oraelladas.gr

Ο vrypan προβληματίζεται με σχόλιο στο twitter σχετικά με το «αν οι Ισραηλινοί blogger θα έπρεπε να γράφουν για το web2.0, ενώ έχουν πόλεμο». Επειδή το σχόλιο που ήθελα να κάνω σχετικά με το θέμα έβγαινε πολύ μεγάλο προτίμησα να το αναρτήσω σαν κείμενο εδώ στη σελίδα μου. Να τι ήθελα να πω:

Ναι, η ζωή δεν σταματάει – ευτυχώς… Κι εγώ θα το πω πιο λαϊκά και με τη νοοτροπία της γενιάς μου: «Δεν υπάρχει κηδεία χωρίς γέλια και γάμος χωρίς κλάματα…» και στα ελληνικά υπάρχει μία μόνο λέξη που εκφράζει αυτές τις αντιφάσεις της ζωής: Χαρμολύπη.
Εκεί κάτω δε στη Μέση Ανατολή έχουν μάθει να ζουν καθημερινά παρέα με το θάνατο, οπότε αναγκαστικά η ζωή προχωρά παράλληλα με ό,τι συμβαίνει. Ωστόσο η απορία για το πώς οι Ισραηλινοί blogger γράφουν για web2.0, ενώ έχουν πόλεμο ίσως να μην είναι κριτική για τη χαρμολύπη, αλλά λόγω της αναισθησίας της πλειοψηφίας των Ισραηλινών για ό,τι γίνεται στη Γάζα. Και λέω της πλειοψηφίας διότι υπάρχουν και Ισραηλινοί που αντιδρούν και μάχονται – έστω και λίγοι- κατά αυτής της σφαγής. Για τους υπόλοιπους αυτό είναι απλά μία ρουτίνα στον κύκλο αίματος που κρατάει από το 1948. Αυτή η αναισθησία νομίζω είναι που σχολιάζεται αρνητικά. Διότι αν μίλαγαν π.χ. οι Παλαιστίνιοι που σφάζονται για web2.0 θα το βρίσκαμε μεγάλο κουράγιο μέσα στη σφαγή να κοιτάνε τη ζωή μπροστά. Το να το κάνουν οι Ισραηλινοί όμως μοιάζει σαν να μη βλέπουν το παλούκι μέσα στο μάτι τους που τους τυφλώνει εξίσου με τη Χαμάς που την κατηγορούν για ακραία στάση.
Όταν σου στερούν ουσιαστικά το δικαίωμα να είσαι ελεύθερος στη γη σου, όταν σε φυλακίζουν στον τόπο σου τον ίδιο και όταν όλοι υποκριτικά παριστάνουν πως σε νοιάζονται δεν νομίζω ότι έχεις και πολλά περιθώρια να μην είσαι ακραίος.

Η στάση της υπεύθυνης του υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ που δήλωνε στα κανάλια: «Οχι, βέβαια δεν ζητάω συγγνώμη» (για τις σφαγές) και ότι φταίει η Χαμάς που χρησιμοποιεί ως ανθρώπινη ασπίδα τους Παλαιστίνιους μου θύμισε τη σφαγή που έκαναν οι κατοχικές δυνάμεις των Γερμανών στα Καλάβρυτα και στο Δίστομο… και το πώς τις δικαιολογούσαν τότε.
Αναρωτιέμαι σε τι διαφέρουν σήμερα οι κατοχικές Ισραηλινές δυνάμεις και το Ισραήλ σαν κράτος από τις τότε γερμανικές δυνάμεις κατοχής και το τότε γερμανικό κράτος; Σε τι διαφέρουν τα πρώην θύματα από τους πρώην θύτες τώρα που οι ίδιοι έχουν γίνει θύτες; Αλλά δε νομίζω ότι έχει και πολύ νόημα να αναρωτιέμαι, μόνο να ελπίζω στο ότι πάντα μετά το βαθύ σκοτάδι ξημερώνει καινούργια ημέρα και το μέλλον ανήκει σε όσους είναι διατεθειμένοι να βρίσκουν λύσεις (όπως σημείωνες vrypan σε άλλο κείμενο σου που σκοπεύω επίσης κάποια στιγμή να σχολιάσω και πάλι από εδώ) όχι σε αυτούς που σπέρνουν μίσος για να διατηρούν μία διαρκή σφαγή. Γιατί αυτό κάνουν τώρα οι Ισραηλινοί. Δημιουργούν τα αυριανά μέλη των καινούργιων φατάχ…
Οι Παλαιστίνιοι έχουν αρκετά blog και γράφουν περισσότερο για τις σφαγές φυσικά γιατί οι συμπατριώτες τους σφαγιάζονται και κυρίως τα παιδιά στη Γάζα που θα μπορούσε να θυμίζει μακάβριο χασάπικο και όχι οι άλλοι που έχουν την «πολυτέλεια» να ασχολούνται με το web2.0…

