oraelladas.gr

update2: Η δίκη της Στέλλας Πρωτονοταρίου αναβλήθηκε για τον Ιανουάριο του 2010.
update: με ένα βίντεο με σχετικό ρεπορτάζ στο πρωϊνό πρόγραμμα της ΝΕΤ, από τη σελίδα των εκπαιδευτικών του 132ου σχολείου Γκράβας και ένα ακόμα κείμενο εδώ.

Την Τρίτη 16 Ιουνίου 2009 στο Α΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών δικάζεται  η Στέλλα Πρωτονοταρίου (ευχαριστώ sotiriskoukios που με πληροφόρησες για το θέμα από το twitter), πρώην διευθύντρια του 132ου Δημ. Σχολείου, για δράσεις του σχολείου που είχε συναποφασίσει με τον σύλλογο διδασκόντων και που σύμφωνα με τον Συνήγορο του Πολίτη είχαν ως αποτέλεσμα «την πραγμάτωση σε σημαντικό βαθμό μιας ατμόσφαιρας αλληλοσεβασμού και συνεργασίας ανάμεσα στα μέλη της σχολικής κοινότητας, το οποίο αποτελεί ζητούμενο στο πλαίσιο λειτουργίας των σχολικών μονάδων και της επιδίωξης του παιδαγωγικού ιδεώδους».

Σήμερα, έναν και πλέον χρόνο μετά την απομάκρυνσή της από το 132ο Δημοτικό Σχολείο, η Στέλλα Πρωτονοταρίου διώκεται ποινικά, με μοναδικό μάρτυρα κατηγορίας τον τωρινό διευθυντή του σχολείου κ. Γιουτλάκη, επειδή παραχώρησε σχολικές αίθουσες για την πραγματοποίηση μαθημάτων μητρικής γλώσσας σε αλλόγλωσσους μαθητές το διάστημα 2005- 2007, εκτός διδακτικού ωραρίου. Την ίδια στιγμή που οι σχολικοί χώροι παραχωρούνται από τον Δήμο Αθηναίων για κάθε λογής δραστηριότητες (κοπή πίτας, ενοριακές ανάγκες εκκλησιών, αθλητικούς συλλόγους κ.ά.). Για συνδρομή στο ίδιο «έγκλημα» διώκεται και η δασκάλα που δίδασκε στα προγράμματα αυτά.

Η ΣΤΕΛΛΑ Πρωτονοταρίου δεν είναι μόνη της. Τη στηρίζουν οι εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες και δεκάδες διδασκαλικοί Σύλλογοι και Ενώσεις Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης που απαιτούν την παύση κάθε δίωξης εναντίον της.
(ΤΑ ΝΕΑ online)

Στο σχολείο, όταν ανέλαβε η Στέλλα Πρωτονοτάριου, από τα 105 παιδιά περίπου τα 80 ήταν παιδιά μεταναστών: «Μετρήσαμε 12 εθνότητες». Μέτρησαν οι δάσκαλοι και κάτι άλλο: «Τον φόβο των Ελλήνων γονέων. Οτι τα παιδιά τους δεν πρόκειται να μάθουν γράμματα σε τέτοιο περιβάλλον». Δεν ήταν αδικαιολόγητος ο φόβος, αλλά οι φόβοι όταν δεν αντιμετωπίζονται στοιχειώνουν. Και για να αντιμετωπιστούν χρειάζεται να σηκώσουν τα μανίκια. Ολοι. Αυτό έγινε στο 132ο. (gerontakos)

Οι φόβοι όταν δεν αντιμετωπίζονται στοιχειώνουν

Περίπου 150 άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου συνεπλάκησαν με ακροδεξιούς στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα το βράδυ της Τρίτης. Οι αντιεξουσιαστές κατάλαβαν την πλατεία γύρω στις 20:00. Λίγο αργότερα, ξεκίνησαν οι συμπλοκές με τους ακροδεξιούς, οι οποίοι το τελευταίο διάστημα βρίσκονται με βάρδιες στο χώρο. Οι συμπλοκές έλαβαν τέλος με την παρέμβαση της αστυνομίας. (Ελευθεροτυπία online)

