oraelladas.gr

Εμένα ο φόβος για την αντιμετώπιση κάποιων καταστάσεων με οδηγεί να γράφω αυτή την ανάρτηση, ώστε να χαλαρώσω, να πάρω κουράγιο και να δω πιο νηφάλια την πραγματικότητα. Δυστυχείς όσοι δεν έχουν αυτή την «πολυτέλεια» της σκέψης και της νηφαλιότητας. Και η δυστυχία της παράνοιας φέρνει πρόσθετη δυστυχία και πόνο.
Διάβασα ότι 29χρονος Γερμανός διαπληκτίστηκε με 32χρονη Αιγύπτια σε δημόσια παιδική χαρά (μήπως σας θυμίζει κάτι;) όταν του ζήτησε να σηκωθεί για να βάλει το παιδί της και την αποκάλεσε «τρομοκράτισσα Ισλαμίστρια». Η Αιγύπτια υπέβαλε μήνυση εναντίον του (μιλάμε για Γερμανία, όχι Ελλάδα…) και όταν εκδικαζόταν η υπόθεση που θα του επέβαλε απλό πρόστιμο ο νεαρός Γερμανός της επιτέθηκε μέσα στο δικαστήριο και της κατάφερε 18 μαχαιριές. Τώρα δικάζεται εκ νέου γι’ αυτή την επίθεση και θα πάει μάλλον για ισόβια κάθειρξη, ενώ δέχεται και απειλές για τη ζωή του. Και κατά τη διάρκεια της νέας δίκης άρχισε να χτυπιέται σαν το χταπόδι μέσα στο δικαστήριο και χρειάστηκε να τον πιάσουν εννέα αστυνομικοί για να τον ακινητοποιήσουν. Μία στάλα νηφαλιότητα και λογική σε αυτό τον παράλογο κόσμο που έχουμε φτιάξει; Μια στάλα! Πού θα βρεθεί άραγε;
Η πλήρης είδηση στο Lawnet.

Δυο πράγματα μας κινητοποιούν: η Ζωή και ο Θάνατος.
Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Δυο περάσματα μας ζορίζουν σαν την κάμπια πριν τη μεταμόρφωσή της σε πεταλούδα: η Ζωή και ο Θάνατος.
Στη Ζωή ενυπάρχει ο Ερωτας μαζί με τον Αντέρωτα που αγκαλιασμένοι σφιχτά αντιπαλεύουν, εντέλει για τη ζωή ή για το θάνατο;
Εχει νόημα το ερώτημα έτσι αξεδιάλυτο κουβάρι που είναι Ζωή και Θάνατος;

Βικιπαίδεια: Ερως – Αντέρως.

Απόσπασμα από την ταινία του Νίκου Τζίμα «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», που εξιστορεί τη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη. Το συγκεκριμένο απόσπασμα αναφέρεται στην απολογία του Νίκου Μπελογιάννη. (Ολόκληρη η ταινία)

Κλείνουν ιστορικοί κύκλοι με θανάτους σαν αυτόν της Ελλης Παππά που η ζωή τους ταυτίζεται εν πολλοίς με την ιστορία του τόπου. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος διαπέρασε την Ευρώπη κάθετα και οριζόντια. Αρκετά χρόνια μετά τη λήξη του όλες οι χώρες που επηρεάστηκαν περισσότερο ή λιγότερο προσπαθούσαν να υφάνουν ξανά το διαρρηγμένο κοινωνικό ιστό και να βρουν νέες ισορροπίες. Για την Ελλάδα αυτή η διαδικασία ήταν περισσότερο επώδυνη και αργή στο πλαίσιο και του Ψυχρού Πολέμου που ήδη είχε ξεκινήσει και στο κλίμα καχυποψίας και συνωμοσιολογιών και τραγικών λαθών της εποχής εκείνης (καθώς και ιστορικών ιδιαιτεροτήτων) που αφάνισε μυαλά σαν αυτό του Νίκου Μπελογιάννη και του Δημήτρη Μπάτση και ποδοπάτησε τη ζωή αγωνιστριών με συνέπεια σαν την Ελλη Παππά. Δεν έχω να πω πολλά, νιώθω αμήχανα να μιλώ για ανθρώπους που θεωρώ όλη τη ζωή τους ουσία. Θα προτιμήσω να παραπέμψω στις αναφορές άλλων που με καλύπτουν όπως αυτή της Кроткая, του Ροΐδη Εμμονές και του sheblogs.
Κι ενώ μία εποχή φαίνεται να κλείνει τον κύκλο της, από την άλλη έχουν ανοίξει άλλοι κύκλοι άσκοπης βίας που με φέρνει επίσης σε αμηχανία. Δεν κατανοώ ποια «επαναστατική» πολιτική εξυπηρετούν οι επιθέσεις σε αστυνομικούς.

