oraelladas.gr

Εχω διαβάσει και έχω σημειώσει πάρα πολλά που θα ήθελα να ανεβάσω σαν ποστ στη σελίδα, αλλά συνέχεια τα αναβάλω λόγω διαφόρων υποχρεώσεων ή δυσκολιών που προκύπτουν εκτάκτως. Ετσι αποφάσισα σήμερα να γράψω με λίγα λόγια για το καθετί που πήρε το μάτι μου και ένα σύνδεσμο προς το σχετικό κείμενο. Ξεκινάω, λοιπόν, χωρίς αξιολογική σειρά. Για κάποια από τα θέματα ίσως αργότερα κάνω και ξεχωριστή ανάρτηση.
1. Νέα υπηρεσία με προσφορές για διάφορα είδη. Πληροφορίες για τη δημιουργία της στο metablogging.gr. Prosfor.es.gr, λοιπόν και μπορείτε να προτείνετε, να ψηφίσετε τις καλύτερες και φυσικά να πληροφορηθείτε και να ψωνίσετε. Η ιδέα αυτής της υπηρεσίας κατάλληλη για τους δύσκολους καιρούς… και νομίζω θα πιάσει!
2. Μια και είμαστε σε επιχειρηματικό κλίμα. Πρόσφατα στη συνάντηση των Girl Geek Dinners (24/11/09) παρουσιάσθηκαν δύο νέες υπηρεσίες. α) Το bebart.gr της Κατερίνας Μολφέτα, που αφορά χειροποίητους παιδικούς πίνακες – δώρο για νεογέννητα και όχι μόνο, το οποίο όπως είπε η ιδρύτρια του λειτουργεί ένα χρόνο και πάει πολύ καλά. β) Το styledropper.com, ένα social network για στυλ, μόδα και αγορές online, με προτάσεις που ανταλλάσουν οι χρήστες μεταξύ τους. Δημιουργοί οι Φώτης Χατζηνίκος και Αλέξανδρος Βαλαράκος.
3. Το Facebook έφτασε τους 350 εκατ. χρήστες και ο ιδρυτής του με επιστολή, που θα έχετε μάλλον προσέξει όσοι συμμετέχετε στο φατσοβιβλίο, μιλάει για αλλαγές που πρόκειται να γίνουν. Θα προσφέρει λέει τα εργαλεία ώστε να μοιραζόσαστε και να ελέγχετε καλύτερα το περιεχόμενο της σελίδας σας και την προστασία των προσωπικών δεδομένων σας. Ετσι τις επόμενες εβδομάδες θα λάβετε ειδοποίηση να αλλάξετε τις ρυθμίσεις που αφορούν την ιδιωτικότητά σας. Για να δούμε τι αλλαγές θα γίνουν…
4. Κυκλοφορεί διαδικτυακά το ηλεκτρονικό fuctart.gr, όπου μπορείτε να εγγραφείτε δωρεάν και να συνεισφέρετε με τη δημιουργικότητά σας.
5. Α! και κάτι που ξέχασα. Διεξάγεται διαγωνισμός από την LG, για το καλύτερο ποστ του 2009, σε διάφορες κατηγορίες όπως τεχνολογία, πολιτισμός κλπ. Κλικ εδώ. Εχω συμμετάσχει στον πολιτισμό με δύο νομίζω κείμενα και έχω προτείνει και ταξιδιωτικά του hackaday και του atheofobou. Από 7/12/09 ψηφίζετε. Μη μας ξεχάσετε… Δεν είναι μόνο οι σύνδεσμοι που δίνω για hackaday και atheofobo. Ψάξτε τα ταξιωτικά του διαγωνισμού να βρείτε και άλλα με το ψευδώνυμο τους.
Κόβω εδώ για να συνεχίσω με επόμενο, ώστε να μην καταντήσει τεράστιο.
update: Προκειμένου να αποτελεί ξεχωριστή ενότητα η κάθε ανάρτηση θα συμπληρώνω τα σχετικά με web εδώ, αναγκαστικά…
6. Σελίδα επισήμανσης επικίνδυνων σημείων στους δρόμους πάνω σε χάρτη. Καταχωρούνται από πολίτες. Τη βρήκα από αυτό το ενδιαφέρον άρθρο για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση του Νίκου Δρανδάκη στο Nylon.gr
7. Νέος κατάλογος για blog, απλός, εύχρηστος με πρώτη ματιά. Θυμίζει κάτι από το monitor του vrypan – αλλά στο πιο τακτοποιημένο – και κάτι από το bouligator, είναι το buzzer.gr, δεν ξέρω ποιος είναι ο δημιουργός του.
8. Blog και Πολιτική. Τα αποτελέσματα της έρευνας της Σταυρούλας Παπαδημητρίου έχουν βγει από τον Ιούνιο του 2009, αλλά διαρκώς ξεχνούσα να γράψω σχετικά. Κλικ εδώ και κάλλιο αργά παρά ποτέ!
9. Ενας Ελικας που τριγυρίζει στον κόσμο και γράφει για τα Brave New Media.
9. Πανελλήνιος Διαγωνισμός Φωτογραφίας, πληροφορίες στο exeisminima.gr

