oraelladas.gr

Είχα αρκετό καιρό να ψαχουλέψω στα blog. Τα feed είχαν συσσωρευθεί στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Κάποιες οικογενειακές – προσωπικές καταστάσεις, συν ο φόρτος της δουλειάς, με είχαν οδηγήσει σε βάλτωμα και έλλειψη κουράγιου να κοιτάξω ο,τιδήποτε. Οι αντοχές μου έχουν μειωθεί, αλλά κάτι σκέφτομαι να κάνω να τις αυξήσω, όμως δεν λέω τίποτα πριν με δω να το ξεκινάω.
Η κατάσταση εκτός διαδικτύου νομίζω ότι είναι πολύ πιο απελπιστική. Τα πάντα έχουν βαλτώσει, ο κόσμος νιώθει χάλια, το είπε και ο Διόνυσος σε ένα σχόλιο στο προηγούμενο θέμα που αφορούσε το ντου σε σούπερ μάρκετ και τα λέει και στο blog του e-Epiloges. (μην τρομάξετε που το ιστολόγιο του Διόνυσου βγαίνει σαν «βλαβερό για τον υπολογιστή σας», πατήστε συνέχεια και διαβάστερ. Κάποιοι μάλλον το έχουν φλαγγάρει. Αλλά δείτε τι γράφει ο JustAnotherGoneOff στο metablogging.gr περί «σεσημασμένων» blog)
Ο κόσμος είναι πραγματικά σαλταρισμένος, αλλά προσωπικά δεν θέλω να μπω σε αυτή την ψυχολογία. Προσπαθώ να αντισταθώ και θέλω να δω και ελπιδοφόρα πράγματα. Συζητούσαμε με το φίλο hackaday που είχε έρθει σχετικά πρόσφατα και Αθήνα και ανταμώσαμε από κοντά, ότι εμείς τώρα στο μεγάλο ζόρι είμαστε οι «κερδισμένοι» διότι δεν έχουμε δεκάρα τσακιστή σε τράπεζα για να ανησυχούμε. Απολαύστε τον hackaday στα νεύρα του… κατά την επιστροφή του από Αθήνα. Εχει δίκιο, αλλά πού να το βρεί…;
Έξω γίνεται χαμός με τις τράπεζες, εδώ γίνεται χαμός με την πολιτική παραλυσία. Όλο σκάνδαλα και καμία τιμωρία για κανέναν. Καλά να είμαστε να συνεχίζουμε ακάθεκτοι, να μη μείνει τίποτα όρθιο. Αλλά εγώ παραμένω απτόητη και θέλω να βλέπω τη ζωή ποιητικά. Δεν μου αρέσει να τα βλέπω όλα μαύρα. Εξάλλου αν η οικονομική κρίση ήταν να είναι «χ» βάθους φτάνει να γίνεται ακόμα βαθύτερη όταν όλοι τρομοκρατούνται και κάνουν κινήσεις πανικού. Χθες μου έλεγαν για κάποιον που έβγαλε λέει τις καταθέσεις του από την τράπεζα και πήγε τα χρήματα σπίτι. Κι άμα τα πήγε σπίτι νομίζει θα τα σώσει έτσι και υπάρξει μία γενική κατάρρευση; Κολοκύθια! Θα τα έχει μετά να αγοράζει με μερικά εκατομμύρια ένα ζευγάρι αυγά όπως με τα πληθωριστικά εκατομμύρια της κατοχής. Το θέμα είναι να μη φτάσουμε εκεί, διότι αν φτάσουμε το μπαούλο δεν θα τον σώσει… Πάντως ο Βγενόπουλος λέει προχωράει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου διότι βλέπει ευκαιρίες με την κρίση και τις πιθανές συγχωνεύσεις που θα επακολουθήσουν.