Αλλάζει η ώρα στις 4 τα χαράματα της Κυριακής 25 Οκτωβρίου (αύριο) και θα πρέπει να μετακινήσετε το δείκτη του ρολογιού σας μία ώρα πίσω.

Ενα βίντεο κινούμενων σχεδίων διάρκειας 47 λεπτών, του Καναδού  καλλιτέχνη Paul Grignon, που παρουσιάζει την ιστορία του χρήματος. Αυτό που υποστηρίζει ο δημιουργός φτάνοντας στην έννοια του χρήματος σήμερα είναι ότι οι τράπεζες δημιουργούν χρήμα μόνο από τα χρέη και από αέρα κοπανιστό!

Ομολογώ ότι το μυαλό μου δυσκολεύεται να συλλάβει αυτού του τύπου τα οικονομικά που βασίζονται σε αλχημείες, ελπίζω εσείς να μπορέσετε να τα κατανοήσετε. Πάντως αξίζει να το δείτε για να ξέρετε τι παίζει όταν μιλάνε οι κυβερνήσεις για χρέη. Η αφήγηση της ιστορίας του χρήματος στο σήμερα αφορά κυρίως τις ΗΠΑ, αλλά έτσι που έχουμε γίνει όλοι ένα παγκόσμιο χωριό στο ίδιο καζάνι βράζουμε…

Το βίντεο το βρήκα από Πεντανόστιμη που το βρήκε από τον Τσιμιτάκη, που αναφέρει ότι το δανείστηκε από τον greek rider, αλλά είδα ότι πάνω στο βίντεο αναφέρεται και ο χρήστης Tziritzantzoulas που το έχει ανεβάσει στο Vimeo.

Υπάρχει επίσης στο youtube με ελληνικούς υπότιτλους, αλλά είναι 5 ξεχωριστά βίντεο (το 2ο μέρος θα το ανακαλύψετε ανακατεμένο μέσα σε άλλα βίντεο πιο χαμηλά στη λίστα), διότι το youtube δεν επιτρέπει ανέβασμα βίντεο μεγαλύτερα από 10 λεπτά, οπότε προτίμησα να ανεβάσω αυτό του vimeo που είναι ενιαίο, αλλά αν κάποιος θέλει να το δει σε… δόσεις ας κάνει κλικ σε αυτό το σύνδεσμο.

Επίσης όποιος ενδιαφέρεται για κάποιες επιπλέον πληροφορίες στα αγγλικά σχετικά με την πρόσφατη οικονομική κρίση ας ρίξει μία ματιά στο Me[n]talMolecule που παραπέμπει ο Τσιμιτάκης.

Επιπλέον εάν κάποιος γνωρίζει αγγλικά και θέλει να δει το ομότιτλο ντοκιμαντέρ, διάρκειας 1 ώρας και 43 λεπτών, επίσης του Paul Grignon, ας το δει στο freedocumentaries.org ή κάνοντας κλικ εδώ.

