oraelladas.gr

Τα κείμενα της Αννας Δαμιανίδη ξέρω ότι φωτίζουν πτυχές που κάποιος ίσως δεν έχει σκεφτεί. Φωτίζουν εκτυφλωτικά! Ετσι η Pergolina που διάβασε τη σχετική ανάρτηση (κλικ εδώ να δείτε σε τι αναφέρεται) μπήκε σε σκέψεις τις οποίες κάθισε και κατέγραψε και μου τις έστειλε με ένα email. Προτίμησα να μην βάλω το κείμενό της στα σχόλια, αλλά ως πλήρη ανάρτηση:

Αγαπητή μου Κωνσταντίνα

Διάβαζα το κείμενο της Αννας Δαμιανίδη και αναλογιζόμουν ότι ποτέ μου δεν είχα δει το θέμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου από αυτήν την σκοπιά. ΘΕΛΑΝΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ!!!!! Και εμείς που τα απολαμβάνουμε δεν είμαστε ευχαριστημένοι, δεν τα εκτιμούμε. Και πώς θα μπορούσαμε άλλωστε; Δεν έχουμε άμεση εμπειρία της στέρησης όλων αυτών. Εχουμε κορεσθεί ως άνθρωποι, ως κοινωνία, ως ανθρωπότητα! Στο πέρασμα των χιλιετιών δοκιμάσαμε σχεδόν τα πάντα, χορτάσαμε την πείνα μας, τη δίψα μας, την απληστία μας, την ανάγκη μας για βία, νοθεία, αυτοικανοποίηση και αυτοκαταστροφή.
Ως ένας ακόμη Φάουστ, σπουδάσαμε στα έδρανα της ιστορίας όλα αυτά και νάμαστε εδώ απελπισμένα ηλίθιοι σαν και πρώτα και το χειρότερο απ’ όλα, ΘΥΜΩΜΕΝΟΙ που δεν βρήκαμε αυτό που αναζητούσαμε, νιώθουμε ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ που δεν μας αποδόθηκαν αυτά που νομίζουμε και πιστεύουμε στα βάθη της ψυχής μας ότι δικαιούμαστε και μας ΑΝΗΚΟΥΝ!

Μυρίζουν χορτασίλα τα χνώτα μας Κωνσταντίνα μου. Χορτάσαμε, μπουκώσαμε ως επάνω σε βαθμό εμετικό και ξερνάμε βία, απελπισία και παράνοια. Και όμως ακόμη ΠΕΙΝΑΜΕ!! Ακόμη ΔΙΨΑΜΕ!! Ακόμη ΠΟΝΑΜΕ! Ακόμη ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ! Και ΜΙΣΟΥΜΕ όσο δεν μισήσαμε ποτέ. Είμαστε περισσότερο διστυχισμένοι όσο ποτέ στην ιστορία μας, ΕΥΤΥΧΙΑ δεν βρήκαμε και πλέον δεν ελπίζουμε και ότι θα βρούμε. Δεν θέλει πολύ το μυαλό να λυγίσει κάτω από το βάρος όλων αυτών. Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ είναι ένα από τα υποπροϊόντα αυτής της διεργασίας, ίσως να ακολουθήσουν κι άλλα.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι δεν είμαστε ευτυχισμένοι. Τίποτα δεν κατάφερε να μας ανακουφίσει, να μας κάνει να νιώσουμε ασφαλείς σ’ έναν κόσμο που τον φτιάξαμε από την στόφα μας, προβληματικό και στερημένο. Αλήθεια, τι να περιμένει κανείς; Την νιώθω αυτήν την απελπισία και αυτό τον θυμό, ευτυχώς δεν έχει πάρει μορφή βίας (ούτε προς τα έξω ούτε προς τα μέσα) όσο είμαι βέβαια συνειδητά σε θέση να γνωρίζω. Τι πήγε λάθος; Κατά τη γνώμη μου, ΤΙΠΟΤΑ δεν πήγε λάθος, όλα έγιναν όπως τα επιθυμούσαμε. Αποκτήσαμε όλα αυτά που επιθυμούσαμε από καταβολής homo sapiens. Απλώς ξαφνιαστήκαμε από το αποτέλεσμα, σίγουρα δεν περιμέναμε να γίνουμε τόσο δυστυχείς. Για μένα είναι μία καλή ευκαιρία όλα αυτά να δούμε επιτέλους αυτόν τον homo sapiens και να τον κατανοήσουμε, να τον μάθουμε, να τον γνωρίσουμε, να τον ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που επιθυμούμε να είναι.
Ας το δοκιμάσουμε και αυτό.

