oraelladas.gr

Ο Kaltso για άλλη μία φορά δίνει ρέστα με τις πολιτικογελοιογραφικές συνθέσεις του. Κλικ ένα, κλικ δύο, κλικ τα… τρία, κλικ τέσσερα, κλικ πέντε, κλικ έξι, κλικ εφτά, κλικ και η παραγγελιά!

Με κέντρισαν οι τίτλοι στο widget της μπάρας στη σελίδα μου όπου ρίχνω κι εγώ ματιές στα blog και πριν πάω για μάσα είπα να σας προτείνω από suspect περί Μπάτσελορ πάρτι και από busy bee τεστ διαφορών…

Διάβασα ένα ποστ με ανάλογο τίτλο στα αγγλικά στο PROBLOGGER. Το ερώτημα με ώθησε να αναρωτηθώ για τα δικά μου κίνητρα μια και είναι περίοδος που αναρωτιέμαι για πολλά.
Γιατί ξεκίνησα, λοιπόν, το blog μου; Νομίζω ότι το αρχικό κίνητρο (γι’ αυτό και η αναγκαιότητα για ξεκαθαρίσματα που θα προχωρούν σταδιακά) ήταν ένα μπούκωμα που ένιωθα από τη δουλειά μου. Ισως αρκετοί γνωρίζετε ότι είμαι δημοσιογράφος στο επάγγελμα. Αλλά ίσως δεν γνωρίζετε ότι δεν έγραφα άρθρα ή ρεπορτάζ σαν δημοσιογράφος.
Στη δουλειά μου σαν συντάκτης ύλης (υλατζού στην αργκό του χώρου) – που ήταν στο παρασκήνιο και όχι στο προσκήνιο- διάβαζα τα κείμενα των άλλων, έκοβα και έραβα, έβγαζα τίτλο, καθόριζα πώς θα μπουν τα θέματα στη σελίδα (σε συνεργασία με τον αρχισυντάκτη) και ή την σελιδοποιούσα εγώ η ίδια (τα 11 από τα 12 χρόνια στο χώρο) ή την έδινα για σελιδοποίηση στο γραφίστα ή τον χειριστή H/Y (τον ένα τελευταίο χρόνο που μας επέστρεψαν πάλι στον παραδοσιακό τρόπο…). Ομως δεν έγραφα δικά μου κείμενα.
Οχι, δεν απαγορευόταν να γράφω, απλά δεν είχε προκύψει και δεν είχε προκύψει διότι δεν με ενδιέφερε να γράφω με τους όρους ενός παραδοσιακού εντύπου. Ετσι όταν έμαθα για τα blog από μία συνάδελφο (να είσαι καλά Μάλαμα!) τα είδα σαν χώρο που επιτέλους θα μπορούσα να γράψω αυτά που θέλω και με τον τρόπο που θα άρεσε σε μένα. Ναρκισσισμός; Ίσως; Ψώνιο; Ίσως. Ουτοπία; Ίσως.
