oraelladas.gr

Η τέχνη της γραφής

Μετά τις 2.000 λέξεις για το Πεδίο του Αρεως και την αγχωτική επικοινωνία με περίοικο που ασχολείται με το θέμα, ας πάρουμε μία ανάσα κι εγώ κι εσείς με ένα μικρό και πιο χαλαρό κείμενο από τη φίλη Καμέν, σχετικά με την τέχνη της γραφής. Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο ήταν μία συζήτηση που είχαμε κάνει την Κυριακή σε μία βόλτα στον Εθνικό Κήπο. Δεν θυμόταν να μου αναφέρει το συγγραφέα που υποστήριζε την άποψη, στην οποία αναφέρεται στο κείμενο της και τον οποίο είχε ακούσει σε κάποιο ντοκιμαντέρ, αλλά παρόλα αυτά θεώρησα ότι άξιζε τον κόπο να την μοιραστεί μαζί μας.

Η συγγραφή λογοτεχνικών έργων σίγουρα δεν είναι απλή και εύκολη υπόθεση. Προϋποθέτει άριστη γνώση της ελληνικής γλώσσας και έντονη – βέβαια – την ανάγκη έκφρασης του συγγραφέα μέσα από το έργο του. Η συγγραφή είναι απόλυτα μοναχική δημιουργία. Κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει τον συγγραφέα αν «κολλήσει», βρεθεί σε δίλημμα για την εξέλιξη της ιστορίας, ή το χτίσιμο των χαρακτήρων του. Πάντα είναι μόνος με τις σκέψεις του, έχοντας απέναντι του, έναν κοινό, το οποίο πρέπει να προβληματίσει, ανησυχήσει, γοητεύσει, κεντρίσει. Πώς, όμως, μπορούν να επιτευχθούν όλα αυτά και να θεωρηθεί ότι έφερε εις πέρας το σκοπό του, δηλαδή παρήγαγε ένα καλό προϊόν για το αναγνωστικό κοινό;

Η επικρατούσα άποψη λέει, ότι για να είναι ένα βιβλίο καλό, το οποίο θα επιβραβευθεί με την προτίμηση του αναγνωστικού κοινού, πρέπει ο δημιουργός του να ξέρει τον τρόπο να χειρίζεται το στόρι του, κρατώντας τον αναγνώστη σε συνεχή αγωνία για την εξέλιξη της υπόθεσης. Άποψη που τείνει – αν δεν έχει ήδη γίνει – δόγμα. Την άποψη αυτή, έρχεται να αντικρούσει μια άλλη σχολή συγγραφής λογοτεχνικών βιβλίων, η οποία υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουν κανόνες επιτυχίας ενός λογοτεχνικού έργου, γιατί έτσι θα ήταν πιο εύκολη η διαδικασία της συγγραφής.

Προς επίρρωση μάλιστα αυτής της άποψης επισημαίνεται ότι όταν ο συγγραφέας ξέρει να χρησιμοποιεί, λέξεις, προτάσεις, ιδέες που μπορούν να εστιάσουν στον τρόπο που σκέφτονται, αισθάνονται και λειτουργούν στην καθημερινότητα τους οι αναγνώστες, τότε τους κερδίζει, ακόμα και αν λείπει η συνεχής αγωνία για την εξέλιξη της υπόθεσης. Αυτό οφείλεται – όπως διατείνεται η ίδια σχολή – στο ότι ο συγγραφέας έχει καταφέρει να μιλήσει στο μυαλό και την καρδιά του αναγνώστη.

ΚΑΜΕΝ