Ημέρα μνήμης για την Αμαλία
Written by coolplatanos on Ιουνίου 1, 2008 – 10:44 -Ενα χρόνο μετά το θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου. Η νεαρή Αμαλία πέθανε στις 25 Μαΐου του 2007. Η μπλογκόσφαιρα έχει άναρχη δομή και δεν βγήκε να γίνει κάτι ενιαία συλλογικό, αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι κάποιοι σε μικρές ομάδες θυμούνται και προτείνουν. Η ομάδα που είχε προκύψει από την περυσινή διοργάνωση της καμπάνιας στη μνήμη της Αμαλίας την 1η Ιουνίου, αν δεν κάνω λάθος, προτείνει εθελοντική αιμοδοσία συλλογή υπογραφών για το θέμα του ΕΣΥ. Κάντε κλικ πάνω στο μπάνερ να πάτε στη σχετική σελίδα για περισσότερες πληροφορίες:
Από την άλλη η Ροδιά που έχει το blog taparaponaSTOP MONO MIXER αφού είδε μάλλον ότι μέσα από μία συζήτηση δεν προέκυπτε αποτέλεσμα πήρε την πρωτοβουλία και μάζεψε το υλικό από το blog της Αμαλίας για να το περισώσει και δημιούργησε ένα καινούργιο αφιερωμένο στην Αμαλία όπου σημειώνει στο εισαγωγικό κείμενο:
Το blog αυτο ειναι αφιερωμένο στην ΑΜΑΛΙΑ ΚΑΛΥΒΙΝΟΥ. Ειναι ενας δικτυακος τοπος για καταθεση υλικου σχετικου με τo ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ
Εδω καταθετουμε:
α) Προτασεις για βελτιωση της νοσοκομειακης περιθαλψης στην Ελλαδα
β) Καταγγελιες επωνυμες για κρατικη ολιγωρια, ιατρικες παραλειψεις, κλπ
Συνθημα μας:
Ο πολιτης ενημερωνει, η πολιτεια αφουγκραζεται, η επιστημη προχωρει
Επιθυμουμε τη συμμετοχη ειδικων, γιατρων, διοικητικου προσωπικου νοσοκομειων, κλπ, ωστε να διαμορφωθει μια τεκμηριωμενη θεση για τη βελτιωση του Συστηματος για τη Δημοσια Υγεια με καθε τροπο, π.χ. ηλεκτρονικα ιατρικα αρχεια, ιστορικα ασθενων, ψηφιακο εκσυγχρονισμο της νοσοκομειακης περιθαλψης, κλπ κλπ
Καθε προταση δεκτη για συζητηση και προβολη.
Ηδη έχουν υπάρξει κάποιες πρώτες δημοσιεύσεις από πολίτες – bloggers. Μέσα στο σαββατοκύριακο, καλώς εχόντων των πραγμάτων, σκοπεύω να συμβάλω κι εγώ σε αυτή την προσπάθεια με κάποιο κείμενο.
Το γιατί κάποιοι άνθρωποι έχουν διαφορετική τύχη φαίνεται να είναι από τα παράλογα της ζωής, αλλά θα μου επιτρέψετε να έχω την άποψη ότι ο καθένας έχει τη δική του «μοίρα» και το παράλογο υπάρχει για να ορίζει τα όρια της λογικής.
«Μοίρα» της Αμαλίας ήταν να υποφέρει και να έχει το θάρρος να δημοσιοποιήσει το προσωπικό της θέμα ώστε εμείς σήμερα να νιώθουμε υποχρεωμένοι να συνεχίσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε τον αγώνα της για καλύτερες υπηρεσίες υγείας στη χώρα μας.
Κατά πώς λέει και ο ποιητής:
Βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες·
τούτες τις πέτρες τις εσήκωσα όσο βάσταξα
τούτες τις πέτρες τις αγάπησα όσο βάσταξα
τούτες τις πέτρες, τη μοίρα μου.
