oraelladas.gr

τα παιχνίδια της τύχης

Την ώρα που πήγαινα να κλείσω τη σελίδα και να τελειώνω για σήμερα είδα αυτή τη σύμπτωση εμφάνισης των διαφημίσεων και με πιάσανε τα γέλια!!!

Ο Kaltso για άλλη μία φορά δίνει ρέστα με τις πολιτικογελοιογραφικές συνθέσεις του. Κλικ ένα, κλικ δύο, κλικ τα… τρία, κλικ τέσσερα, κλικ πέντε, κλικ έξι, κλικ εφτά, κλικ και η παραγγελιά!

Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας

Από τον Απρίλιο «η προσπάθεια», αλλά ευδοκίμησε παραμονές εκλογών να επικυρώσει τη συμφωνία ο ΟΕΚ για μείωση επιτοκίου για τους δανειολήπτες που είχαν συνάψει στεγαστικά δάνεια πριν από το 2005 και που είναι γύρω στους 150.000 σύμφωνα με στοιχεία του 2007. Και φυσικά δεν κάνουν τη συμφωνία για την ψυχή της μάνας τους, ούτε για χάρη της κυρίας Φάνη Πάλλη – Πετραλιά, ούτε πολύ περισσότερο για τους δανειολήπτες. Ή το μερίδιο αγοράς θέλουν να κρατήσουν, ή κάποιο άλλο κέρδος διαβλέπουν, αφού εκείνοι ξέρουν πάντα περισσότερα από μας.
Ωστόσο στην επιστολή του προέδρου του ΟΕΚ παρουσιάζεται σαν «παρέμβαση» της Κυρίας Φάνης Πάλλη – Πετραλιά, κάτι δηλαδή σαν προσωπική επιτυχία της.
Η κυρία Φάνη Πάλλη (ναι, σύζυγος του γνωστού επιχειρηματία Νίκου Πάλλη που είχε το κατάστημα στην Ερμού και τώρα έχει επεκταθεί σε άλλες γειτονιές)- Πετραλιά πέρα από τη δική της προβολή ετοιμάζει το έδαφος και για το μέλλον… Κάποια στιγμή πρόκειται να παραδώσει τη σκυτάλη στην κόρη Αλεξάνδρα που μετά τη μητέρα θα πολιτευτεί επίσης στη Β’ Αθήνας, οπότε φροντίζει από τώρα την σχετική «κληρονομιά» που θα αφήσει. Μάλιστα θεωρεί αυτονόητες και τις «ανθρωποθυσίες» στην πολιτική…
Είπατε τίποτα για το ότι μας κυβερνούν ελάχιστες οικογένειες πάνω από μισό αιώνα; Χμ, να ξέρετε ότι η πορτούλα για μεταπήδηση νέων μελών στη σύνθεση της καθεστηκυίας τάξης, και άρα συμμετοχής στην εξουσία, ανοίγει ελάχιστα και μόνο σε μεταβατικές εποχές στην ιστορία. Είναι κάτι σαν τις συμπληγάδες… και όποιος πρόλαβε, πρόλαβε. Ενώ  αλλαγές κοινωνικών δομών (μην παραλείψετε να κάνετε κλικ σε αυτό το σύνδεσμο) δύσκολο να δεις σε μία ζωή μόνο. Ας ελπίσουμε ότι ζούμε σε μία μεταβατική ιστορική φάση

