oraelladas.gr

Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από την κοινωνία και πάνω από τα κινήματα. Η αστυνομία της σκέψης και η απαγόρευση της όποιας άποψης από την «αποψάρα» μας που δεν θέλει να ακούσει άλλο τίποτα από την ίδια τη φωνή της.

Κάιν ή Παναγιώτης Παπαδόπουλος

Διαφωνώ συχνά και μάλιστα κάποιες φορές απόλυτα με τις απόψεις του Πάσχου Μανδραβέλη. Οπως διαφωνώ και με τις απόψεις πολλών άλλων. Αλλά δεν θα τους πετούσα αυγά, ούτε γιαούρτια. Δεν θεωρώ όλους τους υπόλοιπους που τους ακούνε ηλίθιους στο να κρίνουν αυτά που ακούνε. Οταν θεωρώ ότι οφείλω να διαφωνήσω το κάνω μέσα από τη σελίδα μου με επιχειρήματα, ή θα το έκανα σε μία δημόσια συζήτηση και πάλι με το λόγο. «Εκφραση με βία δεν χρειάζεται, υπάρχει ένας τρόπος πολύ καλός, ο λόγος» Κωνσταντίνα Κούνεβα (κλικ εδώ να δείτε σε βίντεο ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη που είχε δώσει στο Σταύρο Θεοδωράκη).

Τι κατάφεραν εκείνοι που πέταξαν αυγά στον Μανδραβέλη; Να μου γίνει εντέλει συμπαθής, από εκεί που μου ήταν μάλλον αδιάφορος. Τον εκτιμούσα μόνο για κάποια συγκεκριμένα κείμενα του (θέματα μεταλλαγμένων τροφίμων, πατεντάρισμα σπόρων κλπ), αλλά κατά τα άλλα μου ήταν αντιπαθείς οι φιλελεύθερες απόψεις του. Κατάφεραν όμως να μου τον κάνουν συμπαθή κι έφτασα να νιώθω την ανάγκη να υπερασπιστώ το δικαίωμά του να εκφράζεται ελεύθερα. Πέτυχαν δηλαδή το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδίωκαν για την κοινή γνώμη, αν αποτελώ ένα μέρος της. Μάλιστα όταν του την πέφτουν και τα δύο άκρα (αριστερά και δεξιά) αυτό μου τον κάνει ακόμα συμπαθέστερο…

Ο Κάιν (παλιός αναρχικός), ένιωσε επίσης την ανάγκη να του μιλήσει σαν άνθρωπος, αν είναι πράγματι δικό του ένα κείμενο που βρήκα (κλικ εδώ να το διαβάσετε). Είχα ξανακούσει το όνομα του Κάιν, αλλά δεν ήξερα την ιστορία του και τη διάβασα τώρα (κλικ εδώ), διαπιστώνοντας συνέπεια ζωής. Διάβασα επίσης μία περυσινή συνέντευξη του στο Σταύρο Θεοδωράκη, στα ΝΕΑ, μετά τα επεισόδια του Δεκεμβρίου (κλικ εδώ). Ανακάλυψα μέσα σε αυτή τη συνέντευξη, ότι η πρωτοβουλία για να ξαναφτιαχτεί το περίπτερο της γριούλας που είχε καεί στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια των επεισοδίων του Δεκεμβρίου, ήταν μάλλον δική του, ή της ομάδας που συμμετέχει.

Είχα λάβει αυτή την ανακοίνωση με ανώνυμο e-mail κι επειδή δεν είχα καταφέρει να διασταυρώσω την είδηση, την είχα δημοσιεύσει στο εφημεριδάκι που δούλευα τότε με επιφύλαξη. Σημείωνα στο δημοσίευμα ότι η ευθύνη κατάθεσης χρηματικού ποσού ανήκε στους αναγνώστες και ότι όφειλαν να ρωτήσουν αν ο λογαριασμός αφορούσε το περίπτερο. Είχα κάνει κάποια τηλέφωνα και δεν είχα βγάλει άκρη, αλλά δεν είχα περισσότερο χρόνο να το ψάξω επαρκώς, διότι έκλεινε το φύλλο, αλλά δεν ήθελα και να μην το βάλω, γιατί μου φαινόταν ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία.

Μάλιστα είχα φάει «κατσάδα» από φίλη ότι είχα βάλει «αντιδραστικό» τίτλο. Κάτι στο στυλ: «το έκαψαν και τώρα το φτιάχνουν». Οι ημέρες ήταν περίεργες, δεν μπορούσα να ξέρω αν κάποιοι επιτήδειοι δεν εκμεταλλεύτηκαν το όλο μπάχαλο για να μαζέψουν χρήματα για πάρτι τους. Ζητώ, λοιπόν, συγγνώμη τώρα από τον Κάιν για την τότε επιφυλακτικότητά μου, αλλά δεν μπορούσα να γνωρίζω.