oraelladas.gr

Η φωτογραφία διατίθεται με άδεια creative commons και είναι από το everystockphoto

Ο κύριος Σταύρος Κυριαζής έστειλε στο oraelladas.gr έναν πολιτικό σχολιασμό σχετικά με την ασυνεπή πολιτική στάση του νυν υπουργού Δικαιοσύνης κυρίου Χατζηγάκη, με αφορμή το χωροταξικό, η οποία κάνει κρα μέσα από κείμενα δημοσιευμένα στην ιστοσελίδα του. Ο κύριος Κυριαζής είχε παραθέσει ολόκληρα τα κείμενα, αλλά βρίσκω περιττό να επαναδημοσιευθούν εδώ εφόσον έχει δώσει συγκεκριμένους συνδέσμους. Γράφει ο κύριος Κυριαζής:

Χαριτωμένες πολιτικές κυβιστήσεις* (saut périlleux ή somersault) Αχ! Βρε Πάρνηθα, Αχ! Βρε Ηλεία, Αχ! Βρε Κορινθία, Αχ! Βρε Αρκαδία, Αχ! Βρε Μεσσηνία, Αχ! Βρε Λακωνία… Δείτε, πόσο… όμορφα λόγια μπορεί να λέει ένας πολιτικός εν αναμονή της εξουσίας. Πρόκειται για τον ίδιο πολιτικό που όταν στις μέρες μας καλείται να αποδώσει δικαιοσύνη για τα εγκλήματα κατά των δασών και αύριο θα κληθεί να ψηφίσει για το νέο Χωροταξικό, κάνει άλλα… δέοντα!!! Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια απλή ιστορία που περιγράφει… πόσο εύκολα ο κυβερνητισμός και η γοητεία της εξουσίας ειδικά όταν συνοδεύονται από το δέλεαρ των Υπουργείων Εθνικής Οικονομίας, Εργασίας, Εμπορίου, Γεωργίας και Δικαιοσύνης και ενδιάμεσα της Αντιπροεδρίας της Βουλής – μπορούν να μεταμορφώνουν με μεγάλη ταχύτητα εναλλαγής έναν γνήσιο (στο φαίνεσθαι) υπερασπιστή των λαϊκών συμφερόντων, σε… νεοφιλελεύθερο «λύκο» και τούμπαλιν (ανάλογα με τη συμμετοχή στην κυβέρνηση).
* κυβίστηση η (ουσιαστικό), [ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ : κυβιστη (κυβιστώ) -ση], ο ακροβατικός ελιγμός που γίνεται με το κεφάλι προς τα κάτω, αλλιώς τούμπα. Πηγή: Livepedia

Ο κύριος Κυριαζής παραπέμπει σε δύο κείμενα αναρτημένα στη σελίδα του κυρίου Χατζηγάκη, τα οποία αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Θα ήταν ενδιαφέρον να μας βρει αντίστοιχα κείμενα ο κύριος Κυριαζής και για υπουργούς του ΠαΣοΚ που έχουν κάνει εξίσου θεαματικές τούμπες για αρκετά θέματα όπως αναφέρθηκε για παράδειγμα πρόσφατα στο ιστολόγιο Ροίδη Εμμονές. Προς το παρόν πάτε στους συνδέσμους που παραπέμπει ο κύριος Κυριαζής να διαβάσετε τις αποδείξεις για τις πολιτικές τούμπες του νυν υπουργού Δικαιοσύνης και εδώ θα είμαστε και για τα υπόλοιπα, δεν χανόμαστε:

ΚΥΒΙΣΤΗΣΗ ΝΟ 1: H φύση και ο άνθρωπος αναρτημένο στη σελίδα του κυρίου Χατζηγάκη στις 8/12/2003. Με αφορμή την ψήφιση του νέου δασικού νομοσχεδίου, όλο το κείμενο.
ΚΥΒΙΣΤΗΣΗ ΝΟ 2: Ενας καινούργιος κόσμος, αναρτημένο στη σελίδα του κυρίου Χατζηγάκη στις 28/10/2006. Η εποχή των ανατροπών όλο το κείμενο
ΚΥΒΙΣΤΗΣΗ ΝΟ 3: Τα βιβλία του κυρίου Χατζηγάκη.

