oraelladas.gr

Πήρα ένα αυγουλάκι από το ψυγείο και το φίλησα στο στρογγυλό του πριν το βάλω να το βράσω! Συνηθίζω να φιλάω το φρέσκο ψωμί (αυτό το κάνει και η μάννα μου) και ότι πρόκειται να φάω όταν έχω κέφια.
Απόψε κοιμήθηκα καλά! Σαν πεθαμένη! Ξύπνησα καλοδιάθετη και είχα πρόθεση να φάω και πρωινό, κάτι που δεν συνηθίζω και πολύ…, όπως όλοι οι Ελληνες μάλλον. Ενιωθα ζωντανό το σώμα μου από την κορφή ως τα νύχια, αλλά ταυτόχρονα και κάτι πονάκια που με ταλανίζουν.
Παρόλες τις αφραγκίες έχω διαβολεμένα καλή διάθεση. Λες και δεν συμβαίνει σε μένα! Χαίρομαι με το ελάχιστο, νιώθω βαθιά ικανοποίηση και γαλήνη. Εχω στείλει περίπατο όλες τις έγνοιες. Ο,τι δεν γίνεται να λυθεί άμεσα δεν αξίζει να το σκέφτομαι. Για να δούμε πόσο θα κρατήσει.
Πίνω τώρα και το καφεδάκι μου και γράφω αυτές τις λέξεις. Αν μου έλειπε κάτι από το ‘83 που έκανα ομοιοπαθητική κατά διαστήματα ήταν το ελληνικό καφεδάκι. Ελληνικό καφεδάκι είπα; Μόνο ελληνικό δεν είναι, αλλά έγινε με τα χρόνια!
Περιμένουν διάφορα θέματα τη σειρά τους εδώ, αλλά σήμερα έχω διάθεση για ημερολογιακό blog και δεν σκοπεύω να τη χαλάσω για τίποτα, τουλάχιστον πρωινιάτικα. Αργότερα βλέπουμε.
Πάρτε δωράκι τώρα που έχω τα κέφια μου και δύο φωτογραφίες με πλατάνια. Ω! Ναι, αυτή είναι μία γωνιά της Αθήνας πνιγμένη στα πλατάνια όσο και να φαίνεται απίστευτο. Μόνο το ρεματάκι με το νερό λείπει και δυστυχώς έχει πολλά αυτοκίνητα.

Πλατάνια που φτάνουν ως τον τελευταίο όροφο των πολυκατοικιών… Αναρωτιέμαι πώς νιώθουν όσοι μένουν εκεί.