιουργεί την αίσθηση συναισθηματικής απουσίας και διογκώνει στο πολλαπλάσιο όσα λένε οι εικόνες και το βλέμμα των παιδιών. Το βλέμμα ειδικά του ακρωτηριασμένου κωφάλαλου νεαρού Παλαιστίνιου δεν χρειάζεται σίγουρα καμία μετάφραση…
Δείτε επίσης αυτό εδώ το βίντεο που είναι η αρχή του αφιερώματος στα θύματα της Ιντιφάντα και συνεχίζεται σε αυτό που έχω προτείνει πρώτο.
Δείτε επίσης αυτό εδώ το βίντεο που είναι «προφητικό» για τα όσα συμβαίνουν στη Γάζα αυτό το διάστημα, αν και είναι τόσο προβλεπόμενοι πλέον οι διαρκείς κύκλοι αίματος σε αυτή την περιοχή του κόσμου που οι προφητείες περιττεύουν… Και τέλος δείτε και αυτό αν σας έμεινε υπομονή και κουράγιο. Ως πότε θα συνεχίζεται αυτό; Ως πότε; Αυτή την ώρα ξεκινά η πορεία στην Αθήνα; Και λοιπόν; Αν δεν πάψει αυτή η τρέλα του διαρκώς αλληλοτροφοδοτούμενου μίσους και από τις δύο πλευρές αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ. Οφθαλμόν αντί οφθαλμού να μείνουν όλοι τυφλοί στο τέλος… και οι από πάνω να κάνουν εκκλήσεις ειρήνευσης τάχα μου… και ο καθένας – για διαφορετικούς λόγους – να τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση για τη νέα σφαγή…