Χρυσά αυγά, δεν είναι πια αστείο

Εκείνο που πραγματικά είναι ανησυχητικό δεν είναι το φαμφαρόνικο ΛΑΟΣ, αλλά ένα άλλο κόμμα, που έλαβε 23.566 ψήφους (ποσοστό 0.46%) στις εκλογές της 7ης Ιουνίου. Πρόκειται για το «Λαϊκό Σύνδεσμο – Χρυσή Αυγή». (Καλύβα Ψηλά στο Βουνό)

Οι φόβοι όταν δεν αντιμετωπίζονται στοιχειώνουν

Φοβάμαι όταν μας κρατάνε σε απόσταση και δεν ξέρω τα χούγια σου. Τι θα μπορούσε να γίνει ώστε στις γειτονιές που μένουν μετανάστες να γνωριστούν οι ντόπιοι με τους «ξένους» για να μη στοιχειώνουν οι φόβοι; Τι διαφορετικό θα μπορούσε να γίνει αντί των συγκρούσεων για διεκδίκηση του δημόσιου χώρου; (Καθημερινή) υπέρ της μίας ή της άλλης ομάδας; Πώς μπορούμε να γνωριστούμε για να μη σε φοβάμαι; Η Στέλλα Πρωτονοταρίου και το 132ο σχολείο της Γκράβας είχαν βρει απάντηση στο ερώτημα. Διώκεται διότι έπραξε το αυτονόητο. Αποδέχθηκε μία υπάρχουσα πραγματικότητα (αντί να κουτουλάει βλακωδώς πάνω σε αυτή) και όλοι μαζί στρώθηκαν στη δουλειά.

«Είναι ήδη γνωστό από τη δεκαετία του 1970», λέει ο Γιώργος Τσιάκαλος, καθηγητής Παιδαγωγικής στο ΑΠΘ «ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε πολυπολιτισμικό περιβάλλον αποκτούν μεγαλύτερες δεξιότητες. Είναι επίσης γνωστό ότι τα παιδιά που ξεκόβουν απότομα από τη μητρική τους γλώσσα, δύσκολα έχουν καλές επιδόσεις και στα -εν προκειμένω- Ελληνικά. Οπότε αυτό κρατάει πίσω ολόκληρο το σχολείο. Δεν είναι τυχαίο που το Ευρωπαϊκό Βιογραφικό Σημείωμα (μηχανισμός αξιολόγησης) δίνει ιδιαίτερο βάρος στο βιογραφικό όσων έχουν μεγαλώσει, δουλέψει σε πολυπολιτισμικό περιβάλλον».(gerontakos)

Τον Γιώργο Τσιάκαλο της Παιδαγωγικής του ΑΠΘ τον είχα ακούσει γύρω στο 1990 σε ένα συνέδριο του Εθνικού Οργανισμού Πρόνοιας να μιλά για τη δουλειά που είχαν κάνει με τους τσιγγάνους. Τον εκτιμώ αφάνταστα. Είναι από αυτούς που επίσης παλεύουν για την αντιμετώπιση των φόβων που στοιχειώνουν. Ενα σύντομο βιογραφικό του. Ο ίδιος μετανάστης και απόδειξη των λόγων του: «τα παιδιά που μεγαλώνουν σε πολυπολιτισμικό περιβάλλον αποκτούν μεγαλύτερες δεξιότητες».

