oraelladas.gr

Επίθεση με αυγά δέχθηκε η Σώτη Τριανταφύλλου που παρουσίαζε βιβλίο της στα Εξάρχεια. Αγνοώ την ιδεολογία της Σώτης Τριανταφύλλου, δεν έχω διαβάσει ούτε ένα βιβλίο της και συγχωρήστε με γι’ αυτή την ασεβή… άγνοια μου, αλλά άλλο είναι το θέμα που θέλω να εξετάσω εδώ. Στο tvxs που δημοσιεύεται η είδηση κάποιος με ψευδώνυμο «μαύρος» στο υπ’ αριθμόν 207490 σχόλιο λέει τα εξής:

Οι κυρίαρχοι έχουν καταλάβει ότι έχουν χάσει το παιχνίδι και ρίχνουν στη μάχη ότι σαβούρα έχουν. Διορίζουν ημετέρους σαν καθηγητές στα πανεπιστήμια για να άρουν το άσυλο όποτε τους συμφέρει αλλά και να περνάνε τις μεσαιωνικές τους αντιλήψεις σαν «επιστημονικές». Το χάλι της εκπαίδευσης ποσώς τους ενδιαφέρει, όταν οι πλέον άσχετοι εμφανίζονται σαν «σοφοί» και οι νέοι αηδιασμένοι από την υποκρισία αρνούνται συνολικά τη γνώση.
Τα ίδια συμβαίνουν και στο χώρο της διανόησης. Η χώρα που κάποτε είχε να δείξει έναν Καζαντζάκη, ένα Γληνό, ένα Ρίτσο ή ένα Χατζηδάκη, σήμερα κυλιέται στο βούρκο του Λιακόπουλου, του Γεωργιάδη, της Τριανταφύλλου, της Αννίτας Πάνια.
Οι «διανοούμενοι» της κυριαρχίας καταθέτουν τις μεσαιωνικές τους αντιλήψεις στην πλέμπα, παρουσιάζοντας αραχνιασμένες ιδέες που ανετράπησαν από τον προπερασμένο αιώνα σαν απάνθρωπες και μικροπρεπείς σαν «νέες». Στήνουν τα δικά τους θέατρα με ατάλαντους ηθοποιούς που αντί για σάπιες ντομάτες και αυγά ανταμοίβονται με τηλεθέαση και άφθονο χρήμα.
Σε μια καρικατούρα της πραγματικότητας εξισώνεται ο νεκρός μαθητής με τον τραυματισμένο ματατζή, η σακατεμένη από το αφεντικό εργάτρια με την αυγουλωμένη εγκάθετη «συγγραφέα», ο αγωνιζόμενος πολίτης με τον «αγανακτισμένο» κοπρίτη, ο εκμεταλευτής με τον εκμεταλευόμενο.
Από κάτω (πάντα από κάτω) το μαντρί των φελών, που καταπίνει όσα του σερβίρουν αμάσητα, χωρίς κρίση, συνείδηση, δική του σκέψη.
Επικίνδυνα μονοπάτια θα πεί κανείς, αφού θα είναι πολύ αργά όταν θα συνειδητοποιήσουμε ότι η διαφορά εκμεταλευτών και εκμεταλευόμενων δεν είναι σε επίπεδο δικαιωμάτων, η διαφορά επιβολής και ελευθερίας δεν είναι θέμα αισθητικής, η διαφορά δημιουργικής σκέψης και προπαγάνδας δεν είναι υπόθεση εισπράξεων.

Και κλείνει το σχόλιο του με το αμίμητο:
«Τέχνη είναι ότι αντιστέκεται στην αστική τέχνη»
Σαλβαδόρ Νταλί

Υπογραμμίζει δηλαδή μία δήθεν ταξική θέση με μία φράση του ταλαντούχου μεν, αλλά μη εντασσόμενου σε καμία ιδεολογία και με υποστηρικτικές διαθέσεις κυρίως προς το φασισμό, αφού έχει «παίξει» και με τις ιδέες του κομμουνισμού και του αναρχισμού, Σαλβαντόρ Νταλί, ο οποίος κατηγορήθηκε από τον Μπρετόν για την πλήρη εμπορευματοποίηση του έργου του.
Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει το καλλιτεχνικό έργο του προκλητικά εκκεντρικού και μάλλον αστού Νταλί, αλλά το να θέλει να υπερασπιστεί τάχα μου ταξικές θέσεις και μη εμπορευματοποίηση της τέχνης και να τον επικαλείται δείχνει τη σύγχυση που επικρατεί – νομίζω ειδικά στην Ελλάδα, δεν ξέρω αν κάνω λάθος – στο χώρο των ιδεών που όλο και συχνότερα διαπιστώνω τελευταία. Μία σύγχυση που συχνά εκμεταλλεύεται ειδικά ο ακροδεξιός χώρος για να περνάει τη δική του σούπα ιδεών. Θα επανέλθω νομίζω στο θέμα, διότι με έχει απασχολήσει συχνά τα τελευταία δύο χρόνια, καθώς συναντώ διαρκώς αυτή την τάση.