oraelladas.gr

Πολλές φορές όταν ολοκληρώνω μία ανάρτηση και την ξαναδιαβάζω καταλήγω ότι θα μπορούσα να τη γράψω καλύτερα αν δεν βιαζόμουν, αν τηρούσα τους κανόνες και αν είχα κατά νου πρώτα και κύρια εσάς που με διαβάζετε κι όχι μόνο τις δικές μου εντυπώσεις.  Αυτή τη φορά αποφάσισα να δώσω ένα δείγμα πώς θα μπορούσε να έχει γραφτεί το ακριβώς προηγούμενο ποστ και από 684 λέξεις να γίνει 200 κάτι… Ετσι και πιο ξεκούραστα διαβάζεται και ο λόγος αποκτά δύναμη με όσα αποσιωπούνται:

Ενας άνθρωπος ακινητοποιημένος σε ένα κρεβάτι. Δεν μπορεί καν να μιλήσει. Με ένα ειδικό πρόγραμμα γράφει στον υπολογιστή του:

Γεια χαρά. Η ζωή είναι πολύ καλή όταν μπορείς να λες αυτό που σκέφτεσαι. Εγώ κάνω με τα μάτια ότι κάνουν οι άλλοι με τα χέρια. Έχω επαφή με όλο το κόσμο ακούω μουσική και πολλά άλλα. Αν δεν μπορώ να λέω αυτό που σκέφτομαι δε θέλω να ζω. Όλα είναι μια χαρά. Ξενοφών. Hello my friends, Φώτιος Τζήμας, Δήμος Αχέρωντα, ΤΚ 46031, Ελλάς

Ο nikan, στη σελίδα του οποίου ανακάλυψα αυτό τον άνθρωπο αναρωτιέται:

«Δεν ξέρω τι να πρωτοθαυμάσω εδώ: Τη δύναμη του ανθρώπου; Τη δύναμη της τεχνολογίας; Τη δύναμη του διαδικτύου που μου έφερε μπροστά μου κάτι που σε καμιά περίπτωση δεν θα αναζητούσα και φυσικά δεν θα μάθαινα;»

Προσωπικά, λοιπόν, θαυμάζω την ανεξάντλητη δύναμη του ανθρώπου για επικοινωνία, μοίρασμα και ανταλλαγή και το ψυχικό σθένος αυτού του ακινητοποιημένου ανθρώπου. Θαυμάζω επίσης τον άνθρωπο που ανέπτυξε τις τεχνολογίες και το διαδίκτυο κι όχι τις τεχνολογίες και το διαδίκτυο καθαυτά. Αν ξεχωρίσουμε τον άνθρωπο από τα δημιουργήματά του τα τοποθετούμε τόσο ψηλά που αποξενωνόμαστε από αυτά και φτάνουμε να τα λατρεύουμε σαν το Θεό και την Αγορά!

Προς το παρόν πάτε να δείτε το βίντεο στο metablogging.gr και ΠΡΟΣΟΧΗ ακολουθήστε και το σύνδεσμο με τίτλο «Περισσότερα για την απήχηση του βίντεο», στο τέλος της ανάρτησης. Το θέμα αυτό μου θύμισε το μυθιστόρημα «Johnnie Society», του Γιάννη Φαρσάρη, που είχα παρουσιάσει πρόσφατα. Αν το διαβάσετε θα καταλάβετε γιατί.