Πληγωμένος από το δικό μου χώμα
τυραννισμένος από το δικό μου πουκάμισο
καταδικασμένος από τους δικούς μας θεούς,
τούτες τις πέτρες.
Γ. Σεφέρης
Επίσης άλλη μία ομάδα αφιέρωσε μία σελίδα με ιδιόχειρα σημειώματα στη μνήμη της Αμαλίας. Ισως υπάρχουν και άλλες ομάδες που δεν γνωρίζω. Καλά θα ήταν να είναι μία ενιαία συλλογική προσπάθεια, αλλά όπως σημείωσα και στην αρχή σημασία έχει ότι τελικά η μνήμη δεν μας εγκαταλείπει. Το αν θα καταφέρουμε να συντονίσουμε και τις κατακερματισμένες προσπάθειες ώστε να έχουν μεγαλύτερη δύναμη και κάποιο αποτέλεσμα παραμένει σαν ζητούμενο. Ζητούμενο όχι της μπλογκόσφαιρας, αλλά της ίδιας της χώρας μας της οποίας η μπλογκόσφαιρα είναι απλά ο καθρέφτης. Ο καθρέφτης μίας κατάστασης που κάποιοι δεν αντέχουν και φεύγουν όσο πιο μακριά γίνεται, ενώ όσοι μένουμε εδώ συχνά σηκώνουμε τα χέρια ψηλά απελπισμένοι. Τι φταίει για όλα αυτά; Ελπίζω να αναδειχθεί μέσα από το υλικό που θα μαζευτεί στη σελίδα που έχει ανοίξει η Ροδιά.
update: Υπάρχει επίσης το φόρουμ για την Υγεία, καθώς και ιστοσελίδα συλλογής υπογραφών. Ευχαριστώ τον κύριο Σταύρο Κυριαζή για τον δεύτερο σύνδεσμο.
Tags: μνήμη, φακελάκι, ΕΣΥ, υγεία
Posted in oraelladas, Υγεία | 4 Comments »
Ιουνίου 1st, 2008 at 18:01
Και να μην τη ξεχάσουμε ποτέ. Διότι εύκολα ξεχνάμε αυτούς που δεν είναι κοντά μας.:(
Μπράβο για τη πρωτοβουλία!
Ιουνίου 2nd, 2008 at 00:36
Ευχαριστώ που θύμισες το ποίημα του Σεφερη. Ετσι είναι.
Σχετικά με την κακοδαιμονία του Συστήματος Υγείας, νομίζω ότι φταίμε κι εμείς οι πολίτες. Μερικές φορές. Αυτό όμως δεν ελαφραίνει την ευθύνη των λειτουργών του -γιατρών και άλλων υπευθύνων.
Ιουνίου 2nd, 2008 at 13:55
Συνηδειτά δεν υπογράφω, επειδή η όλα ενέργεια γίνεται επειτειακά. Κάνουμε απλά αυτό που κατηγορούμε τους δημοσιογράφους και τα κανάλια: θυμόμαστε αραιά και πού αυτό που έγινε (σε συνολικό επίπεδο και όχι ατομικά -γιατι κάποιοι το συνεχίζουν προς τιμήν τους). Μία τέτοια κίνηση θα έπρεπε να συνοδευτεί από δεκάδες άλλες ενέργειες σχετικά με την κατάσταση στα νοσοκομεία, γιατι μόνο ένα κίνημα μπορεί κάτι να αλλάξει και όχι μεμονωμένες κινήσεις.
Ιουνίου 2nd, 2008 at 18:38
@N.Ago δεν ξεχνάμε επειδή θέλουμε να ξεχνάμε. Είναι έτσι φτιαγμένο το ανθρώπινο νευρικό σύστημα που να διώχνει από τη μνήμη ό,τι νιώθει αδύναμο να αντιμετωπίσει προκειμένου να μην εξοντωθεί. Διότι ένας άνθρωπος ή λίγοι δεν μπορούν να λύσουν τέτοια ζητήματα όπως η κατάντια του θέματος της υγείας στην Ελλάδα. Είναι θέμα διάθεσης όλων ώστε να έχει αποτέλεσμα η όποια κίνηση.