…από το 2000 και μέχρι σήμερα, ο αριθμός των κάθε είδους συγγραφέων (συμπεριλαμβανομένων, εκτός από τους συγγραφείς βιβλίων, και όσων γράφουν τα κείμενά τους στο Ίντερνετ) δεκαπλασιάζεται όχι κάθε αιώνα, αλλά κάθε χρόνο…

Το θέμα αναφέρεται στους ρυθμούς με τους οποίους εξελίσσεται η συγγραφή με τη συμβολή του διαδικτύου. Με εντυπωσίασε και σας προτείνω να το διαβάσετε. Ευχαριστώ το  φίλο στο facebook που μας το γνωστοποίησε, ο οποίος πρόσφατα επανήλθε στο blogging.

Αν κάνετε  κλικ εδώ θα δείτε ένα παγκόσμιο χάρτη. Βάλτε το δείκτη του ποντικιού σε κάποια χώρα και παρατηρήστε τις πληροφορίες που σας δίνει στο κάτω μέρος. Δεν ξέρω πόσο είναι έγκυρες, αλλά είναι ενδιαφέρουσες. Αυτό μου το έστειλε φίλος με email.

Η σελίδα sheblogs.eu

Οχι, δεν πρόκειται για γυναίκες life style, ή δήθεν φεμινίστριες, ή μόνο καριερίστες, ή μόνο νοικοκυρές, ή μόνο geek, ή γυναίκες που ασχολούνται μόνο με την πολιτική, αλλά για γυναίκες ολόκληρες που μπορεί να συμμετέχουν και να ασχολούνται σε ή με κάτι από όλα αυτά, χωρίς να καταλήγουν μονοδιάστατες, γυναίκες της πραγματικής ζωής, γυναίκες που δεν ζουν σε γυάλα.
Αυτές οι γυναίκες χτίζουν σιγά – σιγά κάτι γλυκά νοσταλγικό, οικείο και αυθεντικό και έχουν δέσει καταπληκτικά μεταξύ τους. Αυτό το αρμονικό ταίριασμα νομίζω ότι περνάει και στον αναγνώστη μέσα από το αποτέλεσμα αυτής της συλλογικής προσπάθειας. Αυτή η ατμόσφαιρα που κατάφεραν να δημιουργήσουν  είναι νομίζω το μυστικό της επιτυχίας τους. Και είναι επιτυχία, διότι όσο παρακολουθώ το εγχείρημα διαπιστώνω να αυξάνονται και να πληθύνονται οι αναγνώστες και μάλιστα όχι μόνο οι θηλυκοί!
Αναφέρομαι στο sheblogs.eu, το οποίο ξεκίνησε η πρωτοπόρος, δραστήρια, δυναμική, δημοφιλής και πεισματάρα magica – ψυχή και σταθερή αξία του όλου εγχειρήματος – και σταδιακά στελεχώθηκε από επίσης εξαιρετικά αξιόλογες γυναικείες παρουσίες του social web, όπως η x-psilikatzou, thirdeye3, kretriti, aspa, και  mlazopoulou. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη συνεργάτρια που να μου διαφεύγει, συμπληρώστε με σχόλιο αν παρέλειψα κάποια.
update, δηλαδή ανανέωση…: Συμπληρώνω και τη cyberella που δεν είχα εντοπίσει και όπως μου είπε η magica στο σχόλιο είναι στα σκαριά μία ακόμα συνεργασία.
Με αφορμή αυτό το κείμενο της x-psilikatzous, άφησα ένα σχόλιο στο sheblogs.eu, όπου έλεγα ότι:

Η φλύαρη θα αφήσω άλλο ένα σχόλιο που θα το βάλω μάλλον και στη σελίδα μου να σας προτείνω σαν ανάγνωσμα για άλλη μία φορά. Λοιπόν, μου αρέσει πάρα πολύ αυτή η σελίδα που ξεκίνησε η magica και η συνεργασία γυναικών, επειδή αποπνέει άρωμα νοσταλγίας για ξεχασμένη γνώση, οικειότητα, επειδή αναφέρεται σε μνήμες κοινές των πιο απλών ανθρώπων και στοιχεία που ομόρφαιναν τη ζωή τους μέσα στο ζόρι. Είναι μία σελίδα που αφορά τους πολλούς και όχι τους λίγους του life style και του «μεταξύ μας» εμείς οι «ξεχωριστοί». Μπράβο σε όλες σας! Πιστεύω ότι θα πηγαίνει όλο και καλύτερα και θα αυξάνονται οι αναγνώστες σας συνέχεια.

Μετά σκέφτηκα ότι θα άξιζε να γράψω κι εδώ τα συναισθήματα που μου γεννά αυτή η σελίδα όποτε την επισκέπτομαι και που την έχω ήδη προτείνει και σαν γκρουπ στους φίλους στο facebook. Νομίζω ότι αν κάποια ανάλογα περιοδικά που κυκλοφορούν σε έντυπη μορφή είχαν αναπτύξει παρόμοια ατμόσφαιρα θα ήταν πολύ περισσότερο επιτυχημένα από όσο είναι τώρα, που ή θα γράφουν ανοησίες και κουτσομπολιά, ή θα περιέχουν θέματα που νιώθεις ότι στην πλειονότητά τους δεν αφορούν τη ζωή σου, τις μνήμες σου και πολύ περισσότερο το παρόν σου.

Αναρωτιέμαι αν το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο είναι υπέρ του διαδικτύου, διότι με τον περιορισμό που έθεσε για τις εμφανίσεις των υποψηφίων στην τηλεόραση έδωσε μεγάλη αβάντα στο διαδίκτυο άθελά του και στο να μεταφερθεί με μεγαλύτερη ένταση η προεκλογική αντιπαράθεση σε αυτό.  Ετσι βλέπουμε πάρα πολλές συνεντεύξεις τηλεοπτικής προβολή υποψηφίων βουλευτών μέσω διαδικτύου.
Σήμερα ανακάλυψα – άλλοι ίσως το γνωρίζατε ήδη – το greekvote.gr μέσω του neolaia.gr. Στη σελίδα του greekvote.gr θα βρείτε (update: συνεντεύξεις υποψηφίων βουλευτών σε βίντεο, γράψτε λάθος, οι συνεντεύξεις Διαμαντοπούλου, Μπακογιάννη και Μαρκάτου και το βίντεο με Τσίπρα είναι παλιά, από Απρίλιο, όπως πρόσεξα τώρα, το μόνο νεότερο είναι η συνέντευξη Αλογοσκούφη που πρόκειται να γίνει αύριο στο Θησείο και δινόταν η δυνατότητα να συμμετέχετε με ερωτήσεις. Μου μυρίζει και λίγο ΝΔ η συγκεκριμένη σελίδα και ίσως και το κανάλι; Ή κάνω λάθος; Αυτή ήταν η αίσθηση που είχα εξαρχής με τις πολύ γαλαζωπές και χαρωπές σημαίες, αλλά είδα πολλούς συνεταίρους και μπερδεύτηκα λίγο. Τες παν, χαλάλι τους, τώρα γράφτηκε το ποστ, αλλά ομολογώ ότι νόμιζα πως είναι διακομματικό).
Οπως διαπίστωσα το greekvote.gr στηρίζεται από το blogchannel.gr (αν κατάλαβα σωστά). Το blogchannel.gr σύμφωνα με την παρουσίασή του: «…αποτελεί την πρώτη προσπάθεια δημιουργίας ενός ελληνικού online καναλιού. Σε αυτό, συγκεντρώνονται εκπομπές εικόνας (vidcasts) από Έλληνες παραγωγούς, ενώ το κανάλι κάνει και δικές του παραγωγές, καλύπτοντας ζωντανά, ή μαγνητοσκοπώντας, διάφορα events που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα…»
Το blogchannel.gr με τη σειρά του στηρίζεται στη συνεργασία των neolaia.gr, foititakos.gr, opencoffee.gr, girlgeekdinner.gr, milaraki.com και chill out (το τελευταίο δεν κατάφερα να διευκρινίσω τι είναι, διότι υπάρχει αντίστοιχη φοιτητική σελίδα και περιοδικό, καθώς και ιστοσελίδα τουριστικής προβολής. Αν ξέρει κάποιος σχετικά, ας μου πει να βάλω το σωστό σύνδεσμο).