Ο κύριος Κυριαζής επισημαίνει σχετικά με τα κείμενα στα οποία παραπέμπει:

Προσέξτε τις υπογραμμισμένες φράσεις ή/και λέξεις. Είναι ιδιαίτερα απολαυστικές και αποκαλυπτικές, ειδικά εκεί που ο Υπουργός, αποθεώνει τον Αριστοτέλη και την αειφόρο ανάπτυξη, αποκηρύσσοντας ταυτόχρονα τον καταναλωτισμό, την ατομοκεντρική συμπεριφορά και την υπερφιλελεύθερη θεωρία. Αν και αυτά, είναι γνήσια χαρακτηριστικά του σκληρού ιδεολογικού πυρήνα της πολιτικής του κόμματος, που και ο ίδιος πιστά υπηρετεί, ή συχνά «επιστρατεύεται» (;) – όπως λέει και ο Σουφλιάς – να ψηφίζει!!!

Με… οδύνη
Σταύρος Κυριαζής

Τελευταία σημείωση oraelladas.gr: Οχι πια τόση οδύνη κύριε Κυριαζή μου! Τι να πούμε κι εμείς που διακρίνουμε όλες τις χαριτωμένες πολιτικές τούμπες στις οποίες επιδίδονται οι εκάστοτε υπουργοί των δύο μεγάλων κομμάτων; Μάλλον θα έπρεπε ήδη να έχουμε αυτοκτονήσει!

update: Συμπληρώνω τα αποσπάσματα τα οποία είχε υπογραμμίσει ο κύριος Κυριαζής στα κείμενα του κυρίου Χατζηγάκη, διότι μέσα στη βιασύνη μου χθες βράδυ έδωσα μεν τους συνδέσμους, αλλά πουθενά δεν θα βλέπατε τις υπογραμμίσεις που αναφέρει το κείμενο του κυρίου Κυριαζή:

