oraelladas.gr

Γάτα χωρίς πέταλα...

- Γύρω στα μέσα Ιουνίου να κανονίσουμε να πάμε να τους δούμε (κάποιους φίλους εκτός Αθηνών).
- Είσαι από τους μόνους που προγραμματίζουν μακροπρόθεσμα αυτό το διάστημα. Κανένας δεν προγραμματίζει παραπάνω από τρεις ημέρες…
- Ε, καλά δεν είναι να υπάρχουν και κάποιοι διαφορετικοί, κάποιοι που διατηρούν την ψυχραιμία τους; Να υπάρχει μία ισορροπία…
- (Γέλιο) Ε, ναι, στον κόσμο σου εσύ!
Προτιμώ να είμαι στον κόσμο μου από το να πανικοβληθώ. Βράζει ο τόπος από θυμό και οργή.
- Κάποιους να τιμωρήσουν επιτέλους! Λέει άλλος φίλος.
- Να δει ο κόσμος ότι κάποιος πλήρωσε για τις λαμογιές, συνεχίζει. Μόνο έτσι θα ηρεμήσουν τα πνεύματα. Διαφορετικά θα υπάρξει ξεσηκωμός. Ο κόσμος δεν πιστεύει τίποτα πια. Τι βγάζουν τα χρέη του Βοσκόπουλου εάν δεν τιμωρηθεί; Γιατί γράφουν για όλους αυτούς που έκαναν χρήμα στις πλάτες μας; Γιατί προκαλούν τον κόσμο; Γιατί όλοι εμείς οι υπόλοιποι πληρώνουμε την εφορία; Γιατί εγώ άμα παρκάρω παράνομα πάω και πληρώνω το πρόστιμο σαν μαλάκας; Γιατί αυτοί που χρωστάνε τόσα τη γλιτώνουν; Ενας επιχειρηματίας αυτοκτόνησε. Καλύτερα να είχε πέσει μέσα στη Βουλή, να φάει και μερικούς! Κάποιοι να πληρώσουν επιτέλους!
Ρωτάω:
- Θα λυθεί το πρόβλημα εάν πληρώσουν κάποιοι; Ή μήπως πρέπει να αλλάξουν κάποιες δομές ώστε να μην επιτρέπουν να γίνονται αυτά που γίνονταν ως τώρα; Διότι αν μπει το θέμα να πληρώσουν όσοι έχουν κάνει λαμογιές η τσιμπίδα θα πιάσει σχεδόν όλη την κοινωνία, ή θα φτάσουμε να σφαζόμαστε μεταξύ μας.

Είναι εφικτό πράγματι κάποιοι να πληρώσουν για ακραία παράνομες πράξεις που έβλαψαν συνολικά την κοινωνία προκειμένου να σωθεί το υπάρχον κοινωνικό σύστημα, αλλά αμφιβάλλω αν θα λυθεί το πρόβλημα μακροπρόθεσμα. Μερικούς προβληματισμούς για το θέμα του αδιεξόδου που έχει περιέλθει ο πολιτισμός μας θα βρείτε εάν κάνετε κλικ εδώ. Αξίζει να διαβάσετε και τα σχόλια στο κείμενο και να δείτε το βίντεο που παρατίθεται. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτοί οι προβληματισμοί είχαν ξεκινήσει ήδη από το 2008. Ενα ενδιαφέρον σχετικό επίσης κείμενο εδώ.

Παρόλο το αδιέξοδο όμως μην τρελαινόσαστε. Η νέα ημέρα ακολουθεί πάντα το βαθύτερο σκοτάδι! Αλλά μερικοί φοβούνται ακόμα να την αντικρίσουν, προτιμούν τα οικεία σκατά, έτσι χρειάζεται υπομονή και να τους περιμένουμε λίγο ακόμα μέχρι να καταλάβουν ότι το άγνωστο είναι όμορφο κι όχι απειλητικό!!!…

Εχω αναφέρει αρκετές φορές σε σχόλια το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου «Γάτα με πέταλα». Στο Παλαιοβιβλιοπωλείο πωλείται μεταχειρισμένο, σε καλή κατάσταση, για 4,5 ευρώ, αλλού θα το βρείτε με 10 ευρώ. Είναι 158 σελίδες και αξίζει να το διαβάσετε.