Το είδα στην τηλεόραση στην ξένη παραγωγή «Ripley’s Believe It or Not». Πρόκειται για ένα μικρό απομονωμένο χωριό σε μεγάλο υψόμετρο που η Πολιτεία της Κολομβίας θεωρεί υψηλό το κόστος να φτιάξει γέφυρα για να ενώνει το χωριό με την υπόλοιπη χώρα, διότι οι κάτοικοι του είναι ελάχιστοι. Ετσι καθημερινά οι μικροί μαθητές για να περάσουν απέναντι που βρίσκεται το σχολείο τους χρειάζεται να κυλάνε με τροχαλία σε χοντρό συρματόσχοινο που κρέμεται πάνω από ένα φαράγγι τεράστιου βάθους. Η απόσταση είναι μισό μίλι και υπάρχει άλλο ένα συρματόσχοινο για την επιστροφή. Καθημερινά τα παιδιά περνάνε το φαράγγι μία φορά να πάνε και μία να επιστρέψουν από το σχολείο και είναι ηλικίας από 7 ως 11 ετών. Αυτή τη διαδρομή την κάνουν φυσικά και οι υπόλοιποι κάτοικοι όταν θέλουν να προμηθευτούν προϊόντα από την πόλη. Συνολικά, λέει, περνάνε 60 άτομα το φαράγγι καθημερινά με το συρματόσχοινο και έως τώρα ευτυχώς δεν έχει προκληθεί κάποιο σοβαρό ατύχημα. Η εναλλακτική διαδρομή που έχουν για προσέγγιση της κοντινής πόλης είναι 2 ώρες με τα πόδια σε επίσης επικίνδυνο έδαφος, οπότε προτιμούν το περίπου ένα λεπτό που κάνουν για να περάσουν απέναντι με το συρματόσχοινο και για να μην χτυπάνε στο τέλος της διαδρομής, καθώς ρολάρουν με μεγάλη ταχύτητα στο συρματόσχοινο, έχουν βάλει ελαστικά αυτοκινήτων.
Τι είναι τελικά ο άνθρωπος! Παθαίνω πλάκα όταν βλέπω τέτοια και μου λέω όταν γκρινιάζω για δυσκολίες: «Σκάσε και κολύμπα!» Νομίζω ότι αν ήμουν στη θέση αυτών των παιδιών θα είχα πεθάνει από το φόβο μου, καθώς μάλιστα μου έχει δημιουργηθεί και έντονη υψοφοβία από όταν έχασα την όραση μου από το ένα μάτι.
Είχα ακούσει σε ντοκυμαντέρ στην τηλεόραση ότι σε όλα τα έργα στην Αμερική που χρειαζόταν εργάτες να δουλεύουν σε μεγάλα ύψη προσλάμβαναν Ινδιάνους που δεν έχουν υψοφοβία. Τα παιδιά αυτά στην Κολομβία, πλην της μίας πιτσιρίκας, φαίνεται να μη φοβούνται καθόλου το φαράγγι που χάσκει κάτω από τα πόδια τους. Αναρωτιέμαι πού να οφείλεται άραγε η απουσία υψοφοβίας των Ινδιάνων;

Διάβασα ένα κείμενο του hackaday για την προσωπική του Οδύσσεια στο ΙΚΑ της περιοχής του και ήθελα να το αναδημοσιεύσω από την ημέρα που το είδα, αλλά σήμερα πρόκοψα.

Ακολουθεί το κείμενο του hackaday:

Πριν μερικές εβδομάδες επισκέφτηκα με οικείο μου πρόσωπο το Ι.Κ.Α. Σερρών μια δερματολόγο. Μόλις μας είδε και είπαμε τι θέλουμε λέει ότι ήρθαμε σε λάθος άτομο και ότι έπρεπε να πάμε στο χειρουργικό τμήμα του Ι.Κ.Α. το οποίο δουλεύει μόνο πρωί. Ο λόγος είναι μια μικρή χειρουργική επέμβαση ρουτίνας που δεν υπερβαίνει τα 15 λεπτά. Η δερματολόγος μας είπε επίσης ότι κανονικά στο Ι.Κ.Α. κάνουν τέτοιες επεμβάσεις αλλά σχεδόν πάντα οι γιατροί τις προωθούνε στο νοσοκομείο με ένα παραπεμπτικό γιατί βαριούνται. Αναγκαστικά πήγαμε και κλείσαμε άλλο ραντεβού για το χειρουργικό και έπρεπε να περιμένουμε λίγο παραπάνω από ένα μήνα.