Αυτός ήταν ο πρώτος λόγος, το μπούκωμα με όσα διάβαζα, όσα μάθαινα, όσα με προβλημάτιζαν και που δεν θα μπορούσα να τα πω όπως θα ήθελα στα παραδοσιακά μέσα. Για μένα, λοιπόν, καταρχήν το να δημιουργήσω ένα blog ήταν ανάγκη άρθρωσης του δικού μου προσωπικού λόγου και μοιράσματος της όποιας γνώσης διέθετα. Αυτή την ανάγκη έκφρασης μέχρι να δημιουργήσω το blog την κάλυπτα με φουλ ηλεκτρονική αλληλογραφία με κοντινούς φίλους, με τους οποίους μοιραζόμουν όσα διάβαζα ή άκουγα και όσα σκεφτόμουν σχετικά με αυτά. Μία φίλη κάπου στο βορρά με σόκαρε όταν μου έδειξε περίπου μερικούς «τόμους» (φακέλους) της τυπωμένης από εκείνη αλληλογραφίας μας. Ενώ ένας άλλος φίλος έχει φυλάξει περίπου 700 email μου των 1000 και βάλε λέξεων κατά μέσο όρο…
Οταν θεωρούσα ότι κούραζα τους φίλους έγραφα για μένα στο word, ενώ παλιότερα σε ό,τι χαρτί εύρισκα μπροστά μου, ή κατά προτίμηση σε αυτό το κιτρινωπό δημοσιογραφικό χαρτί που είναι μαλακό και το στυλό κυλάει πολύ μαλακά επάνω του. Χιλιάδες λέξεις, εκατοντάδες σελίδες που όταν περνούσε καιρός κατά κανόνα εύρισκα αφελή αυτά που έγραφα (όπως και τώρα πολλά κείμενα στο blog μου) και τα έκαιγα ή τα έσκιζα και φτου και από την αρχή γράψιμο.
Κάποτε σαν σπουδάστρια στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας είχα δώσει κείμενα μου να τα διαβάσει ο Ανδρέας ο Λεντάκης που μας δίδασκε Κοινωνική Ανθρωπολογία και Λογοτεχνία τη δεύτερη χρονιά. Δεν θα ξεχάσω που μου είχε πει: «Το γράψιμο είναι σαν το πιάνο, χρειάζεται συνεχή εξάσκηση». Και στο μάθημα μας τόνιζε ότι πρέπει να προσπαθούμε να γράφουμε για τα πιο απίθανα πράγματα. Ετσι μία ημέρα είχα γράψει για το ζουμί από τα παντζάρια που είχε μείνει στο πιάτο μαζί με το λάδι μετά το φάγωμα του περιεχομένου. Αν βρω κάπου το κείμενο αυτό, αν δεν το έχω καταστρέψει, θα το ανεβάσω εδώ…
Το να γράφω για μένα είναι τρόπος συγκέντρωσης της σκέψης και εσωτερικής τακτοποίησης όσων με προβληματίζουν, με εντυπωσιάζουν, με ενθουσιάζουν, με θλίβουν, με θυμώνουν, με χαροποιούν, με κινητοποιούν και φυσικά άσκηση… Επιπλέον είναι ο τρόπος να κατακτώ αυτοπεποίθηση και ικανοποίηση κάθε φορά που καταφέρνω να εναποθέσω και να οργανώσω τις φευγαλέες και πετούμενες σκέψεις στο χαρτί παλιά, στην οθόνη τώρα. Πουλιά στο κλουβί οι καταγραμμένες σκέψεις; Εξημερωμένα άγρια θηρία; Ποιος ξέρει; Ίσως κι αυτό.
Πέρα από αυτή την παρορμητική ανάγκη για έκφραση η ενασχόληση με τα blog ήταν και μία έναρξη εξερεύνησης του διαδικτύου και των επαγγελματικών δυνατοτήτων και ευκαιριών που μπορεί να ανοίγονταν σε αυτό το χώρο. Οπως το 1992 που πήγα να παρακολουθήσω τα σεμινάρια ηλεκτρονικής τυπογραφίας (DTP) στο Δήμο Καισαριανής για να μην είμαι επαγγελματικά έξω από την εποχή μου, κάπως ανάλογα έβλεπα και την ενασχόληση με το διαδίκτυο και τα blog τέλη του 2006 που μπήκα σε αυτό το «παιχνίδι».