Πρώτο κείμενο: «Το νέο δασικό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα στη Βουλή -το οποίο ελάχιστα διαφέρει από το Σχέδιο Νόμου που είχε κατατεθεί στη Βουλή και αποσύρθηκε το 1998, επί υπουργίας του κ. Τζουμάκα- είναι σίγουρο ότι όχι μόνο δεν θα επιλύσει προβλήματα, αλλά θα δημιουργήσει πολλά καινούργια. Η κυβέρνηση, για δικούς της ψηφοθηρικούς λόγους, δεν θέλησε να συνεργαστεί για ένα τόσο σοβαρό θέμα με τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τους φορείς που εμπλέκονται με τα Δάση (ΓΕΩΤΕΕ, Συνδικαλιστικούς φορείς, κλπ), με αποτέλεσμα το σημερινό νομοσχέδιο να περιέχει μια σειρά αντισυνταγματικών διατάξεων που θα ζημιώσουν τα δάση και που σε καμιά περίπτωση δεν θα δώσει λύσεις στα προβλήματα των πολιτών της υπαίθρου.» [....] «Εκτός των παραπάνω όμως, το νομοσχέδιο αυτό εγείρει για άλλη μια φορά και το ζήτημα της αντιμετώπισης του φυσικού περιβάλλοντος από τον άνθρωπο. Γιατί αναμφισβήτητα, η πολιτική απέναντι στο δάσος και στο περιβάλλον συνιστά ένα βαθύ και κρίσιμο ιδεολογικό ερώτημα που αφορά τη γενικότερη στάση και τη βαθύτερη κοσμοθεωρία του ανθρώπου απέναντι στη φύση.» [....]
«Η επιλογή της μιας ή της άλλης ιδεολογικής επιλογής συνεπάγεται διαφορετικά αποτελέσματα. Σύμφωνα λοιπόν με την αντίληψη που δέχεται την «κτίση» (με γιώτα), το οικολογικό πρόβλημα είναι ανύπαρκτο και αδιανόητο, καθώς δεν νοούνται παρεμβάσεις του ανθρώπου σ’ ένα κόσμο που δεν του ανήκει. Η λογική αυτή άλλωστε της κτίσης ενός κόσμου που δεν ανήκει στον άνθρωπο, του επιβάλλει ένα λιτό κι ασκητικό τρόπο ζωής και συνιστά μια άλλη στάση απέναντι στη φύση. Σύμφωνα όμως με την άλλη πλευρά, της οποίας οι απόψεις φαίνεται πως διέπουν το σημερινό δασικό νομοσχέδιο, η κεντρική ιδέα είναι η κτητικότητα. Ο άνθρωπος κάτω από τη λογική αυτή θεωρεί τον εαυτό του κύριο, κάτοχο, κτήτορα και κυρίαρχο της φύσης. Η φύση υποβιβάζεται σ’ ένα απλό αντικείμενο για χρήση -και ίσως και για κατάχρηση- που βρίσκεται υπό τον απόλυτο εξουσιασμό του ανθρώπου. Γιατί ο άνθρωπος εδώ εμφανίζεται ως ο ιδιοκτήτης του κόσμου!! Είναι κάτοχος και κτήτορας, αυτεξούσιος κυρίαρχος της φύσης και απόλυτος αφέντης του περιβάλλοντος, φυσικού και κοινωνικού. Το περιβάλλον αυτό μπορεί να το διαχειρίζεται σύμφωνα με τη βούλησή του, χωρίς να λογοδοτεί σε κανένα απολύτως. Η νεωτερική όμως αντίληψη περί κτητικότητας μας οδηγεί και σ’ ένα δεύτερο ιδεολογικό ερώτημα: στη σημερινή κοινωνία ποιος πρέπει να έχει προτεραιότητα; Η κοινωνία και η κοινωνική ωφέλεια ή πρέπει να προτάσσουμε το άτομο και την ατομοκεντρική αντίληψη; Εμείς πιστεύουμε πως η κοινωνία πρέπει να έχει προτεραιότητα απέναντι στο άτομο, το οποίο αποτελεί μέρος του συνόλου, μιας κοινότητας. Κατά τον Αριστοτέλη ο άνθρωπος είναι «ζώο πολιτικό», μετέχει δηλαδή σε μια πολιτεία, σε μια κοινότητα. Εκεί μέσα καταξιώνεται σε πολιτικό ζώο, δηλαδή σε πολίτη. Μέσα σε ένα τέτοιο κοινωνικό πλαίσιο πρέπει ν’ αναπτύσσονται τα σημερινά κράτη και να έχουν κατ’ εξοχήν κοινωνική διάσταση. Αυτή άλλωστε είναι και η έννοια της αειφόρου ανάπτυξης, η οποία κινείται προς τρεις κατευθύνσεις: Πρώτα-πρώτα, απορρίπτει την παράλογη λογική της χρησιμοθηρίας και της υπερκατανάλωσης. Ο πολίτης της νέας εποχής, δηλαδή ο νέος οικονομικός άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ο απεριόριστος καταναλωτής, όπως τον ήθελαν οι προπάτορες του φιλελευθερισμού και η σύγχρονη υπερφιλελεύθερη θεωρία.» [....]
«Απέναντι σ’ αυτό το σωστό ιδεολογικό πλαίσιο και στις πραγματικές στάσεις απέναντι στο δάσος και στο φυσικό περιβάλλον, φοβάμαι πως το νέο δασικό νομοσχέδιο ανοίγει κερκόπορτες για αντιδραστικές, αναχρονιστικές, καταναλωτικές και υπερφιλελεύθερες στάσεις. Τέτοιες ψηφοθηρικές στάσεις και επιλογές είναι δυνατόν να ευνοήσουν οικονομικά συμφέροντα, πελατειακές και κομματικές επιδιώξεις, οικοπεδοποιήσεις, εμπρησμούς και τελικά την τσιμεντοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος. Τέλος, μπορούν να ευνοήσουν τον καταναλωτισμό, με την έννοια του «υποτάσσω», «καταστρέφω», «λεηλατώ». Όλα τα παραπάνω μπορούν να επιτευχθούν πρώτα-πρώτα μέσω της αλλαγής του προορισμού των δασών στο βωμό μιας οικονομικίστικης ανάπτυξης που στο δασικό νομοσχέδιο ονομάζεται χωρίς να προσδιορίζεται «αειφόρα». Κατά δεύτερον, παρέχεται η δυνατότητα να μεταβληθεί η έννοια του δάσους. Αυτό σημαίνει πως μπορεί ν’ ανοίξει η πόρτα για παράνομες νομιμοποιήσεις εκ των υστέρων, αλλά και για οικοδομήσεις μεγάλων εκτάσεων στη χώρα, που θα εμφανίζονται ως «αειφόρος ανάπτυξη». Τέλος, τίθεται εκ ποδών το ενοχλητικό ΣτΕ, που προστάτευε μέχρι σήμερα με ιδιαίτερη ευαισθησία το περιβάλλον. Έτσι ο δρόμος της αυθαιρεσίας και της καταστροφής των δασών διανοίγεται ανενόχλητα και χωρίς εμπόδια.»