Προβολή υποψηφίων βουλευτών

Το neolaia.gr, ένα από τα δημοφιλέστερα νεανικά blog και πρωτοπόρο στην παραγωγή και παρουσίαση vidcast (με ένα κλικ εδώ θα βρείτε απάντηση για το τι είναι το vidcast) σήμερα ολοκληρώνει τη συγκέντρωση ερωτήσεων για την Αννα Διαμαντοπούλου, υποψήφια βουλευτή του ΠαΣοΚ στην Α’ Αθήνας, τη Ρένα Δούρου, υποψήφια βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στην Β’ Αθήνας και τον Αρη Σπηλιωτόπουλο, υποψήφιο βουλευτή της ΝΔ στη Β’ Αθήνας. (update, δηλαδή νεότερη ενημέρωση της ανάρτησης: γίνονται ερωτήσεις και προς την Εύα Καίλη, υποψήφια βουλευτή του ΠαΣοΚ στην Α’ Θεσσαλονίκης. Προθεσμία υποβολής ερωτήσεων ως 18/9)
Οι ερωτήσεις υποβάλλονται από τους αναγνώστες του blog και αφού λήξει η προθεσμία συλλογής τους θα μεταφερθούν στους υποψήφιους προς απάντηση. Δεν ξέρω βέβαια αν οι απαντήσεις και των τριών θα παρουσιαστούν με βίντεο, διότι γίνεται αναφορά σε βίντεο ποστ στην Αννα Διαμαντοπούλου, αλλά σκέτα ποστ στη Ρένα Δούρου και τον Αρη Σπηλιωτόπουλο.
Οπως σημειώνει ο Γιάννης Καρακατσάνης στο x-blog σε αυτές τις εκλογές θα παίξει ένα ρόλο παραπάνω το διαδίκτυο στην προβολή των υποψηφίων βουλευτών, καθώς σύμφωνα με απόφαση του ΕΣΡ μπορούν να κάνουν μόλις δύο εμφανίσεις σε κάθε τηλεοπτικό σταθμό (μία σε δελτίο ειδήσεων και μία σε εκπομπή). Ετσι σίγουρα θα δούμε και άλλες διαδικτυακές συνεντεύξεις υποψηφίων.
Ωστόσο κάτι που με ενόχλησε στα μπανεράκια του neolaia.gr που προανήγγειλαν τις συνεντεύξεις ήταν η παρουσίαση των βουλευτών με το μικρό τους όνομα. Δηλαδή «Ρώτησε την Αννα», «Ρώτησε την Ρένα», «Ρώτησε τον Αρη». Αρχικά σκέφτηκα ότι ίσως εγώ ενοχλήθηκα λόγω της μεγάλης ηλικίας μου. Ωστόσο διαπίστωσα ότι κανένας από τους αναγνώστες που έχουν αφήσει ερωτήσεις δεν αποκάλεσαν τους υποψήφιους με τα μικρά τους ονόματα, από όσο μπόρεσα να δω, διατρέχοντας τις ερωτήσεις με μία γρήγορη ματιά.
Οι μόνες περιπτώσεις χρήσης του μικρού ονόματος ήταν για ειρωνεία. Ολοι σχεδόν τους απευθύνονται στον πληθυντικό και με το επίθετό τους ή με το κύριε, κυρία, ή δεν τους προσφωνούν καθόλου και θέτουν κατευθείαν το ερώτημα και μάλιστα τον Σπηλιωτόπουλο αρκετοί τον αποκαλούν  «κύριε υπουργέ». Να έτυχε όλοι όσοι ρωτάνε να είναι νεοδημοκράτες;
Νομίζω ότι οι αναγνώστες ενστικτωδώς αντέδρασαν με τη συνήθη και πραγματική απόσταση που τους χωρίζει από τους υποψήφιους και δεν τους έπεισε η «ψεύτικη» οικειότητα της παρουσίασης τους  στα μπάνερ με το μικρό τους όνομα. Δεν ξέρω τίνος ιδέα ήταν, αλλά προσωπικά μου φάνηκε ατυχής, διότι μου θύμισε λίγο νυχτερινές τηλεοπτικές διαφημίσεις με ροζ τηλέφωνα…
Αρκετές πάντως από τις ερωτήσεις που έχουν υποβληθεί είναι ενδιαφέρουσες. Κάποιες είναι εξειδικευμένες για διάφορους επαγγελματικούς κλάδους που έχουν προβλήματα και εκκρεμότητες, ή ακόμα και σχεδόν προσωπικά προβλήματα στον επαγγελματικό τομέα.
Κάποιες τέλος είναι ειρωνικές και απαξιωτικές της πολιτικής, ή περιέχουν στοιχεία συνωμοσιολογίας, αλλά αυτές είναι ελάχιστες. Υπάρχει δε και ο συνήθης μαϊντανός. Κάποιος «πονεμένος»  που βρίσκει ευκαιρία να γράψει ένα τεράστιο κατεβατό για άσχετο θέμα στις ερωτήσεις και για τους τρεις υποψήφιους. Τον προσπέρασα χωρίς να διαβάσω τι γράφει. Με εκνευρίζει αφάνταστα όταν κάποιος γράφει κάτι άσχετο με το θέμα που παρουσιάζεται στην ανάρτηση.