Τα περί ακτιβισμού και παρέμβασης των blog στα πολιτικά δρώμενα δεν ήταν επίσης αμελητέο κίνητρο, αλλά πάρα πολύ σύντομα κατάλαβα ότι δεν υπάρχει «κοινότητα blogger» ανεξάρτητη από τις συλλογικές συνιστώσες που δρουν και εκτός διαδικτύου, στο φυσικό κόσμο. Το μόνο θετικό που διαπίστωσα σε αυτό το επίπεδο ήταν ότι ήταν πιο εύκολο στο διαδίκτυο να υπάρξει ένα πλαίσιο ελάχιστης συμφωνίας για δράσεις όπου να συμμετέχουν άτομα από διαφορετικές συλλογικότητες, ενώ στον φυσικό κόσμο αυτό ήταν πολύ πιο δύσκολο. Παράλληλα ωστόσο διαπίστωνα συχνά και πολύ πιο έντονες αντιπαραθέσεις για διάφορα θέματα στο διαδίκτυο από όσο τις συναντάς στο φυσικό κόσμο.
Σήμερα, τρία χρόνια μετά, μάλλον παραμένουν τα αρχικά κίνητρα για το blogging, αλλά με περισσότερο επιτακτικό το ζήτημα της επαγγελματικής διερεύνησης για μένα.
Αποφάσισα να κάνω το άλμα στο κενό και να επιλέξω την εθελουσία έξοδο από την τελευταία εργασία μου αφενός διότι με ενθουσίαζε η ιδέα ενός καινούργιου πεδίου, όπως αυτό του διαδικτύου, αφετέρου διότι πλέον με δεδομένη και την απώλεια όρασης από το ένα μου μάτι (από το 1993) μετά από 12 χρόνια σταθερής εργασίας δεν μπορούσα να είμαι εξίσου γρήγορη και αποδοτική σε ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Θα μου πείτε ότι το διαδίκτυο είναι ακόμα περισσότερο ανταγωνιστικό. Ναι, αλλά μπορώ να εργαστώ όποια ώρα έχω κουράγιο και να βγάλω αρκετή παραγωγή και να καλύψω τις ώρες που δεν θα έχω αντοχές. Επιπλέον ξέρω ότι η εργασία που θα κάνω θα είναι για μένα και για κανέναν άλλο. Οσο ήμουν στην εργασία μου δούλευα γύρω στις 5 ώρες ημερησίως, με αιχμή έντασης ένα τρίωρο και συχνά είχα προβλήματα πόνων στην καρδιά, αναπνευστικά προβλήματα και… λουμπάγκο.
Από όταν ασχολήθηκα με το διαδίκτυο δούλευα το λιγότερο 12 ώρες το 24ωρο, αλλά σχεδόν χωρίς κανένα πρόβλημα υγείας (εκτός αν το παράκανα με ξενύχτι κάποιες φορές), επειδή αυτό που έκανα μου άρεσε. Και εξακολουθεί να μου αρέσει, διότι συχνά με τρομάζει η κίνηση στον εξωτερικό κόσμο καθώς τότε θυμάμαι ότι δεν βλέπω από το ένα μου μάτι, ενώ εδώ μέσα το ξεχνώ απόλυτα. Μάλιστα αν αλλάξω και οθόνη υπολογιστή και βάλω μία μεγαλύτερη για να μη θυμάμαι και την πρεσβυωπία που προέκυψε τελευταία θα είμαι μία χαρά! Προς το παρόν σας αφήνω, διότι έχω ένα ραντεβού με φίλους στον πραγματικό κόσμο. Οσο και να μου θυμίζει την αναπηρία μου αυτός ο κόσμος παλεύω να μην τον εγκαταλείψω εντελώς… Οσο για την αναπηρία ως τώρα έχω καταφέρει να μην τη νιώθω τέτοια, αν και στην πραγματικότητα είναι.

Γκράφιτι στο Βερολίνο, φωτογραφία του Θάνου Τσιμέκα*

(Επανέφερα τη φωτογραφία του *Θάνου, αφού βεβαιώθηκα ότι ήταν δική του. H συλλογή του στο flickr)
Επανήλθε στα φυσιολογικά της επιτέλους η σελίδα μου. Χάθηκαν μόνο τρία πρόσφατα κείμενα και ένα plugin που ήταν για τη μετάφραση της σελίδας. Τα κείμενα αφορούσαν το ένα την αποφυλάκιση του Θοδωρή Ηλιόπουλου, άλλο ένα τις ανακατατάξεις που θέλω να κάνω στη σελίδα μου και ένα ακόμα που έλεγα ότι παραμένει με πρόβλημα και ότι δεν μπορούσα να δουλέψω.
