oraelladas.gr

Ο Αντώνης Μπόκτορ, ηχολήπτης, έφυγε στις 10 Ιουνίου του 2009

Δεν ήθελα να γράψω νωρίτερα για το θάνατο του Αντώνη Μπόκτορ πριν ανακοινωθεί επίσημα, διότι δεν ξέρεις ποτέ ποιος διαβάζει τη σελίδα σου. Φίλος από τα παλιά που μας έδεναν κοινές εργασιακές εμπειρίες και απληρωσιές σε ένα διαδημοτικό ραδιόφωνο.
Τον θυμάμαι γελαστό με τεράστια μάτια, ή νυσταλέο στην πρωινή βάρδια. Τότε ήταν μόλις 21 χρονών.  Τον θυμάμαι να κάνει ενθουσιασμένος τις πρώτες του ραδιοφωνικές εκπομπές και μουσικές επιμέλειες και να του κρατώ τα τηλεφωνήματα, ή να με βοηθάει στο να μάθω να κάνω μοντάζ. Τον θυμάμαι για τα αστεία του σχετικά με τις απληρωσιές μας, για τα φαλάφελ (η οικογένεια του Ελληνες εξ Αιγύπτου) που έφτιαχνε η μητέρα του και έφερνε να φάμε.
Γαμώ το Αντώνη γιατί βιάστηκες τόσο να φύγεις; Δεν κάναμε παρέα μετά το ραδιόφωνο, οι δρόμοι μας είχαν χωρίσει λόγω συνθηκών, αλλά πάντα σε είχα στο νου μου σαν μία φωτεινή παρουσία. Θυμάμαι τα τεράστια χέρια σου που «πιάνανε» από δουλειές. Θυμάμαι τα δύο κομοδίνα από ξύλο και μέταλλο και το τραπέζι που είχες φτιάξει που παρέπεμπαν σε παραδοσιακά έπιπλα και κοσμούσαν το χώρο μου για ένα διάστημα. Προικισμένος με πολλά ταλέντα και γεμάτος όνειρα και δίψα για ζωή, αλλά γιατί γαμώ το να φύγεις τόσο νωρίς;
Αντώνη αν υπάρχει κάτι πέρα από εδώ δώσε χαιρετίσματα στο Δημήτρη το Λιόγρη και ελπίζω να θυμόσαστε τα παλιά και να γελάτε. Αν υπάρχει αντάμωμα εκεί στο μετά ίσως και να βρίσκετε γελοίες τις μικρότητές ΜΑΣ για το σπίτι ΜΑΣ, την πλατεία ΜΑΣ, το χώμα ΜΑΣ, την πατρίδα ΜΑΣ, τις ιδιοκτησίες ΜΑΣ, γιατί εσείς ήδη ξέρετε πως όλα αυτά δεν έχουν τόση αξία που να σπαταλάμε τη ζωή μας και το περίσσευμα της καρδιά μας για το πώς θα τα μοιράσουμε. Read more »

Ο Μανώλης Ανδριωτάκης με αφορμή ανακοίνωση του Jason Calacanis για απόσυρση από το blogging κάνει μερικές απαισιόδοξες σκέψεις. (Το άρθρο το βρήκα στο buzz). Βέβαια ο Jason Calacanis, μάλλον, αφού έκανε χρήμα και κουράστηκε είναι λογικό να θεωρεί ότι τα blog πνέουν τα λοίσθια και είναι επίσης λογικό να θεωρεί ότι έγιναν πλέον mainstream (αυτό υποθέτω σαν όρος σημαίνει εξίσου κυρίαρχο μέσο σαν τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης).
Ο Jason Calacanis καλά κάνει και βλέπει έτσι το θέμα με βάση την πορεία που διένυσε και τα νέα ενδιαφέροντα του. Εμείς τι πιστεύουμε; Πεθαίνουν πράγματι τα blog; Και με ποιο τρόπο θα επέλθει ο θάνατος τους; Από έλλειψη αξιοπιστίας, έλλειψη ενδιαφέροντος, θα καταργήσουν την παροχή δωρεάν πλατφόρμας όταν πέσει το ενδιαφέρον ακόμα περισσότερο; Εσείς τι νομίζετε; Επίσης μπορούμε να συγκρίνουμε την πορεία των blog στις ΗΠΑ με αυτή στην Ελλάδα; Ήταν μία μόδα που μας ήρθε από εκεί και τελείωσε και εδώ επειδή, πιθανόν, έκανε εκεί τον κύκλο της; Έχουν διανύσει ανάλογο κύκλο για τα ελληνικά δεδομένα; Εσείς τι λέτε; 

Αν έχω ένα ζόρι για όταν θα πεθάνω είναι ότι θα χάσω τη συνέχεια του έργου. Αρκετές φορές βλέπω τη ζωή σαν ταινία που έχω περιέργεια και απορία για τη συνέχεια. Ομως το πιθανότερο είναι ότι δεν θα μάθω ποτέ από πού ήρθα, πού πάω και γιατί. Αλλά η μεγαλύτερη περιέργεια μου είναι πώς θα εξελιχθεί η ταινία όταν πια θα πάψω να παίζω και εγώ σε αυτήν. Ευτυχώς υπάρχουν και τα γηρατειά που είχα ακούσει κάποτε ότι είναι το ναρκωτικό της φύσης για το θάνατο. Αρχίζεις σταδιακά να μην έχεις πλέον απορίες για τη συνέχεια, χάνεις τις επαφές σου με το περιβάλλον και βυθίζεσαι στην ανυπαρξία χωρίς καλά – καλά να το καταλάβεις οπότε και ο φυσικός θάνατος καταλήγει να είναι μάλλον εύκολος. Αναρωτιέμαι όμως πως είναι για κάποιον όταν το έργο κόβεται απότομα. Σχετικά με αυτό όμως μάλλον εμείς που μένουμε πίσω αναρωτιόμαστε. Ο ίδιος το πιθανότερο είναι ότι δεν έχει πια απορίες. Τι με έπιασε πρωϊνιάτικα; Μπα, δεν είναι πρωϊνιάτικη η σκέψη, είναι χθεσινοχαραματιάτικη όταν σκεφτόμουν ότι πρέπει να ξυπνήσω στις 6:30. Φεύγωωωωωω!!!