Ανανέωση: Πάνω στον ενθουσιασμό μου και τη βιασύνη να το γράψω (γιατί είχα καταλάβει ότι ήταν σήμερα το event) δεν πρόσεξα ότι η προβολή πρόκειται να γίνει στις 14/9/09 και ώρα 21:00 και όχι σήμερα. Καλά να πάθω! Ας πρόσεχα! Προς το παρόν μεταδίδεται μόνο το τρέιλερ της ταινίας.

Η ταινία μικρού μήκους «Μικρές Χαρές» του Κωνσταντίνου Πιλάβιου* η οποία απέσπασε το βραβείο καλύτερης Ελληνικής μικρού μήκους ταινίας στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ ταινιών υγείας της Κω προβάλλεται τώρα θα προβληθεί online για μία και μοναδική φορά τη Δευτέρα 14/9/09 και ώρα 21:00. (Διεύθυνση μετάδοσης: http://www.livestream.com/movieteller).
Χορηγοί του γεγονότος οι: OFFradio.gr, tvxs.gr και neolaia.gr Το πληροφορήθηκα από τη σελίδα του neolaia.gr

*Διαδικτυακά ο Κωνσταντίνος Πιλάβιος είναι γνωστός ως cpil και από τη σειρά ταινιών μικρού μήκους – the series – που είχαν σαν αφετηρία ιστορίες από τα blog.