Σήμερα το μεσημέρι άρχισα να δουλεύω στο παρασκήνιο και να μειώνω τις κατηγορίες και να επανεντάσσω τα κείμενα ανά μήνα στις νέες, κατά πολύ λιγότερες (16 τώρα από 57 πριν), κατηγορίες. Κάτι σαν ανασχηματισμό και μείωση υπουργείων μου θυμίζει αυτό… Μόνο που στο μεταξύ δεν έγινε ανασχηματισμός, αλλά προκηρύχθηκαν για άλλη μία φορά πρόωρες εκλογές. Αναρωτιέμαι πόσες κυβερνήσεις έχουν ολοκληρώσει θητεία στην Ελλάδα; Θα ήταν ένα άξιο ενδιαφέροντος αντικείμενο για έρευνα.
Η δουλειά με τη νέα κατηγοριοποίηση των κειμένων θα μου πάρει ίσως πάνω από μήνα (πρόκειται να απουσιάσω και ένα δεκαήμερο για οικογενειακή υποχρέωση), οπότε τα περισσότερα τώρα έχουν πάει στη βασική κατηγορία oraelladas. Δεν βιάζομαι όμως, δεν πτοούμαι από εκλογές ή ό,τιδήποτε άλλο συμβαίνει και θα βαδίσω στους δικούς μου ρυθμούς με μικρά βήματα. Εξ ου και ο τίτλος baby steps που τον έχω υιοθετήσει σαν προσωπικό σλόγκαν μετά που είχα δει τη σχετική ταινία με την οποία είχα τρελαθεί στο γέλιο.
Εν περιλήψει στην εν λόγω ταινία ένας αγοραφοβικός με αφορμή την απουσία του ψυχιάτρου, από τον οποίο πήγε να ζητήσει βοήθεια και διαβάζοντας ένα βιβλίο του με τίτλο «baby steps», φθάνει να ξεπεράσει την αγοραφοβία του και να τρελάνει τον ψυχίατρο στο τέλος!
Ετσι όποτε με πιάνουν οι κλειστές μου ή έχω βαλτώσει και αρχίζω να πανικοβάλλομαι όταν «αφυπνιστώ», ότι έχω αφήσει πολλά θέματα σε εκκρεμότητα, υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι με μικρά βήματα θα καταφέρω να βάλω και πάλι τάξη στην αυξημένη αταξία και στην ύπουλα υπονομευτική εντροπία.
Με μικρά βήματα, λοιπόν, σκοπεύω να αλλάξω τη σελίδα μου, αφού το τελευταίο διάστημα δεν με ικανοποιεί όπως είναι και δεν με ευχαριστεί να γράφω με τον αρχικό ενθουσιασμό. Χρειάζομαι ανανέωση, επαναπροσδιορισμό θεματολογίας και στόχων.
Η διάθεση που μου βγαίνει αυτό το διάστημα είναι να γίνει αυτή εδώ η σελίδα πιο επαγγελματική, αλλά όχι τόσο σε ενημερωτικό στυλ (θα δείτε εν καιρώ τι εννοώ), ενώ τα πιο προσωπικά κείμενα σκοπεύω να τα μεταφέρω σε άλλο blog που διατηρώ παράλληλα, αλλά μέχρι στιγμής δεν έγραφα εκεί (μόνο πολύ σπάνια και πρόσφατα που είχε πρόβλημα η εδώ σελίδα).