Οι φόβοι όταν δεν αντιμετωπίζονται στοιχειώνουν και κατά τη γνώμη μου θέλουν πολλή και σοβαρή δουλειά κι όχι την ευκολία των συγκρούσεων, διότι ήδη έχουν στοιχειώσει έντονα στην ελληνική κοινωνία (αλλά και την ευρύτερα ευρωπαϊκή). Βιώνουμε μία έντονα κρίσιμη και μεταβατική εποχή σε ένα περιβάλλον με πολλές απειλές από τις διαρκείς αλλαγές. (ευχαριστώ Νίκο Δρανδάκη γι’ αυτή την πληροφορία στο twitter). Αντί να προσπαθούμε να βιάσουμε όλους να προσαρμοστούν σε αυτές με την ίδια ταχύτητα που ίσως τα καταφέρνουμε εμείς και να τρέφουμε χρυσά αυγά του φιδιού χρειάζεται να στρωθούμε και να θέσουμε τα σωστά, καταρχήν, ερωτήματα για το πώς αντιμετωπίζονται οι φόβοι για να μη στοιχειώσουν.

Και αντί να περιμένουμε βοήθεια εξ ουρανού ή να βλέπουμε σαν μόνη λύση την καλύτερη αστυνόμευση, όπως και όσοι κατηγορούμε για φοβία και ρατσισμό, ας κοιτάξουμε τι μπορεί να κάνει ο καθένας από εμάς στην καθημερινότητά του. Πάντα υπάρχουν οι τρόποι που μπορεί να μας συν-φέρουν ως μέλη μίας κοινωνίας. Δείτε εδώ. (Ευχαριστώ τον kassiano που με παρέπεμψε σε επισήμανση του vrypan  στο frienfeed γι’ αυτό το κείμενο).

Αντί να ενισχύουμε και να τροφοδοτούμε το φόβο όπως κάνουν τα επίσημα ΜΜΕ (ενώ παράλληλα για λόγους τηλεθέασης, πάντα φυσικά…, προβάλλουν ό,τι πιο αντιδραστικό) ας προσπαθούμε να τροφοδοτούμε ό,τι θετικό συμβαίνει γύρω μας και να το μεγαλοποιούμε όσο αληθινά του αξίζει. Διότι τα κύμβαλα αλλαλάζουν και κάνουν πολύ θόρυβο και χρειάζεται να τον ξεπεράσουμε με τους δικούς μας αλλαλαγμούς για ό,τι θετικό.

Οπως έλεγε ο Γκάντι (στο περίπου το μεταφέρω) το σκοτάδι δεν διαρκεί για πάντα. Στην ιστορία ο τελικός νικητής ήταν πάντα το φως. ΜΑ ΠΑΝΤΑ!, διαφορετικά ήδη δεν θα υπήρχαμε για να συνεχίζουμε να το παλεύουμε. Δεν εννοώ ως ατομικές υπάρξεις, αλλά ως κοινωνίες. Οι ατομικές υπάρξεις είναι αναλώσιμες για τη ζωή. Σε αυτές τις μικρές ατομικές υπάρξεις είναι που συρρικνώνονται και όσοι τρομάζουν μη χάσουν το χώρο τους και τη βολή τους, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι δεν τους ανήκει τίποτα άλλο πέρα από το σαρκίο τους. Τα υπόλοιπα ανήκουν σε όλους.

update:

…αναξιοποίητα έμειναν τα 450.000 από τα 500.000 ευρώ που έδωσε το 2008 το Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσφύγων ως έκτακτη συνεισφορά για στέγαση των αιτούντων άσυλο στην Πάτρα. Οι προσδοκίες του υπ. Υγείας να αξιοποιήσει τα χρήματα βούλιαξαν σε υπηρεσιακές προτάσεις και την άρνηση της τοπικής κοινωνίας να αποδεχθεί με ωριμότητα το πρόβλημα. …Φέτος, αναμένεται να δοθεί άλλο ένα εκατομμύριο ευρώ από τον επίτροπο Μπαρό, για να τερματισθεί το αίσχος. Αλλά η τοπική κοινωνία και οι αρχές της δείχνουν να προτιμούν τη λοιδορία των ανεπιθύμητων… (Καθημερινή)