Μην μπερδέψετε την Φάνη Πάλλη – Πετραλιά με τη δημοσιογράφο Φάνη Πετραλιά, (κείμενο της στην Αυγή για τη δημόσια τηλεόραση), η οποία είναι κόρη του Στέφανου Πετραλιά, που ήταν επίσης βουλευτής κάποια στιγμή και της ίδιας οικογένειας, η οποία, οικογένεια, έλκει την καταγωγή της από τη Σικελία. Οπως μάλιστα αναφέρεται στην ιστορία του γενάρχη της οικογένειας, Σελάιδος Πετραλιά, οι αρχικές ρίζες της ανάγονται στο  Σαρακηνό, Αραβα δηλαδή, Ισμάρ Ραούντ, ο οποίος βαφτίστηκε χριστιανός καθολικός από τοπικό άρχοντα. Κάτι περίπου σαν τις βαφτίσεις Αλβανών στην Ελλάδα…
Κατά τα άλλα μου αρέσει που μερικοί επικαλούνται το ελληνικό DNA… Ολοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε αδελφέ και το DNA έχει γίνει σούπα εδώ και αιώνες… και, κατά τη γνώμη μου, καλά έχει κάνει!
Βρήκα ευκαιρία, με αφορμή τις «παρεμβάσεις» της κυρίας Φάνης Πάλλη – Πετραλιά για εξασφάλιση της εκλογικής πελατείας, να ερευνήσω και ιστορικά στοιχεία και να δείξω πώς μπορεί να συνδέονται διάφορα πρόσωπα της δημόσιας ζωής με κοινές αφετηρίες σε κοινές ή διαφορετικές διαδρομές. Και για σκεφτείτε τι σου κάνει ένας Σαρακηνός πρόγονος που αποφάσισε να αλλάξει θρήσκευμα στη Σικελία του 13ου αιώνα! Μου αρέσει όταν πιάνω ένα θέμα να το ψάχνω περίεργα. Το γουστάρω αυτό, αλλά δεν ξέρω αν το γουστάρετε κι εσείς… Σχολιάστε το!

Μου το θύμισε ο Συκοφάντης Μπαστούνι στο Friendfeed. Δεν θυμάμαι πού το είχα ξαναδεί παλιά. Πρόκειται για μία κοπέλα που συμμετείχε στο «Ουκρανία έχεις ταλέντο» (αυτού του τύπου τα τηλεπαιχνίδια πλέον είναι global…), η οποία δημιουργεί καταπληκτικές εικόνες με άμμο πάνω σε γυαλί. Ασπρόμαυροι εφήμεροι πίνακες εμφανίζονται και εξαφανίζονται με καταπληκτική ταχύτητα πάνω στον γυάλινο καμβά.  Απολαύστε την στο πρώτο βίντεο που είχα δει αρχικά και στο δεύτερο που βρήκα σήμερα μέσω του Συκοφάντη Μπαστούνι. Αν μη τι άλλο αυτά τα παιχνίδια, πέρα από τα τετριμμένα, κάποιες φορές αναδεικνύουν εξαιρετικά ιδιαίτερους ανθρώπους. Βέβαια δεν ξέρω αν κερδίζουν κάτι άλλο πέρα από την προβολή, αλλά ίσως και γι’ αυτό μόνο να αξίζει.

Δικαίωμα ψήφου για ποιους Ελληνες Εξωτερικού;

