oraelladas.gr

Σε ομηρία;

Ανακατεύτηκα για πρώτη φορά ενεργά με την πολιτική και τη συμμετοχή σε θεσμούς εξουσίας στις δημοτικές εκλογές του 1986. Εβαλα υποψηφιότητα με ένα συνδυασμό που είχε μέσα μέλη και συμπαθούντες του ΠαΣοΚ, έναν της ΝΔ που διαφώνησε με το επίσημο κόμμα και εμένα από πλευράς ΚΚΕ τότε. Σημειωτέον οι ψήφοι στην αριστερά συνολικά ήταν 11 στους τότε 600 ψηφοφόρους της κοινότητας και από αυτούς οι 10 δεν ήταν κάτοικοι του χωριού… Τέλος πάντων εκλέχθηκα και συμμετείχα στις διαδικασίες λειτουργίας της κοινότητας. Δεν θεωρώ ότι έκανα και τίποτα ιδιαίτερα σπουδαίο, καθώς μέχρι να καλοκαταλάβεις πώς λειτουργούν τα πράγματα έχει τελειώσει η τετραετία.
Τότε είχα σκεφθεί ότι όσοι εκλέγονται κοινοτικοί ή δημοτικοί σύμβουλοι θα έπρεπε να κάνουν κάποια ενημερωτικά σεμινάρια σχετικά με το πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις στο κοινοτικό συμβούλιο, τι ισχύει για τη σύνταξη του προϋπολογισμού και γενικά να έχουν μία γνώση για το πώς λειτουργούν κάποια πράγματα, για να μπορούν να καταλάβουν τους ελιγμούς που μπορεί να κάνει ο πρόεδρος ή οι υπόλοιποι που έχουν εκλεγεί επανειλημμένα και γνωρίζουν τους κανόνες λειτουργίας. Διαφορετικά, όταν μπαίνεις μέσα χωρίς γνώσεις χάνεις πολύ χρόνο μέχρι να καταλάβεις τα παιχνίδια που μπορεί να παίζονται από όσους τα ξέρουν καλά. Κάτι ανάλογο φαντάζομαι ισχύει και στη Βουλή και μάλιστα πολύ περισσότερο, καθώς εκεί είναι ακόμα πιο σύνθετα τα πράγματα από ότι σε μία μικρή κοινότητα.
Για να μην τα πολυλογώ στην τριετία παραιτήθηκα, διότι δεν ένιωθα ότι μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο ουσιαστικό πέρα από το ότι συνέτεινα στο να επικοινωνήσουν μεταξύ τους οι νεολαίοι της κοινότητας και να κάνουν δημιουργικά πράγματα μέσα στο χωριό και να είναι ζωντανή η πλατεία κάθε βράδυ, αντί να φεύγουν προς τα κοντινά αστικά κέντρα. Αλλά και αυτό δεν κράτησε πολύ αφότου έφυγα και τώρα πια μόνο οι μετανάστες αξιοποιούν την πλατεία σαν τόπο συνάντησης και επικοινωνίας και της αποδίδουν το ρόλο για τον οποίο φτιάχτηκε. Οι ντόπιοι εξαφανίζονται και πάλι στα κοντινά αστικά κέντρα.
Πριν παραιτηθώ όμως πρόλαβα να μάθω ότι τα έργα που εξαγγέλλεις στο προεκλογικό πρόγραμμά σου ποτέ δεν τα πραγματοποιείς όλα, ώστε να έχεις να επικαλεστείς την ολοκλήρωσή τους για να σε εκλέξουν και την επόμενη τετραετία… Κι αυτό το έμαθα όταν ρώτησα, τον αρχηγό του συνδυασμού και τότε πρόεδρο, γιατί δεν προχωράμε το έργο για την κατασκευή νέου κοινοτικού καταστήματος και πνευματικού κέντρου που είχαμε εξαγγείλει, αφού έχουμε ήδη απαλλοτριώσει το σχετικό οικόπεδο. Μου απάντησε: «Αν το φτιάξουμε τώρα πώς θα εκλεγούμε την επόμενη τετραετία πάλι;» Αυτό, λοιπόν, το θυμήθηκα καθώς διάβαζα στη σελίδα του Ροίδη με τις Εμμονές του, ένα άρθρο για τους καταυλισμούς που είχαν δημιουργηθεί μετά τους σεισμούς στην Πάρνηθα. Διαβάστε το, αξίζει τον κόπο. Κλικ εδώ.