Οπως αναφέρεται στην παρουσίαση: «Ενας χυδαίος τίτλος, σε ένα βιβλίο που περιγράφει τη χυδαιότητα και την ηθική κατάπτωση. Τρεις παράλληλες κι αλληλοεμπλεκόμενες ιστορίες. Μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Μιας καταπάτησης οικοπέδων και μιας τρίτης – πολιτικής – ιστορίας, που δε λέγεται, αλλά εννοείται. «Γάτα με πέταλα» είναι ο κυρ Αφρέδος Μ., πρώην βοηθός επιστάτη του κτήματος – που κι ο ίδιος καταπατά – , πατέρας της εγκυμονούσης κι αρχηγός των δολοπλόκων κι απατεώνων. Καταφέρνει να τους κάνει όλους – αυτουργούς, ηθικούς αυτουργούς, κι απλούς γνώστες ή θεατές – να αισθάνονται συνένοχοι και συνυπεύθυνοι στις κομπίνες και στο κουκούλωμά τους».

Είναι συλλογική ή ατομική η ευθύνη για την κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα μας; Είναι συλλογική ή ατομική η ευθύνη για την κατάσταση που έχει περιέλθει η οικονομία σε παγκόσμιο επίπεδο; Το ερώτημα αυτό αναδύεται ή υποβόσκει στο μυαλό όλων όσων συνηθίζουν να σκέφτονται και να αναρωτιούνται.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι υπάρχουν ατομικές και κάποιοι άλλοι συλλογική ευθύνη των πολιτικών, κάποιοι άλλοι λένε ότι αναλογούν ευθύνες σε όλους μας. Αν κοιτάξουμε με ψύχραιμη ματιά θα διαπιστώσουμε μάλλον ότι η αλήθεια – ως συνήθως – βρίσκεται κάπου στη μέση. Δεν ευθύνονται συλλήβδην όλοι οι πολιτικοί, ούτε όλοι οι πολίτες αν το δούμε με την οπτική των συμβατικών νόμων (που είναι και η μόνη εφικτή πρακτική άμεσα), αλλά αν το πάμε σε φιλοσοφικό επίπεδο ευθυνόμαστε όλοι για όσα επιτρέψαμε και επιτρέπουμε να συμβαίνουν. Οταν προσπαθώ να αλλάξω την κοινωνία αλλάζω τον εαυτό μου και όταν αλλάζω τον εαυτό μου αλλάζω την κοινωνία. Κι αυτό είναι διάλογος κοινωνικών δυνάμεων και διαλεκτική.

Εχω παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι που τους αρέσει η εξουσία, ο έλεγχος και ο χειρισμός των άλλων φροντίζουν να δημιουργούν συνενόχους και αυτό είναι που πραγματεύεται το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου «Γάτα με πέταλα», που ουσιαστικά αναφέρεται στον εκμαυλισμό συνειδήσεων που συνέβη και με το ΠαΣοΚ στην εξουσία από το 1981 και μετά.