Διάβασα ένα ποστ με ανάλογο τίτλο στα αγγλικά στο PROBLOGGER. Το ερώτημα με ώθησε να αναρωτηθώ για τα δικά μου κίνητρα μια και είναι περίοδος που αναρωτιέμαι για πολλά.
Γιατί ξεκίνησα, λοιπόν, το blog μου; Νομίζω ότι το αρχικό κίνητρο (γι’ αυτό και η αναγκαιότητα για ξεκαθαρίσματα που θα προχωρούν σταδιακά) ήταν ένα μπούκωμα που ένιωθα από τη δουλειά μου. Ισως αρκετοί γνωρίζετε ότι είμαι δημοσιογράφος στο επάγγελμα. Αλλά ίσως δεν γνωρίζετε ότι δεν έγραφα άρθρα ή ρεπορτάζ σαν δημοσιογράφος.
Στη δουλειά μου σαν συντάκτης ύλης (υλατζού στην αργκό του χώρου) – που ήταν στο παρασκήνιο και όχι στο προσκήνιο- διάβαζα τα κείμενα των άλλων, έκοβα και έραβα, έβγαζα τίτλο, καθόριζα πώς θα μπουν τα θέματα στη σελίδα (σε συνεργασία με τον αρχισυντάκτη) και ή την σελιδοποιούσα εγώ η ίδια (τα 11 από τα 12 χρόνια στο χώρο) ή την έδινα για σελιδοποίηση στο γραφίστα ή τον χειριστή H/Y (τον ένα τελευταίο χρόνο που μας επέστρεψαν πάλι στον παραδοσιακό τρόπο…). Ομως δεν έγραφα δικά μου κείμενα.
Οχι, δεν απαγορευόταν να γράφω, απλά δεν είχε προκύψει και δεν είχε προκύψει διότι δεν με ενδιέφερε να γράφω με τους όρους ενός παραδοσιακού εντύπου. Ετσι όταν έμαθα για τα blog από μία συνάδελφο (να είσαι καλά Μάλαμα!) τα είδα σαν χώρο που επιτέλους θα μπορούσα να γράψω αυτά που θέλω και με τον τρόπο που θα άρεσε σε μένα. Ναρκισσισμός; Ίσως; Ψώνιο; Ίσως. Ουτοπία; Ίσως.
Αυτός ήταν ο πρώτος λόγος, το μπούκωμα με όσα διάβαζα, όσα μάθαινα, όσα με προβλημάτιζαν και που δεν θα μπορούσα να τα πω όπως θα ήθελα στα παραδοσιακά μέσα. Για μένα, λοιπόν, καταρχήν το να δημιουργήσω ένα blog ήταν ανάγκη άρθρωσης του δικού μου προσωπικού λόγου και μοιράσματος της όποιας γνώσης διέθετα. Αυτή την ανάγκη έκφρασης μέχρι να δημιουργήσω το blog την κάλυπτα με φουλ ηλεκτρονική αλληλογραφία με κοντινούς φίλους, με τους οποίους μοιραζόμουν όσα διάβαζα ή άκουγα και όσα σκεφτόμουν σχετικά με αυτά. Μία φίλη κάπου στο βορρά με σόκαρε όταν μου έδειξε περίπου μερικούς «τόμους» (φακέλους) της τυπωμένης από εκείνη αλληλογραφίας μας. Ενώ ένας άλλος φίλος έχει φυλάξει περίπου 700 email μου των 1000 και βάλε λέξεων κατά μέσο όρο…
Οταν θεωρούσα ότι κούραζα τους φίλους έγραφα για μένα στο word, ενώ παλιότερα σε ό,τι χαρτί εύρισκα μπροστά μου, ή κατά προτίμηση σε αυτό το κιτρινωπό δημοσιογραφικό χαρτί που είναι μαλακό και το στυλό κυλάει πολύ μαλακά επάνω του. Χιλιάδες λέξεις, εκατοντάδες σελίδες που όταν περνούσε καιρός κατά κανόνα εύρισκα αφελή αυτά που έγραφα (όπως και τώρα πολλά κείμενα στο blog μου) και τα έκαιγα ή τα έσκιζα και φτου και από την αρχή γράψιμο.
Κάποτε σαν σπουδάστρια στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας είχα δώσει κείμενα μου να τα διαβάσει ο Ανδρέας ο Λεντάκης που μας δίδασκε Κοινωνική Ανθρωπολογία και Λογοτεχνία τη δεύτερη χρονιά. Δεν θα ξεχάσω που μου είχε πει: «Το γράψιμο είναι σαν το πιάνο, χρειάζεται συνεχή εξάσκηση». Και στο μάθημα μας τόνιζε ότι πρέπει να προσπαθούμε να γράφουμε για τα πιο απίθανα πράγματα. Ετσι μία ημέρα είχα γράψει για το ζουμί από τα παντζάρια που είχε μείνει στο πιάτο μαζί με το λάδι μετά το φάγωμα του περιεχομένου. Αν βρω κάπου το κείμενο αυτό, αν δεν το έχω καταστρέψει, θα το ανεβάσω εδώ…