Η Σοφία ή «θεία Σοφία» είναι Ελληνίδα που ζει, εργάζεται και σπουδάζει στο Λονδίνο. Η Σοφία άνοιξε μία συζήτηση στο friendfeed και ρωτούσε εάν έχει δικαίωμα να ψηφίσει από εκεί που βρίσκεται για τις βουλευτικές εκλογές, διότι ούτε άλλη άδεια δικαιούται από τη δουλειά της, ούτε χρήματα έχει για εισιτήρια, ούτε θέλει «να πουλήσει» την ψήφο της σε κάποιο κόμμα που θα τις διέθετε εισιτήριο.
Εγραψε και μία σχετική ανάρτηση με τίτλο: «Εγώ πρόεδρα δεν μπορώ να ψηφίσω;». Η Σοφία θεωρεί ότι δεν πρέπει να ψηφίζει στην Ελλάδα αλλά στη Βρετανία. Εκεί μένει ως μόνιμος κάτοικος, πληρώνει φόρους, εκεί είναι η ζωή της και θα ήθελε να μπορεί να ψηφίζει εκεί, αλλά από τη στιγμή που έχει το δικαίωμα να ψηφίζει στην για την Ελλάδα από εκεί που βρίσκεται, γιατί να μην μπορεί να το κάνει; Εύλογη απορία δεν νομίζετε;
Αναρωτήθηκα κάποια στιγμή και ενώ γινόταν η συζήτηση με τη Σοφία για ποιο λόγο υπάρχει η ένδειξη και για Ελληνες Εξωτερικού στο Υπουργείο Εσωτερικών, στη σελίδα αναζήτησης του εκλογικού τμήματος που ψηφίζουμε και τελικά διαπίστωσα από την έρευνα του Συκοφάντη Μπαστούνι, που αναφέρεται στο ποστ της Σοφίας ότι  αυτό αφορά μόνο τις ευρωεκλογές.
Ολο αυτό έγινε αφορμή να θυμηθώ μία συζήτηση που είχα ανοίξει με έναν άλλο Ελληνα που ζει στον Καναδά λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2007, οπότε και είχα ανακαλύψει ότι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση επανέρχεται το θέμα της ψήφου των Ελλήνων του Εξωτερικού. Με τελευταία φορά, πρόσφατα, τον Απρίλιο του 2009 που απορρίφθηκε το σχετικό ν/σ που έφερε στη βουλή ο Προκόπης Παυλόπουλος, για το οποίο υπήρχαν ενστάσεις και από εκπροσώπους της ομογένειας.
Γκούγκλισα λίγο το θέμα (έψαξα δηλαδή στη google για τους αρχάριους «ορολογίας» διαδικτύου) και βρήκα απόψεις κατά των ίδιων των ομογενών για συμμετοχή στις εκλογές και απόψεις υπέρ της ψήφου και με διαχωρισμό των όρων «Ελληνες εξωτερικού» και «ομογενείς» από διαφορετικές οπτικές. Αυτές από μόνες τους οι απόψεις καταδεικνύουν την πολυπλοκότητα του θέματος.
Ενώ βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέροντα τα ερωτήματα που αναπτύσσονται εδώ και τα οποία κάνουν φανερό ότι θα πρέπει καταρχήν να ξεκαθαριστεί 1. Ποιοι από τους Ελληνες του εξωτερικού έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν και με ποια κριτήρια 2. Ποιοι θέλουν να ψηφίζουν και τέλος 3. Να εξετασθεί το θέμα του πώς θα ψηφίζουν. Ομως αμφιβάλλω εάν πρόκειται να ξεκαθαρίσει κάτι τέτοιο την προσεχή δεκαετία και ίσως λίγο λέω…
Ισως μία αρχή θα ήταν να ξεκινήσει η εξάσκηση του δικαιώματος για Ελληνες πολίτες της Ε.Ε. και να ψηφισθεί νόμος αρχικά μόνο για αυτούς. Και εφόσον μπορούν να ψηφίζουν στις ευρωεκλογές δεν μπορεί ο ίδιος μηχανισμός να λειτουργήσει και για τις βουλευτικές; Θα μου πείτε αυτή είναι επιλεκτική εφαρμογή του δικαιώματος. Και ερωτώ είναι δικαίωμα κατοχυρωμένο συνταγματικά για όλους τους Ελληνες του εξωτερικού; Αν είναι ας βρεθεί τρόπος και γι’ αυτούς που διατηρούν τα εκλογικά τους δικαιώματα στην Ελλάδα, αλλά όχι για όσους έχουν άλλη υπηκοότητα πλέον.
Αν μη τι άλλο η ψήφος από Ελληνες πολίτες της Ε.Ε. έχει νόημα, διότι η ευρωπαϊκή πορεία – μέχρι στιγμής τουλάχιστον – είναι κοινή και μας αφορά όλους και το ποια κόμματα έχουν κυρίαρχο ρόλο στα κράτη – μέλη της Ε.Ε. επηρεάζει και την κεντρική της κατεύθυνση μέσω του Συμβουλίου των Υπουργών. Κάτι που ξεχνάει το ΚΚΕ με την έντονη εσωστρέφεια του και την εμμονή του στην «Ευρώπη του κεφαλαίου».