Περίπου στις 20 Αυγούστου που μας πέρασε έκλεισα τρία χρόνια στο διαδίκτυο. Σε αυτό το μεταξύ έμαθα πολλά που σταδιακά με οδήγησαν να βλέπω πιο καθαρά κάποια πράγματα ή από διαφορετική σκοπιά. Ανάλογη φάση είδα ότι περνάνε και άλλοι, όπως ο nikan του metablogging που ήδη προχώρησε σε αλλαγές ή εξετάζουν αλλαγές όπως σημειώνει ο oneiros σε σχόλιο στο κείμενο του nikan.
Προς το παρόν δεν θέλω να προαναγγείλω τι αλλαγές πρόκειται να κάνω πλην της μείωσης των κατηγοριών στη θεματολογία. Ωστόσο όλα όσα σχεδιάζω θα τεθούν σε πλήρη εφαρμογή σταδιακά και ελπίζω να ολοκληρωθούν αρχές του 2010 με δεδομένες τις τρέχουσες υποχρεώσεις μου.

Εχω ξαναγράψει στο παρελθόν για τα ταξίδια του κυρίου αθεόφοβου, πρώτη αναφορά εδώ και δεύτερη εδώ. Αυτή τη φορά ο κύριος αθεόφοβος ταξίδεψε στις ΗΠΑ, αλλά και παλιότερα στην Πομπηία, πράγμα που ανακάλυψα πηγαίνοντας να διαβάσω για την Αμερική. Απολαύστε κείμενα και χαρακτηριστικές φωτογραφίες.
Κύριε αθεόφοβε θα μπορούσατε να δημιουργήσετε με το υλικό που έχετε συγκεντρώσει ένα ξέχωρο, καθαρά ταξιδιωτικό blog. Στη μπλοκόσφαιρα έχετε έναν εξίσου ισχυρό «ανταγωνιστή» περί τα ταξιδιωτικά και το φωτορεπορτάζ, αλλά εκείνος κινείται σε διαφορετικό γαλαξία… Και οι δύο όμως συμβάλλετε με την οπτική σας και το φωτογραφικό υλικό στην πληροφόρησή μας από πρώτο χέρι για άλλους τόπους. Προς το παρόν δεν έχω βρει κάποιο άλλο blog που να ασχολείται με ταξιδιωτικά θέματα και σχετικό φωτορεπορτάζ. Αν γνωρίζετε κάποιο αφήστε σχετικό σύνδεσμο.

Η γάτα «έφαγε» το ποντίκι, αλλά… και «η περιέργεια μπορεί να σκοτώσει τη γάτα…» Pet shop ή ζούγκλα είναι το διαδίκτυο; Αλήθεια ποιος ταΐζει όλα αυτά τα οικόσιτα τρωκτικά και μη; Ή τρώνε το ένα τις σάρκες του άλλου για να κερδίσουν χώρο στην αυλή της εξουσίας;
Η Φάρμα των ζώων;
Σαν «Το Ποντίκι που βρυχάται» υπόσχονται ότι θα αυξάνονται και θα πληθύνονται… Αλλά έχω μία απορία: Με τόσα εκατομμύρια επισκεπτών πώς και δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα πιστό κοινό, μία αληθινή κοινότητα γύρω από το βασικό πυρήνα τους που θα αναλάμβανε να κάνει κυριολεκτικά άνω – κάτω το ελληνικό διαδίκτυο μετά το φάγωμα του ποντικού από τη γάτα; Ελαβαν, λέει, 300 email συμπαράστασης μέχρι κάποια ώρα. Τα 300 email στο 1 εκατ. επισκέπτες (αν υποθέσουμε ότι είναι τόσοι) είναι μόλις το 0,03%!!!
