oraelladas.gr

Διάβασα ένα ποστ με ανάλογο τίτλο στα αγγλικά στο PROBLOGGER. Το ερώτημα με ώθησε να αναρωτηθώ για τα δικά μου κίνητρα μια και είναι περίοδος που αναρωτιέμαι για πολλά.
Γιατί ξεκίνησα, λοιπόν, το blog μου; Νομίζω ότι το αρχικό κίνητρο (γι’ αυτό και η αναγκαιότητα για ξεκαθαρίσματα που θα προχωρούν σταδιακά) ήταν ένα μπούκωμα που ένιωθα από τη δουλειά μου. Ισως αρκετοί γνωρίζετε ότι είμαι δημοσιογράφος στο επάγγελμα. Αλλά ίσως δεν γνωρίζετε ότι δεν έγραφα άρθρα ή ρεπορτάζ σαν δημοσιογράφος.
Στη δουλειά μου σαν συντάκτης ύλης (υλατζού στην αργκό του χώρου) – που ήταν στο παρασκήνιο και όχι στο προσκήνιο- διάβαζα τα κείμενα των άλλων, έκοβα και έραβα, έβγαζα τίτλο, καθόριζα πώς θα μπουν τα θέματα στη σελίδα (σε συνεργασία με τον αρχισυντάκτη) και ή την σελιδοποιούσα εγώ η ίδια (τα 11 από τα 12 χρόνια στο χώρο) ή την έδινα για σελιδοποίηση στο γραφίστα ή τον χειριστή H/Y (τον ένα τελευταίο χρόνο που μας επέστρεψαν πάλι στον παραδοσιακό τρόπο…). Ομως δεν έγραφα δικά μου κείμενα.
Οχι, δεν απαγορευόταν να γράφω, απλά δεν είχε προκύψει και δεν είχε προκύψει διότι δεν με ενδιέφερε να γράφω με τους όρους ενός παραδοσιακού εντύπου. Ετσι όταν έμαθα για τα blog από μία συνάδελφο (να είσαι καλά Μάλαμα!) τα είδα σαν χώρο που επιτέλους θα μπορούσα να γράψω αυτά που θέλω και με τον τρόπο που θα άρεσε σε μένα. Ναρκισσισμός; Ίσως; Ψώνιο; Ίσως. Ουτοπία; Ίσως.
Αυτός ήταν ο πρώτος λόγος, το μπούκωμα με όσα διάβαζα, όσα μάθαινα, όσα με προβλημάτιζαν και που δεν θα μπορούσα να τα πω όπως θα ήθελα στα παραδοσιακά μέσα. Για μένα, λοιπόν, καταρχήν το να δημιουργήσω ένα blog ήταν ανάγκη άρθρωσης του δικού μου προσωπικού λόγου και μοιράσματος της όποιας γνώσης διέθετα. Αυτή την ανάγκη έκφρασης μέχρι να δημιουργήσω το blog την κάλυπτα με φουλ ηλεκτρονική αλληλογραφία με κοντινούς φίλους, με τους οποίους μοιραζόμουν όσα διάβαζα ή άκουγα και όσα σκεφτόμουν σχετικά με αυτά. Μία φίλη κάπου στο βορρά με σόκαρε όταν μου έδειξε περίπου μερικούς «τόμους» (φακέλους) της τυπωμένης από εκείνη αλληλογραφίας μας. Ενώ ένας άλλος φίλος έχει φυλάξει περίπου 700 email μου των 1000 και βάλε λέξεων κατά μέσο όρο…
Οταν θεωρούσα ότι κούραζα τους φίλους έγραφα για μένα στο word, ενώ παλιότερα σε ό,τι χαρτί εύρισκα μπροστά μου, ή κατά προτίμηση σε αυτό το κιτρινωπό δημοσιογραφικό χαρτί που είναι μαλακό και το στυλό κυλάει πολύ μαλακά επάνω του. Χιλιάδες λέξεις, εκατοντάδες σελίδες που όταν περνούσε καιρός κατά κανόνα εύρισκα αφελή αυτά που έγραφα (όπως και τώρα πολλά κείμενα στο blog μου) και τα έκαιγα ή τα έσκιζα και φτου και από την αρχή γράψιμο.
Κάποτε σαν σπουδάστρια στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας είχα δώσει κείμενα μου να τα διαβάσει ο Ανδρέας ο Λεντάκης που μας δίδασκε Κοινωνική Ανθρωπολογία και Λογοτεχνία τη δεύτερη χρονιά. Δεν θα ξεχάσω που μου είχε πει: «Το γράψιμο είναι σαν το πιάνο, χρειάζεται συνεχή εξάσκηση». Και στο μάθημα μας τόνιζε ότι πρέπει να προσπαθούμε να γράφουμε για τα πιο απίθανα πράγματα. Ετσι μία ημέρα είχα γράψει για το ζουμί από τα παντζάρια που είχε μείνει στο πιάτο μαζί με το λάδι μετά το φάγωμα του περιεχομένου. Αν βρω κάπου το κείμενο αυτό, αν δεν το έχω καταστρέψει, θα το ανεβάσω εδώ…
Το να γράφω για μένα είναι τρόπος συγκέντρωσης της σκέψης και εσωτερικής τακτοποίησης όσων με προβληματίζουν, με εντυπωσιάζουν, με ενθουσιάζουν, με θλίβουν, με θυμώνουν, με χαροποιούν, με κινητοποιούν και φυσικά άσκηση… Επιπλέον είναι ο τρόπος να κατακτώ αυτοπεποίθηση και ικανοποίηση κάθε φορά που καταφέρνω να εναποθέσω και να οργανώσω τις φευγαλέες και πετούμενες σκέψεις στο χαρτί παλιά, στην οθόνη τώρα. Πουλιά στο κλουβί οι καταγραμμένες σκέψεις; Εξημερωμένα άγρια θηρία; Ποιος ξέρει; Ίσως κι αυτό.