Κλικ εδώ, εάν δεν έχετε μάθει ακόμα σε ποιο εκλογικό τμήμα ψηφίζετε. Βάζετε ονοματεπώνυμο, όνομα μητέρας – πατέρα και έτος γέννησης, ο ειδικός εκλογικός αριθμός δεν είναι απαραίτητος για να δείτε το πού ψηφίζετε.

Επιλέγω αυτούς που αναζητούν το ανέλπιστο σε κάθε τομέα!

Απέμειναν 5 ημέρες ως την 4η Οκτωβρίου. Ακόμα προβληματίζομαι πού θα ρίξω την ψήφο μου. Επειδή το είχα ξαναγράψει σπεύσανε διάφοροι να κερδίσουν την αναποφάσιστη. Για να μην κουράζονται άδικα να εξηγήσω πώς κρίνεται το πού πηγαίνει η ψήφος μου.
Α. Υπάρχει τα τελευταία χρόνια (αλλά και πάντα από όσο μπορώ να θυμάμαι, απλά τελευταία ακούγεται πιο συχνά) η άποψη «όλοι ίδιοι είναι». Και απαντώ πρώτα και κύρια στον εαυτό μου, που επίσης σε στιγμές αγανάκτησης μπορεί να φτάνει σε αυτό το συλλογισμό και κατόπιν σε όσους το υποστηρίζουν σταθερά.
Πράγματι είναι όλοι ίδιοι, διότι οι άνθρωποι δεν διαφέρουν στις βασικές τους ιδιότητες. Ολοι κουβαλούν φως και σκοτάδι. Ολοι, κάτω από τις «κατάλληλες» συνθήκες, θα μπορούσαν να δράσουν παράνομα, ή νόμιμα, έντιμα ή σαν απατεώνες, καλόβουλα ή κακόβουλα και πάει λέγοντας. Επομένως οποιοδήποτε κόμμα και αν επιλέξω δεν θα είναι άμεμπτο. Ολα τα κόμματα έχουν και τα μελανά τους σημεία. Μόνο οι πεθαμένοι στα νεκροταφεία είναι άμεμπτοι…
Β. Αφού, λοιπόν, όλοι κουβαλάνε τις «αμαρτίες τους» πάω στο επόμενο βήμα. Επιλογή με βάση ποιο συν-φέρον, το κοινό; «Μα!» Θα πουν κάποιοι. «Ποιο κοινό συμφέρον; Εμένα με βοήθησε ο τάδε να έχω σήμερα αυτή τη δουλειά και του χρωστώ ευγνωμοσύνη. Σιγά μη σκεφτώ το κοινό συμφέρον. Εμένα ποιος με σκέφτηκε; Καθένας την πάρτη του σκέφτεται. Επομένως θα το ρίξω σε αυτούς που με βοηθήσανε.» Πράγματι, καθένας βγάζει συμπεράσματα από «την πάρτη του»… και για λογαριασμό των άλλων.
Προσωπικά, πείτε με αφελή, αλλά δεν θέλω να σκέφτομαι έτσι. Πρώτον διότι θεωρώ ότι έχω δικαίωμα στη δουλειά, έχω δικαίωμα στη ζωή και δεν χρωστάω ευγνωμοσύνη σε κανέναν, παρά μόνο στην ίδια τη ζωή που με κρατά ακόμα στην αγκαλιά της! Ετσι, ψήφο από ευγνωμοσύνη δεν έδωσα και δεν θα δώσω σε κανέναν. Ευγνωμοσύνη για ποιο πράγμα; Για το αυτονόητο που δικαιούμαι και θέλουν να το βλέπω σαν φιλανθρωπία και να τους την ανταποδώσω με την ψήφο μου;