Δεύτερο κείμενο: «[....] Ανατροπές έχουμε εξ άλλου και στις κοινωνίες μας όπου -κάτω από την επίδραση ενός χωρίς όρια και κανόνες υπερφιλελευθερισμού, ¨δεξιού¨ ή ¨εκσυγχρονιστικού¨ – επικρατεί ένας άκρατος ατομικισμός, ο οποίος προωθεί -ή έστω ανέχεται – τη φτώχεια, την ανεργία, την ανέχεια, την περιθωριοποίηση, ενώ προάγει την απομόνωση και την αποξένωση του ανθρώπου.
Σημαντικές τέλος ανατροπές συναντούμε σήμερα και στο πολιτικό μας σύστημα. Ο χώρος της πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο περιθωριοποιείται. Πως;
- Τα κόμματα κατ’ αρχήν παρουσιάζονται χωρίς πολιτική, χωρίς ιδέες, χωρίς οράματα, χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση.
- Οι κυβερνήσεις από την άλλη πλευρά -που είναι τις πιο πολλές φορές υποταγμένες σε ξένα κέντρα αποφάσεων – αποτελούν στις μέρες μας ευθεία γραμμική προέκταση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και της διαπλοκής.
- Οι πολιτικοί τέλος -σε μεγάλο ποσοστό- παρουσιάζονται χωρίς ανάστημα, χωρίς ψυχικές δυνάμεις αντιστάσεως, χωρίς ήθος, χωρίς αυτονομία, χωρίς ελεύθερη έκφραση, χωρίς ιδέες, χωρίς άποψη, χωρίς πνευματικό background, και τελικά χωρίς προσόντα… Έτσι από ανιδιοτελείς ταγοί και ηγέτες των κοινωνιών, μεταμορφώνονται σε εκτελεστές των εντολών διαφόρων οικονομικών κέντρων και ρυμουλκούνται από τα Gallop και τις σφυγμομετρήσεις.
Ο «νέος» λοιπόν τύπος του σύγχρονου πολιτικού χαρακτηρίζεται από τον τακτικισμό, τον απολιτικό του χαρακτήρα, την αποϊδεολογική του ταυτότητα, από την υποταγή του στα μεγάλα συμφέροντα και από το άγχος για μια γρήγορη -και παρ’ αξία, συνήθως – άνοδο και καταξίωση του στο σύστημα.
Θεωρώ πρώτιστο καθήκον όλων μας ν’ αναβαθμιστεί εκ νέου η πολιτική. Να προταχθεί των διαφόρων «τεχνοκρατικών», «γραφειοκρατικών» και «οικονομικών» επιλογών».