Πέρα από αυτή την παρορμητική ανάγκη για έκφραση η ενασχόληση με τα blog ήταν και μία έναρξη εξερεύνησης του διαδικτύου και των επαγγελματικών δυνατοτήτων και ευκαιριών που μπορεί να ανοίγονταν σε αυτό το χώρο. Οπως το 1992 που πήγα να παρακολουθήσω τα σεμινάρια ηλεκτρονικής τυπογραφίας (DTP) στο Δήμο Καισαριανής για να μην είμαι επαγγελματικά έξω από την εποχή μου, κάπως ανάλογα έβλεπα και την ενασχόληση με το διαδίκτυο και τα blog τέλη του 2006 που μπήκα σε αυτό το «παιχνίδι».
Τα περί ακτιβισμού και παρέμβασης των blog στα πολιτικά δρώμενα δεν ήταν επίσης αμελητέο κίνητρο, αλλά πάρα πολύ σύντομα κατάλαβα ότι δεν υπάρχει «κοινότητα blogger» ανεξάρτητη από τις συλλογικές συνιστώσες που δρουν και εκτός διαδικτύου, στο φυσικό κόσμο. Το μόνο θετικό που διαπίστωσα σε αυτό το επίπεδο ήταν ότι ήταν πιο εύκολο στο διαδίκτυο να υπάρξει ένα πλαίσιο ελάχιστης συμφωνίας για δράσεις όπου να συμμετέχουν άτομα από διαφορετικές συλλογικότητες, ενώ στον φυσικό κόσμο αυτό ήταν πολύ πιο δύσκολο. Παράλληλα ωστόσο διαπίστωνα συχνά και πολύ πιο έντονες αντιπαραθέσεις για διάφορα θέματα στο διαδίκτυο από όσο τις συναντάς στο φυσικό κόσμο.
Σήμερα, τρία χρόνια μετά, μάλλον παραμένουν τα αρχικά κίνητρα για το blogging, αλλά με περισσότερο επιτακτικό το ζήτημα της επαγγελματικής διερεύνησης για μένα.
Αποφάσισα να κάνω το άλμα στο κενό και να επιλέξω την εθελουσία έξοδο από την τελευταία εργασία μου αφενός διότι με ενθουσίαζε η ιδέα ενός καινούργιου πεδίου, όπως αυτό του διαδικτύου, αφετέρου διότι πλέον με δεδομένη και την απώλεια όρασης από το ένα μου μάτι (από το 1993) μετά από 12 χρόνια σταθερής εργασίας δεν μπορούσα να είμαι εξίσου γρήγορη και αποδοτική σε ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Θα μου πείτε ότι το διαδίκτυο είναι ακόμα περισσότερο ανταγωνιστικό. Ναι, αλλά μπορώ να εργαστώ όποια ώρα έχω κουράγιο και να βγάλω αρκετή παραγωγή και να καλύψω τις ώρες που δεν θα έχω αντοχές. Επιπλέον ξέρω ότι η εργασία που θα κάνω θα είναι για μένα και για κανέναν άλλο. Οσο ήμουν στην εργασία μου δούλευα γύρω στις 5 ώρες ημερησίως, με αιχμή έντασης ένα τρίωρο και συχνά είχα προβλήματα πόνων στην καρδιά, αναπνευστικά προβλήματα και… λουμπάγκο.
Από όταν ασχολήθηκα με το διαδίκτυο δούλευα το λιγότερο 12 ώρες το 24ωρο, αλλά σχεδόν χωρίς κανένα πρόβλημα υγείας (εκτός αν το παράκανα με ξενύχτι κάποιες φορές), επειδή αυτό που έκανα μου άρεσε. Και εξακολουθεί να μου αρέσει, διότι συχνά με τρομάζει η κίνηση στον εξωτερικό κόσμο καθώς τότε θυμάμαι ότι δεν βλέπω από το ένα μου μάτι, ενώ εδώ μέσα το ξεχνώ απόλυτα. Μάλιστα αν αλλάξω και οθόνη υπολογιστή και βάλω μία μεγαλύτερη για να μη θυμάμαι και την πρεσβυωπία που προέκυψε τελευταία θα είμαι μία χαρά! Προς το παρόν σας αφήνω, διότι έχω ένα ραντεβού με φίλους στον πραγματικό κόσμο. Οσο και να μου θυμίζει την αναπηρία μου αυτός ο κόσμος παλεύω να μην τον εγκαταλείψω εντελώς… Οσο για την αναπηρία ως τώρα έχω καταφέρει να μην τη νιώθω τέτοια, αν και στην πραγματικότητα είναι.