«Μα! Αγωνίστηκα με αυτό το κόμμα και μου το χρώσταγε για τους αγώνες που έκανα» θα πει κάποιος άλλος. Ωραία, αγωνίστηκες και ήθελες ανταπόδωση; Δηλαδή μου λες ότι αν δεν σου ανταπέδιδε το κόμμα δεν θα αγωνιζόσουν; Αρα και εσύ σκέφτηκες μόνο την πάρτη σου. Επομένως και οι δύο δεν έχετε δικαίωμα να γκρινιάζετε μετά γιατί έχει φτάσει να πιάσει πάτο η χώρα. Αν ο καθένας σκέφτεται μόνο την πάρτη του αναγκαστικά θα βρει μπροστά του «την πάρτη» τού κάθε άλλου που σκέφτηκε με τον ίδιο τρόπο.
Προσωπικά θα επιμένω να σκέφτομαι το κοινό συμφέρον, διότι αυτό μόνο θεωρώ ότι κάνει καλύτερη τη ζωή όλων μας. Ακόμα και αυτών που σκέφτονται μόνο την πάρτη τους. Και δεν μετανιώνω που έχετε επωφεληθεί εξαιτίας της δικής μου «αφέλειας» και μερικών ακόμα εκατομμυρίων. Ναι, θεωρώ ότι είμαστε μερικά εκατομμύρια όσοι δεν σκεφτόμαστε τόσο μικρόψυχα και φοβισμένα. Αν δεν υπήρχαμε νομίζω και εμείς θα είχαμε καταντήσει απάνθρωποι και θα βγάζαμε ο ένας τα μάτια του άλλου για «πάρτη μας»…, αλλά ευτυχώς υπάρχουν ακόμα οάσεις συλλογικότητας σε αυτό τον τόπο και ανάσες δημιουργικότητας που σημαίνει ότι δεν σκέφτονται όλοι μόνο την «πάρτη τους». Πάμε, λοιπόν, μετά από αυτό το πρώτο ξεκαθάρισμα να δούμε με ποια κριτήρια κατέληξα ότι θα δώσω την ψήφο μου.
Πρώτον: Ψηφίζω με βάση το κοινό συμφέρον.
Δεύτερον: Εφόσον κανείς δεν είναι άμεμπτος, επιλέγω όσους έχουν τις λιγότερες δυνατές μομφές εις βάρος τους.
Τρίτον: Επιλέγω αυτούς που είναι πιο κοντά στη δική μου κοσμοθεώρηση για μία δικαιότερη κατανομή του πλούτου που παράγεται και την όσο το δυνατόν λιγότερο άπληστη ανάπτυξη.
Τέταρτον: Επιλέγω αυτούς που δεν υποστηρίζουν ακραίες θέσεις σε εσωτερικά και εξωτερικά θέματα της χώρας και όσους είναι υπέρ της επίλυσης των διαφορών με γόνιμο διάλογο και ένα μίνιμουμ κοινό πλαίσιο συμφωνίας για συζήτηση.
Πέμπτον: Επιλέγω αυτούς που δεν ψάχνουν συνέχεια για λάθη στο παρελθόν, αλλά έχουν στραμμένο το βλέμμα στο μέλλον και δεν βλέπουν αδιέξοδα, αλλά προβλήματα που αποτελούν προκλήσεις για λύση.
Εκτον: Επιλέγω αυτούς που αναζητούν το ανέλπιστο σε κάθε τομέα!
Οποιος κομματικός σχηματισμός ταιριάζει περισσότερο (απόλυτα το ξέρω ότι αποκλείεται να ταιριάζει) σε αυτά τα γενικά κριτήρια θα είναι «ο τυχερός» που θα λάβει την ψήφο μου. Ξέρω! Ολοι θα πανηγυρίσουν ότι με κέρδισαν, διότι όλοι θεωρούν ότι συγκεντρώνουν αυτά τα κριτήρια. Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά… Ας αναμένουμε, λοιπόν, τι θα δείξει η κάλπη. Κοντός ψαλμός αλληλούια!