Επίσης στο περίφημο βιβλίο του Χεμινγουαίη «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», το οποίο αναφέρεται στον Ισπανικό Εμφύλιο, υπάρχει μία σκηνή δολοφονίας αντιπάλων από τους αντάρτες όπου φροντίζουν να καταστήσουν συνενόχους όλους τους χωρικούς με τη συμμετοχή τους, ώστε να μην μπορούν να περάσουν στο αντίπαλο στρατόπεδο του Φράνκο. Πρακτικά και άμεσα αυτό κάποιοι θα το θεωρήσουν ηθικά σωστό εάν είναι κατά της δικτατορίας του Φράνκο, αλλά φιλοσοφικά και σε βάθος χρόνου είναι ηθικά σωστό; Οδηγεί σε μία καλύτερη κοινωνία; Ισως, εάν δεχθούμε ότι «ο φόβος φυλάει τα έρημα», αλλά όταν εκλείπει πάλι ο φόβος; Ή όταν ο φόβος δεν αρκεί; Θυμάμαι όταν φοιτούσα στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας η εγκληματολόγος Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου μας είχε πει ότι: «Οι περισσότερες κλοπές πορτοφολιών διαπράττονταν την ώρα που οδηγούσαν στην αγχόνη τους πορτοφολάδες!!!»

Στο σήμερα η κυβέρνηση με τα μέτρα που επιβάλει καθιστά συλλογικά ένοχους και υπεύθυνους όλους τους πολίτες για το κατάντημα της χώρας, ενώ τα ΜΜΕ καθιστούν συνενόχους τους πολίτες στις ατομικές δημόσιες διαπομπεύσεις προσώπων για φορολογικά χρέη κλπ. Από την άλλη συνδικαλιστικές ομάδες – επίσης μικρά κέντρα εξουσίας – προσπαθώντας να αντισταθούν στα μέτρα επιχειρούν το δικό τους «έλεγχο» με ανακοινώσεις του στυλ: «Οι ομάδες περιφρούρησης που θα οργανώσουν τα Σωματεία έχουν εντολή να κλείσουν με κάθε τρόπο τους προδότες. Να μην ξανακαρπωθούν τους αγώνες μας. Δεσμευόμαστε πως σε όποιου Σωματείου η διοίκηση ανοίξει κερκόπορτες, την επόμενη μέρα θα μας βρουν μπροστά τους. Στάχτη να γίνουν. Καλύτερα να κλάψουν 100 παρά οι οικογένειες πέντε χιλιάδων. ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ».

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σχολιάζει τις ανακοινώσεις αυτού του τύπου με την εξής κατακλείδα:

«Τα ατομικά δικαιώματα, η ανοικτή κοινωνία και η ελευθερία, αποτελούν τον πυρήνα του αξιακού μας συστήματος και αποτελούν, ταυτόχρονα, και τον πιο σύντομο και σίγουρο δρόμο για την έξοδο από την κρίση, για ανάπτυξη και ευημερία.»

Αλλά για ποια ατομικά δικαιώματα και ελευθερία μιλά η Φιλελεύθερη Συμμαχία; Τρώγονται τα ατομικά δικαιώματα από κάποιον που πεινά; Είναι άραγε ελεύθερος ένας άνθρωπος που καταδικάζεται σε θάνατο μέσω της φτώχειας; Είναι ανοιχτή μία κοινωνία που περιθωριοποιεί μέλη της;

Δεν ξέρω πόσο έχουν δίκιο οι πράκτορες του ΟΠΑΠ στα αιτήματά τους. Αυτό που ξέρω είναι ότι μισώ τη βία από όπου και εάν προέρχεται. Αλλά πιστεύω ότι «η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχεια», όπως είχε πει ο Γκάντι και συνηθίζω να το λέω όπου σταθώ και όπου βρεθώ. Και εάν δεν είναι βία αυτό τότε τι είναι; Για ποια ελευθερία μιλά, λοιπόν, η Φιλελεύθερη Συμμαχία; Η ελευθερία έχει σάρκα, οστά και αίμα που εκφράζεται μέσα από τα ανθρώπινα σώματα όταν τους επιτρέπεται να ζήσουν, δεν είναι απλή ιδέα. Αν λοιπόν ο εργαζόμενος νιώθει να του στερούν το δικαίωμα να ζήσει έχει ή όχι το δικαίωμα να αμυνθεί απέναντι σε όσους παίζουν αυτό το βίαιο ρόλο απειλής της ύπαρξής του;

Με ανατριχιάζει η λογική των αριθμών που λέει: «Καλύτερα να κλάψουν 100 παρά οι οικογένειες πέντε χιλιάδων. ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ», αλλά δυστυχώς αφορά μία λογική αριθμών που έχει επικρατήσει από τις φιλελεύθερες απόψεις, αυτές αντιγράφει και η παράγωγη ιδεολογία των -ισμών που αποστρέφεται η Φιλελεύθερη Συμμαχία.