Vrypan κατανοώ την ανάγκη σου να βλέπεις και τη ζωή να προχωρά παράλληλα και νομίζω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που αντέχει να βλέπει και να τον απασχολούν συνέχεια οι σφαγές και οι αδικίες αυτού του κόσμου διότι θα φτάσει να τρελαθεί αν το κάνει. Και δεν έχει νόημα να τρελαθούμε ή να βουλιάξουμε όλοι μαζί, αλλά κάποιοι να διατηρούν κουράγιο και ψυχραιμία να τραβήξουν και τους άλλους από το πηγάδι αντί να πέσουν μαζί τους μέσα.
Όμως μη συγκρίνεις τη στάση των Ισραηλινών blogger με τη δική σου στάση ή τη δική σου ανάγκη για ελπίδα για κάτι καλύτερο. Συγκρίνεις τελείως ανόμοιες συνθήκες και καταστάσεις. Διότι υπάρχουν από τη μία αυτοί που ασχολούνται με το web2.0 και έχουν μάλλον κάνει τη στρατιωτική θητεία τους σε ένα κράτος – τρομοκράτη και υπάρχουν και αυτοί (κλικ εδώ) που τολμούν να κρατάνε μία διαφορετική στάση…

Οι Ισραηλινοί blogger από φόβο και ανασφάλεια για τους απέναντι, τους «αιώνιους εχθρούς» κρύβονται πίσω από το δάχτυλο τους ή χώνουν το κεφάλι στην άμμο σαν τη στρουθοκάμηλο να μη βλέπουν τι αληθινά συμβαίνει, αλλά αυτό δεν είναι η πιο έξυπνη συμπεριφορά για την οικοδόμηση του μέλλοντός τους και του μέλλοντος γενικότερα και για μένα δεν αποτελούν ελπίδα. Ελπίδα για μένα αποτελούν οι ισραηλινοί αντιρρησίες συνείδησης και μάλιστα ιδιαίτερα μία κοπέλα (κόρη πρώην στελέχους της Μοσάντ…) που δήλωνε ότι το να αρνηθεί τη στράτευση στον ισραηλινό στρατό ήταν από τις πιο έξυπνες κινήσεις που έκανε στη ζωή της. Όχι, μην ανησυχείς, δεν παρεξήγησα ότι οι Ισραηλινοί blogger που γράφουν για web2.0 αποτελούν για σένα ελπίδα. Κατάλαβα πολύ καλά ότι εννοούσες ότι ήθελες να αποενοχοποιηθείς που ασχολείσαι με άλλα θέματα κι όχι με τη σφαγή στη Γάζα. Ξεχνάς όμως ότι εσύ δεν είσαι Ισραηλινός…, ούτε Παλαιστίνιος. Αν και κάποιοι τώρα δηλώνουν Παλαιστίνιοι.

Όπως ξεχνάει και ο nikan -ότι δεν είναι Ισραηλινός- που δηλώνει «ανακουφισμένος από την αυτολογοκρισία». Το να γράφει ο nikan για την αναγκαιότητα διατήρησης της ελευθερίας του διαδικτύου με αφορμή τις αλλαγές που προετοιμάζονται στη Βρετανία είναι – έστω χωρίς να το αντιλαμβάνεται άμεσα – και υπέρ των Παλαιστινίων που ένα ελεύθερο διαδίκτυο τους επιτρέπει να βγάζουν και όσα συμβαίνουν στη Γάζα αυτή τη στιγμή, ένα ελεύθερο διαδίκτυο που μας επιτρέπει επίσης να βλέπουμε και να κρίνουμε με το με τι ασχολούνται οι Ισραηλινοί blogger, αν και δεν ξέρω αν πράγματι στο σύνολό τους αγνοούν τον πόλεμο. Βασίζομαι απλά σε αυτό που αναφέρεις. Ας μην κολλάμε, λοιπόν, σε άνευ νοήματος ενοχές. Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι να σταθεί κάποιος σωστά, ανάλογα με τη θέση και το ρόλο που έχει, έναντι όσων συμβαίνουν ακόμα και όταν δεν αναφέρεται σε αυτά καθαυτά τα γεγονότα στη σελίδα του.