Κάποιοι θα κουνήσετε το κεφάλι αποδοκιμαστικά, αλλά προσωπικά γουστάρω όσους βλέπουν ευκαιρίες στα χειρότερα και ας είναι και καπιταλιστές. Αν επιβιώσουν σε κάποιους θα δίνουν δουλειά. Το θέμα είναι θα μου πείτε να μην επιβιώσουν. Ναι, αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να μην υπάρχουν εκατομμύρια από εμάς που δεν θα γουστάρουν απλά να κάνουν ένα οκτάωρο και μετά να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Κάποιοι διατεθειμένοι να αναλάβουν ευθύνες. Αλλά από τη μία δεν θέλουμε τους καπιταλιστές από την άλλη για αναρωτηθείτε αν θα είσασταν διατεθειμένη να αναλάβετε τις ευθύνες της ζωής σας στα χέρια σας. Για να δω πόσοι σηκώνουν το χεράκι ότι θα ήταν έτοιμη για συνδιαχείριση; Πόσοι θα ήταν έτοιμοι για υπευθυνότητα και ρίσκα; Πόσοι θα ήταν έτοιμη για συλλογικές αποφάσεις; Αν είμαστε πολλοί δεν χρειαζόμαστε Βγενόπουλους, αλλά πολύ φοβάμαι έτσι όπως γαλουχεί η αριστερά συνολικότερα τους εργαζόμενους μάλλον θα περάσει κάνας αιώνας ακόμα για να δούμε άσπρη μέρα χωρίς να πετάμε γιαούρτια… Αλλά ας μη το φιλοσοφήσω too much διότι η βαλίτσα θα πάει μακριά…
Δύο τρία πραγματάκια που βρήκα στα blog τα γούσταρα και μου δώσανε ελπίδα. Το διαδίκτυο γενικότερα μου δίνει ελπίδα. Δεν ξέρω αν σε περίπτωση κρίσης θα καταρρεύσει και αυτό σαν χάρτινος πύργος, αλλά για τώρα με αισιοδοξεί όποτε σερφάρω. Εξάλλου μέχρι στιγμής δεν μας είναι γνωστό ιστορικό γεγονός όπου να κατέρρευσε συνολικά και να καταστράφηκε η ανθρωπότητα πισωγυρίζοντας. Πάντα υπήρχαν ζόρια, αλλά πάντα κάτι γινόταν και τη σκαπούλαρε. Θα έλεγα μάλιστα πως πριν από κάθε άλμα επικρατούσε το βαθύτερο σκοτάδι. Αλλα ας πω για ό,τι μου έδωσε μία ανάσα στη ζοφερή κατάσταση που βιώνουμε. Λοιπόν, ο vrypan πήρε μίνι συνέντευξη από τον Στέλιο Κούλογλου (το διάβασα αρχικά στο neolaia.gr) που ξεκινά διαδικτυακό κανάλι, το tvxs (τβ χωρίς σύνορα δηλαδή), δείτε εδώ. Ενώ ο nikan πήρε μίνι συνέντευξη από τον Jason Kalacanis.
Δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς είναι αυτός ο τύπος, κάτι με web.2 σχετίζεται, αλλά μου φάνηκε ενδιαφέρον και θα μιλήσει και στο opencoffee της Τρίτης που μας έρχεται. Δυστυχώς δεν θα μπορώ μάλλον να πάω λόγω ανειλλειμμένης υποχρέωσης.
Κάποιοι θα πείτε: «- Μα εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ μας μιλάς για αυτά;» Και τι να κάνω; Να βάλω μήπως πλερέζες και να πάω να φουντάρω; Ψάχνω από κάπου να πιαστώ. Δεν βλέπω πουθενά φως. Η «επανάσταση» δεν βλέπω να γίνεται αύριο και οι μόνοι που φαίνεται να διατηρούν την ψυχραιμία τους στην τρομολαγνεία των επίσημων μέσων είναι όσοι αναζητάνε κάποιες λύσεις. Αντί οι νέοι των 700 ευρώ να κλαψουρίζουν μήπως θα έπρεπε να προβληματιστούν πώς θα έστηναν τίποτα δουλειές της προκοπής (συνεταιρικά, συνεργατικά, ομάδες, αλλά στην Ελλάδα μιλάω για ομάδες; Χα! Καθένας δική του παντιέρα…, δεν εξαιρώ κι εμένα) να βγάζουν κάνα φράγκο; Πώς γίνεται μετανάστες να στήνουν μικροεπιχειρήσεις και οι δικοί μας όλοι να περιμένουν βόλεμα στο δημόσιο ή συντήρηση από τους γονείς; Δεν λέω άλλα. Πέταξα την πρόσκληση – πρόκληση και αναμένω σχόλια…