Πέρασε ο καιρός και επιτέλους έφτασε η μέρα, συγκεκριμένα η χθεσινή, για να πάμε στο χειρουργικό του Ι.Κ.Α. Ευτυχώς που κλείσαμε πρωί γιατί δε μπορούσαμε να φανταστούμε τι μας περίμενε αυτή η μέρα. Μπαίνουμε μέσα, δίνουμε το βιβλιάριο και λέμε τι θέλουμε. Ο γιατρός μας είπε: «αυτό είναι εύκολο…», χαρήκαμε εμείς και συνέχισε: «θα σας δώσω ένα παραπεμπτικό για το νοσοκομείο». Η χαρά μας πέταξε μακριά! «Μα η δερματολόγος μας είπε ότι τέτοιες επεμβάσεις γίνονται και εδώ στο Ι.Κ.Α.», του απάντησα. Τότε άρχισαν οι δικαιολογίες: «χρειάζεται αποστειρωμένος χώρος, εργαλεία, νοσοκόμες και προβολείς». Προβολείς; Μα δε θα διοργανώσουμε συναυλία ή προεκλογική ομιλία. Τεσπα! Επειδή κατάλαβα αν συνέχιζα το μόνο που θα κατάφερνα θα ήταν να συγχυστώ και να χάσω το χρόνο μου, αν και όλα όσα έφερε σα δικαιολογίες ο γιατρός παρατήρησα ότι υπήρχαν στο ιατρείο του στο Ι.Κ.Α., σηκωθήκαμε και φύγαμε αμέσως για το νοσοκομείο.

Φτάνοντας στο νοσοκομείο πάμε στη ρεσεψιόν όπου στρογγυλοκάθονταν δύο φακλάνες και όταν έδειξα το παραπεμπτικό από το Ι.Κ.Α. κοίταζε η μία την άλλη με το βλέμμα της αγελάδας και η μοναδική απάντηση που πήραμε ήταν το: «Δεν ξέρουμε». Πήγαμε ρωτήσαμε αλλού και μας είπαν ότι δεν είναι αρμόδιοι και μας έστειλαν στα επείγοντα ιατρεία. Πάμε στα επείγοντα ιατρεία και ρωτάμε στη γραμματεία μια νοσοκόμα και μου λέει ότι πρέπει να κλείσουμε ραντεβού. Λέω να κλείσουμε. Μας λένε ότι μόνο μέσω του 1035 κλείνονται ραντεβού. Το 1035 είναι ένας τηλεφωνητής με ηχογραφημένα μυνήματα που για να κλείσεις ραντεβού σου βγαίνει η ψυχή και τρως πολύ χρόνο. Δεν το δέχτηκα και ρώτησα που είναι τα εξωτερικά ιατρεία. Μας είπαν και όταν πήγαμε βρήκα ένα παράθυρο όπου έγραφε σε μια Α4 κόλλα τη λέξη ραντεβού και πίσω από αυτό ήταν μια υπάλληλος. Δίνουμε το παραπεμπτικό και το βιβλιάριο και μας ρώτησε αν είναι η πρώτη φορά που κελίνουμε ραντεβού για το συγκεκριμένο περιστατικό. Λόγω του πολύ κόσμου και της φασαρίας δεν άκουσα καλά και είπα το πως φτάσαμε στο παράθυρο της. Με έκοψε απότομα και με πολύ απότομο και αυταρχικό τρόπο μου είπε: «Θα απαντάτε μόνο σε αυτά που σας ρωτάω». Κάνω υπομονή και λέω ότι δεν άκουσα καλά λόγω της φασαρίας και τότε με ξανακόβει και μου λέει: «Δε μ’ ενδιαφέρει πως φτάσατε εδώ. Θα απαντάτε μόνο σε ότι σας ρωτάω. Καταλαβατε;». Ευτυχώς για ‘μένα και δυστυχώς γι’ αυτήν δεν είμαι τόσο υπομονετικός και ευγενικός. «Σε παρακαλώ να μην είσαι τόσο εριστική για να μην πηδήξω το γκισέ και σου βάλω το παραπεμπτικό στον κώλο μαλακισμένη, κατάλαβες; Άντε μη γίνει της πουτάνας εδώ μέσα, άι σιχτίρ! Κάθεσαι σε μια καρέκλα και νομίζεις ότι μπορείς να μιλάς στον καθένα όπως σου αρέσει;», της απάντησα. Φαίνεται ότι αυτός ο σύντομος μονόλογος μου την έβαλε στη θέση της συν το γεγονός ότι γίναμε θέαμα για άλλη μια φορά. Το βούλωσε και έκανε τη δουλειά της όπως έπρεπε. Αν δε φωνάξεις και αν δε βρίσεις δεν κάνεις δουλειά με το δημόσιο. Πριν πάρουμε το χαρτί με το οποίο θα μας δέχονταν στο χειρουργικό τμήμα του νοσοκομείου για να κλείσουμε ραντεβού και φύγουμε από αυτή τη μαλάκω μας είπε ότι το παραπεμπτικό θέλει σφραγίδα από τον επόπτη του Ι.Κ.Α. Ένα – ένα μας τα λένε. Με λίγα λόγια έπρεπε να ξαναπάμε στο Ι.Κ.Α. Πήγαμε στο χειρουργικό του νοσοκομείου και για καλή μας τύχη δεν περιμέναμε πολύ. Πρόλαβα πάντως να στήσω ένα καυγά στα γρήγορα με μια νοσοκόμα που ήθελε να βάλει στα μουλωχτά μια φίλη της στο χειρουργικό ενώ προηγούμασταν.