Το να γράφω για μένα είναι τρόπος συγκέντρωσης της σκέψης και εσωτερικής τακτοποίησης όσων με προβληματίζουν, με εντυπωσιάζουν, με ενθουσιάζουν, με θλίβουν, με θυμώνουν, με χαροποιούν, με κινητοποιούν και φυσικά άσκηση… Επιπλέον είναι ο τρόπος να κατακτώ αυτοπεποίθηση και ικανοποίηση κάθε φορά που καταφέρνω να εναποθέσω και να οργανώσω τις φευγαλέες και πετούμενες σκέψεις στο χαρτί παλιά, στην οθόνη τώρα. Πουλιά στο κλουβί οι καταγραμμένες σκέψεις; Εξημερωμένα άγρια θηρία; Ποιος ξέρει; Ίσως κι αυτό.
Πέρα από αυτή την παρορμητική ανάγκη για έκφραση η ενασχόληση με τα blog ήταν και μία έναρξη εξερεύνησης του διαδικτύου και των επαγγελματικών δυνατοτήτων και ευκαιριών που μπορεί να ανοίγονταν σε αυτό το χώρο. Οπως το 1992 που πήγα να παρακολουθήσω τα σεμινάρια ηλεκτρονικής τυπογραφίας (DTP) στο Δήμο Καισαριανής για να μην είμαι επαγγελματικά έξω από την εποχή μου, κάπως ανάλογα έβλεπα και την ενασχόληση με το διαδίκτυο και τα blog τέλη του 2006 που μπήκα σε αυτό το «παιχνίδι».
Τα περί ακτιβισμού και παρέμβασης των blog στα πολιτικά δρώμενα δεν ήταν επίσης αμελητέο κίνητρο, αλλά πάρα πολύ σύντομα κατάλαβα ότι δεν υπάρχει «κοινότητα blogger» ανεξάρτητη από τις συλλογικές συνιστώσες που δρουν και εκτός διαδικτύου, στο φυσικό κόσμο. Το μόνο θετικό που διαπίστωσα σε αυτό το επίπεδο ήταν ότι ήταν πιο εύκολο στο διαδίκτυο να υπάρξει ένα πλαίσιο ελάχιστης συμφωνίας για δράσεις όπου να συμμετέχουν άτομα από διαφορετικές συλλογικότητες, ενώ στον φυσικό κόσμο αυτό ήταν πολύ πιο δύσκολο. Παράλληλα ωστόσο διαπίστωνα συχνά και πολύ πιο έντονες αντιπαραθέσεις για διάφορα θέματα στο διαδίκτυο από όσο τις συναντάς στο φυσικό κόσμο.
Σήμερα, τρία χρόνια μετά, μάλλον παραμένουν τα αρχικά κίνητρα για το blogging, αλλά με περισσότερο επιτακτικό το ζήτημα της επαγγελματικής διερεύνησης για μένα.
Αποφάσισα να κάνω το άλμα στο κενό και να επιλέξω την εθελουσία έξοδο από την τελευταία εργασία μου αφενός διότι με ενθουσίαζε η ιδέα ενός καινούργιου πεδίου, όπως αυτό του διαδικτύου, αφετέρου διότι πλέον με δεδομένη και την απώλεια όρασης από το ένα μου μάτι (από το 1993) μετά από 12 χρόνια σταθερής εργασίας δεν μπορούσα να είμαι εξίσου γρήγορη και αποδοτική σε ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Θα μου πείτε ότι το διαδίκτυο είναι ακόμα περισσότερο ανταγωνιστικό. Ναι, αλλά μπορώ να εργαστώ όποια ώρα έχω κουράγιο και να βγάλω αρκετή παραγωγή και να καλύψω τις ώρες που δεν θα έχω αντοχές. Επιπλέον ξέρω ότι η εργασία που θα κάνω θα είναι για μένα και για κανέναν άλλο. Οσο ήμουν στην εργασία μου δούλευα γύρω στις 5 ώρες ημερησίως, με αιχμή έντασης ένα τρίωρο και συχνά είχα προβλήματα πόνων στην καρδιά, αναπνευστικά προβλήματα και… λουμπάγκο.
Από όταν ασχολήθηκα με το διαδίκτυο δούλευα το λιγότερο 12 ώρες το 24ωρο, αλλά σχεδόν χωρίς κανένα πρόβλημα υγείας (εκτός αν το παράκανα με ξενύχτι κάποιες φορές), επειδή αυτό που έκανα μου άρεσε. Και εξακολουθεί να μου αρέσει, διότι συχνά με τρομάζει η κίνηση στον εξωτερικό κόσμο καθώς τότε θυμάμαι ότι δεν βλέπω από το ένα μου μάτι, ενώ εδώ μέσα το ξεχνώ απόλυτα. Μάλιστα αν αλλάξω και οθόνη υπολογιστή και βάλω μία μεγαλύτερη για να μη θυμάμαι και την πρεσβυωπία που προέκυψε τελευταία θα είμαι μία χαρά! Προς το παρόν σας αφήνω, διότι έχω ένα ραντεβού με φίλους στον πραγματικό κόσμο. Οσο και να μου θυμίζει την αναπηρία μου αυτός ο κόσμος παλεύω να μην τον εγκαταλείψω εντελώς… Οσο για την αναπηρία ως τώρα έχω καταφέρει να μην τη νιώθω τέτοια, αν και στην πραγματικότητα είναι.