Ο Νιόνιος το έχει πει πολύ καλά: «Φτιάχνουν οι Ελληνες κυκλώματα και ιστορία οι παρέες». Η Ελλαδίτσα είναι σαν μικρό χωριό και τα οφέλη που αποκομίζουν κυκλώματα και παρέες δεν επιτρέπουν τη δημιουργία πραγματικής social media κοινότητας γύρω από ένα blog. Γι’ αυτό μην αναρωτιέσαι nikan… Δεν υπάρχει κάτι που να ωθεί τους Ελληνες σε μία ευρύτερη συλλογικότητα χωρίς τη λογική της παρέας και του κυκλώματος. Κάθε παρέα σαν τον αρσενικό γάτο οριοθετεί το χώρο της (κοινωνικό, οικονομικό, κομματικό, επαγγελματικό κλπ) και εκεί τελειώνει η διαδικτυακή κοινωνικότητα.
Παρόλο που τώρα ακριβώς και με όλη αυτή την κατάντια στο πολιτικό σκηνικό και στα ΜΜΕ θα ήταν η ιδανική στιγμή για ένα ελάχιστο κοινό πλαίσιο συμφωνίας για τη δημιουργία ενός αξιόπιστου πυρήνα δημοσιογραφίας των πολιτών με όραμα, εντιμότητα, αξιοπιστία, συνέπεια και αξιοπρέπεια, εντούτοις αυτό δεν θα προκύψει διότι οι έντιμοι και συνεπείς έχουν καεί στο κουρκούτι και φυσάνε και το γιαούρτι, ενώ οι καιροσκόποι κυριαρχούν παίζοντας τα παιχνίδια τους. Η κινούμενη άμμος των σιωπηλών πολιτών έχει ένστικτο κινείται όπου μυρίζεται λυκοφιλίες και αλληλοξεμπροστιάσματα, αλλά δεν χαρίζει και την ψυχή της, γιατί δεν τις δίνουν την ευκαιρία να ονειρευτεί και να οραματιστεί κάτι καλύτερο, παρά μόνο να καταλάβει τα παιχνίδια που παίζονται, προς το παρόν τουλάχιστον. Γι’ αυτό υπήρξαν μεν φωνούλες αντίστασης για το «φίμωμα», αλλά πολύ ασθενικές… σχεδόν σαν ψελλίσματα αμηχανίας… (update: αν και συμφωνώ με το simo στα «ηρωικά» περί λογοκρισίας. Κάθε παιχνίδι έχει κανόνες.)
Η συνάντηση που είχε γίνει στο Πεδίο του Αρεως το 2007 με αφορμή τις πυρκαγιές που αποτέλεσαν σημείο ελάχιστης συμφωνίας με είχε γεμίσει ελπίδες και αυτές οι ελπίδες καρποφόρησαν με τη δημιουργία του oikologio.gr. Από τότε έχουν γεννηθεί πολλές ακόμα προσπάθειες, απόπειρες και συσπειρώσεις δυνάμεων. Για να δούμε τι θα δούμε ακόμα…

update2: «Προφητικό» το βιντεάκι που έβαλα, το ποντίκι (όχι λινκ δεν θα δώσω και ας με πείτε κομπλεξική, για μένα είναι θέμα άποψης) κάνει πάλι παιχνίδι online με τη γάτα. Πολύ φίμωση έπεσε βρε παιδί μου, ένα δωδεκάωρο περίπου. Το τι συνωμοσιολογικά και ηρωικά κείμενα αντίστασης γράφτηκαν δε λέγεται. Α! Ρε δράμα που παίζουμε και σανίδα που μας χρειάζεται… Μου φαίνεται ότι τελικά ίσως να ήταν απλά ένα τεχνικό πρόβλημα της google  και τίποτα παραπάνω, αλλά όλοι γράφανε με μία σιγουριά διάφορες εικασίες λες και ξέρανε τα πάντα από πρώτο χέρι.

Ανανεώθηκε το ενημερωτικό – δημοσιογραφικό blog antinews.gr με σαφέστερη κατηγοριοποίηση θεμάτων και διαφήμιση από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο! Ή είδα λάθος πάνω στην κορυφή της σελίδας;