Μέσα στο χειρουργικό ο γιατρός και η νοσοκόμα οφείλω να πω ότι είπαν εξυπηρετικότατοι και ευγενικότατοι. Μακάρι να ήταν έτσι όλοι τους! Μας έκλεισαν ραντεβού μετά από ένα μήνα και μας είπαν ότι θα έπρεπε να γίνουν εξετάσεις αίματος δέκα μέρες πριν την απέμβαση. Ρώτησα γιατί δε μας είπαν από την αρχή στο Ι.Κ.Α. ότι χρειάζεται και αυτό και μου είπαν ότι παραπεμπτικό έπρεπε να πάρουμε από το νοσοκομείο. Με λίγα λόγια να γίνουμε μπαλάκι και να κόβουμε δρομολόγια Ι.Κ.Α. – νοσοκομείο.

Φεύγουμε από το νοσοκομείο και ξαναπάμε στο Ι.Κ.Α. Πάμε στον επόπτη για να σφραγίσουμε το παραπεμπτικό. Πάμε μετά στο γκισέ των ραντεβού για να κλείσουμε ημερομηνία για εξετάσεις αίματος και η υπάλληλος όταν είδε το παραπεμπτικό του νοσοκομείου μας είπε ότι πρέπει να σφραγιστεί από τον πρώτο γιατρό που επισκεφτήκαμε εκείνη τη μέρα. Υπόψην ότι το Ι.Κ.Α. Σερρών στεγάζεται σε δυο παμπάλαια κτήρια και εμείς έπρεπε να πάμε στο άλλο και μετά να ξαναέρθουμε για να μπορέσουμε να κλείσουμε ραντεβού για τις αιματολογικές εξετάσεις. Κάναμε την καρδιά μας πέτρα και πάμε το γιατρό του χειρουργικού τμήματος του Ι.Κ.Α. με τον οποίο ξεκίνησε η περιπέτεια μας. Μετά από μια σχετικά σύντομη αναμονή πήραμε την υπογραφή. Πίσω στο άλλο κτήριο του Ι.Κ.Α. για άλλη μια αναμονή λίγης ώρας και τελικά στης 13:30 μ.μ. είμασταν τελειωμένοι. Από της εννιά το πρωί χρειάστηκαν τεσσεράμισι ώρες για να μπορέσουμε να κλείσουμε δυο ραντεβού. Ένα με το χειρουργικό του νοσοκομείου και ένα για αιματολογικές εξετάσεις στο Ι.Κ.Α.

Μπορούσαν κάλλιστα από την αρχή να μας πούνε ότι χρειάζονται αιματολογικές εξετάσεις και να μας έδιναν παραπεμπτικό γι’ αυτές από το Ι.Κ.Α., καθώς και να μας έλεγαν ότι το πρώτο παραπεμπτικό χρειαζόταν τη σφραγίδα του επόπτη. Έτσι θα γλιτώναμε τη μισή ταλαιπωρία στους δρόμους με το αυτοκίνητο και τουλάχιστον δυο ώρες.

Το χειρότερο είναι ότι στο σύστημα υγείας της χώρας μας δουλεύουν άσχετοι και τεμπέληδες και δυστυχώς αποτελούνε τη συντριπτική πλειοψηφία.

Διαβάστε επίσης εάν θέλετε και άλλη μία παλαιότερη «καταγγελία» για το ΙΚΑ από την Χ-Ψιλικατζού