@Ροδιά, νομίζω είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για ό,τι συμβαίνει λιγότερο ή περισσότερο. Για ποιους λειτουργούς μιλάμε όταν η υγεία είναι μία πλήρως βιομηχανοποιημένη κατάσταση. Βασικό: Υπάρχει ελάχιστη φροντίδα για πρόληψη και όλο το βάρος δίνεται στην εκ των υστέρων αντιμετώπιση του κακού όταν πια έχει προκύψει. Αν είχαμε πιο ποιοτικές συνθήκες ζωής σε όλα τα επίπεδα: τροφή, αέρας, συνθήκες κίνησης κλπ θα είχαμε λιγότερους ασθενείς, λιγότερο κόστος στον τομέα της υγείας. Δυστυχώς αυτό είναι το τελευταίο που σκέφτονται σχεδόν σε όλες τις χώρες διότι εργάζονται εκατομμύρια άνθρωποι στη βιομηχανία φαρμάκων και λοιπούς τομείς. Μην το γενικεύω όμως διότι άκρη δεν θα βγάλουμε.
@δείμος του πολίτη έχεις δίκιο ότι χρειάζεται γενικότερη αντίδραση και συλλογική προσπάθεια. Η συλλογή υπογραφών είναι μία συλλογική προσπάθεια παρόλα αυτά. Δυστυχώς ωστόσο συλλογική προσπάθεια περισσότερο συγκροτημένη και συντονισμένη προς το παρόν δεν προκύπτει. Αυτά δεν μπορείς να τα σπρώξεις να συμβούν τεχνητά. Προκύπτουν ή δεν προκύπτουν με βάση το πώς εισπράττει ο καθένας όσα συμβαίνουν και ανάλογα πόσο υπερβαίνει τον κομματικό του χώρο για ενιαία προσπάθεια. Δυστυχώς ένα πράγμα που νομίζω δεν επιτρέπει να δημιουργούνται αγώνες με αποτέλεσμα είναι η διάσπαση δυνάμεων στο χώρο της κεντροαριστεράς και η έλλειψη συγκεκριμένων προτάσεων και οράματος για το τι στο καλό θέλουμε. Οράματος που να ενέπνεε όλους όμως και όχι ο καθένας να τραβάει το δικό του μπαϊράκι. Ετσι όπως είναι τα πράγματα αυτή τη στιγμή μία μεγάλη μερίδα κόσμου έχει πεισθεί ότι η δημόσια υγεία είναι χαμένη υπόθεση και όσοι μπορούν στρέφονται σε ιδιωτικά κέντρα (που μεταξύ μας συχνά είναι χειρότερα από άποψη ουσιαστικής παροχής υπηρεσιών υγείας και είναι περισσότερο γυαλάδα…), ενώ οι υπόλοιποι απλά υπομένουν τη μοίρα τους. Οι νοσοκομειακοί γιατροί έχουν τσακιστεί στη δουλειά με συνεχείς βάρδιες όπου αναγκάζονται να εξετάζουν λες και έχουν κοπάδι πρόβατα μπροστά τους και όχι ανθρώπους. Οι νοσηλευτές είναι είδος εν ανεπαρκεία και μένουν μέσα στα νοσοκομεία συγγενείς να βοηθάνε και αν κάναμε μία έρευνα θα διαπιστώναμε σίγουρα θανάτους από ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις με τόσο κόσμο που μπαινοβγαίνει σε θαλάμους και ακόμα και εντατικές. Δεν ξέρω πώς μπορεί όλο αυτό να συμμαζευτεί και να γίνει μέτωπο που να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες. Γίνονται συνέχεια απεργίες, πορείες κλπ χρόνια τώρα. Βελτίωση δεν είδα, αλλά όλο και χειρότερες καταστάσεις.