Pergolina

Πάντως η Αννα Δαμιανίδη μέσα από το κείμενο της προτείνει διεξόδους ως προς την επίτευξη αλλαγών στην κοινωνία μας, αλλά και ως προς το να αποκτήσει νόημα η ζωή μας. Διεξόδους και νέο νόημα ζωής προτείνει και ο Γιάννης Φαρσάρης μέσα από το μυθιστόρημά του «Johnnie Society», στο οποίο είχα αναφερθεί πρόσφατα και το οποίο διατίθεται δωρεάν (άδεια Creative Commons) στο διαδίκτυο να το διαβάσετε. Θα συνιστούσα και στην pergolina να το διαβάσει… Και η λύση πάντα είναι η προσφορά. Είναι η μοναδική διέξοδος που δίνει νόημα στη ζωή των ανθρώπων. Μακάρι να μπορούσαμε όλοι και πάντα να το κατανοούμε.

Βρέθηκα στη σελίδα της Καθημερινής για να διαβάσω ένα άρθρο του Τάκη Καμπύλη με τίτλο «Εμφάνιση μίας νέας και βίαιης ακροδεξιάς» (αν σας εκνευρίσει κι εσάς η διαφήμιση αντιγράψτε κάπου το άρθρο για να το διαβάσετε).  Βρήκα το σύνδεσμο προς αυτό το άρθρο στην Καλύβα Ψηλά στο Βουνό όπου υπάρχει ένα σύντομο κείμενο προβληματισμού για το θέμα.
Πρόσφατα έβλεπα δεύτερη ή τρίτη φορά στην τηλεόραση την ταινία «Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας» (American History X) και σκεφτόμουν ότι μάλλον θα έπρεπε να προβληθεί σαν εκπαιδευτικό μάθημα σε όλα τα Λύκεια και σε στέκια νεολαίας. Θα ήταν μία καλή ευκαιρία να γίνουν συζητήσεις με αφορμή την ταινία και να αναζητηθούν αναλογίες στην ελληνική κοινωνία. Από το να λέμε μόνο λόγια θα ήταν κάτι και αυτό στην προσπάθεια να θωρακισθούν τα νέα παιδιά, να υποψιασθούν από τα επιχειρήματα με τα οποία τα στρατολογούν. Κάτι πρέπει να γίνει έμπρακτα πάντως για να αμυνθεί η κοινωνία μας. Και δεν εννοώ συγκρούσεις στους δρόμους. Αυτές το μόνο που καταφέρνουν είναι να δημιουργούν ένα είδος βεντέτας μεταξύ ακροδεξιών και ακροαριστερών χωρίς να δίνουν διέξοδο και λύση.

Ηθελα να διαβάσω ένα άρθρο του Τάκη Καμπύλη στην Καθημερινή (θα αναφερθώ σε αυτό στην ακριβώς επόμενη ανάρτηση) και εκνευρίστηκα τόσο με τη διαφήμιση στη σελίδα που αναγκάστηκα να το αντιγράψω και να το διαβάσω μέσα στον κειμενογράφο του wordpress. Ποιος ηλίθιος σκέφτεται διαφημίσεις με ήχο; Και μάλιστα εκνευριστικό ήχο που σε διώχνει από τη σελίδα και φυσικά δεν προσέχεις καν ποιο είναι το προϊόν για το οποίο θέλει να σε πληροφορήσει.
Αν τυχόν εμφανίζονται τέτοιες διαφημίσεις στη σελίδα μου που σας εκνευρίζει ο ήχος παρακαλώ ενημερώστε με να τις αποκλείω. Το είχα κάνει και παλαιότερα με κάποια εταιρεία που διαφήμιζε ήχους κινητών με ήχο από κλανιές. Τώρα στην Καθημερινή ήταν ήχος από σφυρίχτρα. Δεν άντεχα να το ακούω. Οταν μάλιστα δεν είσαι και απόλυτα καλά, έχεις κάποια σωματική ενόχληση (πονούσε το στομάχι μου) νιώθεις αυτούς τους ήχους σαν σφυροκοπήματα. Κι όταν δεν βρίσκεις και πώς να την κάνεις να σταματήσει, εκεί γίνεσαι τούρμπο!
Δεν ξέρω εάν σας διώχνουν κι εσάς τέτοιες διαφημίσεις από κάποιες σελίδες, εάν ναι, γράψτε το μπας και πάψουν να τις δημιουργούν. Πάντως προσωπικά μπήκα και στη σελίδα του διαφημιζόμενου και έστειλα email διαμαρτυρίας. Είναι τέτοια η τσαντίλα μου μαζί τους που ο εγκέφαλος μου αρνήθηκε να καταγράψει ποια εταιρεία είναι. Εχουν επιτύχει δηλαδή το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από το στόχο της διαφημιστικής τους επικοινωνίας.