Δεν τρέχει τίποτα αν μείνουν μερικά εκατομμύρια άνεργοι, αρκεί να σωθεί η οικονομία. Ποια οικονομία; Για ποιους; Δεν πειράζει, αφού ευημερούν οι αριθμοί ας πεθαίνουν οι άνθρωποι… Τα μερικά εκατομμύρια ανέργων δεν έχουν πρόσωπο, συναισθήματα, σώμα, αίμα, καρδιά, ψυχή. Κάπως έτσι φτάνουν και οι πράκτορες του ΟΠΑΠ να μην βλέπουν ανθρώπους, αλλά τις πέντε χιλιάδες οικογένειες, αντί τις 100 που θα κλάψουν.

Κύριοι, εσείς είστε οι πρώτοι διδάξαντες της λογικής των αριθμών… Διάβασα πολλές φορές απαξιωτικά σχόλια φιλελευθέρων σε βάρος εργαζομένων που τους έβλεπαν απλά σαν αριθμούς (όχι από όλους όσους δηλώνουν φιλελεύθεροι, υπάρχουν ανάμεσά τους και εξαίρετοι άνθρωποι με ευαισθησίες). Γιατί σας κακοφαίνεται τώρα; Ή μήπως εσείς βλέπετε το σύνολο που θα σωθεί και αγνοείται τους λίγους που θα γίνουν θυσία; Ε, αν πάει έτσι και οι πράκτορες του ΟΠΑΠ μάλλον σκέφτονται με την ίδια σας τη λογική. Τη δική σας βία αναμεταδίδουν… (η έλλειψη κοινής λογικής που λέει πως  «ό,τι σπέρνεις θερίζεις» μπορεί να χαρακτηρίζει κάλλιστα οπαδούς διαφορετικών ιδεολογιών…)

Μακάρι να μπορούσαν να καταλάβουν τι κάνουν, αλλά αμφιβάλλω διότι η ελληνική κοινωνία – αλλά και η παγκόσμια πολύ φοβάμαι – είναι καζάνι που βράζει επικίνδυνα και λειτουργεί με φορτισμένα συναισθήματα και χωρίς την απλή κοινή λογική. Είμαι υπέρ της παθητικής αντίστασης του Γκάντι, αλλά και αυτή η μορφή πάλης δεν απαλλάσσεται από τη βία τελικά. Αρνείσαι να ασκήσεις βία, αλλά είναι απίθανο να καταφέρεις να μην υποστείς βία, όσο κάποιοι επιμένουν να βλέπουν τη γη, ή αυτό τον τόπο μόνο σαν δικό τους χωράφι από το οποίο θέλουν να εξαλείψουν όσους θεωρούν ζιζάνια…

Και κλείνω με τους στίχους του Μπρεχτ (αφιερωμένους δεξιά και αριστερά σε όσους αποφεύγουν να σκέφτονται) που αντιγράφω από άρθρο του Γκαζμέτ Καπλάνι, το οποίο είχα παραθέσει πρόσφατα και στη σελίδα μου:
«Υπέροχη είναι η χώνεψή τους/ υπέροχη η κρίση τους/ δεν πιστεύουν στα γεγονότα, πιστεύουν μόνο στον εαυτό τους/ και αν η ανάγκη παρουσιαστεί, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα»

Σχετικά θέματα:

• Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία (;)
• Η ιδιαιτερότητα της ελληνικής οικονομίας
• Προτείνουν έξοδο από το ευρώ
• Ο ΑΝemos τους πήρε και τους σήκωσε…
• Δεν παράγουμε τίποτα;