oraelladas.gr

Η φωτογραφία είναι από everystockphoto.com με ειδικούς όρους χρήσης που ελπίζω να τους κατάλαβα καλά και να μη βρω μπελά.

Ο κύριος Κυριαζής Σταύρος, οικονομολόγος, επανήλθε δριμύτερος με το θέμα του ντόπινγκ. Τον φιλοξενώ και θα σχολιάσω σαν επισκέπτρια στη σελίδα μου. Γράφει λοιπόν ο κύριος Κυριαζής:

Στις ημέρες μας, όποιος δεν γνωρίζει, ότι πρωταθλητής δεν γίνεσαι χωρίς να φαρμακωθείς, τότε κάνει πρωταθλητισμό στη βλακεία. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι:

Υπόθεση 1η
Οι αθλητές, αλλά και οι συγγενείς τους το γνωρίζουν καλά!!! Ή στην πιο αθώα περίπτωση, το υποψιάζονται!!!

Υπόθεση 2η
Οι προπονητές και οι παράγοντες γνωρίζουν το ίδιο πολύ καλά!!! Γιατί εάν δεν γνωρίζουν τότε πρόκειται για λάθος ανθρώπους, σε λάθος θέσεις και σε λάθος εποχή, οπότε κακώς ασχολούνται με το συγκεκριμένο αντικείμενο.
Άλλωστε, στις εποχές της απόλυτης συναλλαγής, της απόλυτης εμπορευματοποίησης και της απόλυτης σήψης και «μπόχας», το να παριστάνεις το χαζό, ή τον αδαή, ή τον αθώο, ή τον ανυποψίαστο αποτελεί τουλάχιστον φαρισαισμό!!!

Υπόθεση 3η
Οι πολιτικοί προϊστάμενοι, σε όλο το εύρος της ιεραρχίας, γνωρίζουν πολύ καλά τα παραπάνω!!!
Γιατί εάν δεν γνωρίζουν τότε πρόκειται για λάθος ανθρώπους, σε λάθος θέσεις και σε λάθος εποχή.
Και παρεμβαίνουν μόνον όταν πρέπει!!!
Και η κατάλληλη ώρα, δεν είναι βέβαια όταν έρχονται τα μετάλλια και τα πρωταθλήματα, ο άρτος και τα θεάματα (απαραίτητα συστατικά για τη διατήρησή τους στην εξουσία).
Τότε όλοι χαζοχαίρονται ή/και χαίρονται μαζί με τα υποψήφια θύματα και με τον κόσμο και σχεδόν πάντα κλέβουν και τη δόξα και τη δημοσιότητα (απαραίτητα στοιχεία για την εκπλήρωση του βασικού στόχου τους, που είναι η επανεκλογή τους στην εξουσία).

Εάν όλες οι παραπάνω υποθέσεις είναι αληθείς τότε:

Όταν οι κώλοι κάποιων στριμωχτούν και απειληθεί η δική τους επιβίωση στην εξουσία, τότε αυτή τη δόξα και τη δημοσιότητα – ευχαρίστως και με την ευκολία που την κατέκτησαν – την ανταλλάσσουν με τα κουφάρια των θυμάτων – πρωταθλητών ή προτιμότερο πρωταθλητών – θυμάτων.
Και όταν κάποια πρόσωπα κινδυνεύσουν, τότε εύκολα ανασύρονται οι προκατασκευασμένες, σχεδιασμένες και από όλους προσυμφωνημένες υποθέσεις doping, που διατηρούνταν καλά φυλαγμένες στην κατάψυξη τη θυσία των αναλώσιμων θυμάτων, προκειμένου να αλλάξει η ατζέντα, όπως λένε όλοι αυτοί, οι αδίστακτοι (Πολιτικοί, ΜΜΕ κ.ά.) που διαχειρίζονται την ατζέντα!!!

Και κάποιες σκέψεις ατάκτως ερριμμένες

Μέσα σε αυτό, το επινοημένο από άρρωστα μυαλά και σκηνοθετημένο με κανόνες τηλεοπτικού τοπίου παιχνίδι επιβίωσης (survivor game), όπου ο καννιβαλισμός πλέον νομιμοποιείται – άλλωστε τόσα χρόνια μας προετοίμαζαν γι’ αυτό, με τα δικά τους survivor games – το μόνο ερώτημα είναι ποιος θα φάει ποιόν τελικά!!!
Ποιοι είναι τα θύματα της υπόθεσης, ποιοι αποτελούν το μέσον για το έγκλημα και ποιοι είναι οι περισσότερο κερδισμένοι;
Ποιοι είναι οι αναλώσιμοι, ποιοι παίζουν τους καταλύτες και ποιές είναι οι ύαινες;
Τι κερδίζει και τι χάνει ο καθένας μέσα σ’ αυτό το «νταραβέρι» (από το ιταλικό «δούναι και λαβείν», «dare-avere», που αρχικά σήμαινε την εμπορική σχέση και συναλλαγή οποιασδήποτε μορφής);

Σταύρος Κυριαζής

H φωτογραφία και σε αυτό το θέμα είναι και πάλι του pointnshoot από το Flickr με άδεια creative commons.

Με το που έβαλα μάλλον τη λέξη «τρόφιμα» σε tag ή κατηγορία (δεν θυμάμαι) του προηγούμενο ποστ η google εμφάνισε διαφημίσεις για εστιατόρια και το μάτι μου έπιασε μία σελίδα με το όνομα ask4food. Επειδή δεν επιτρέπεται να κάνω εγώ κλικ πάνω στις διαφημίσεις που εμφανίζονται στη σελίδα μου χρησιμοποίησα το ψαχτήρι της google και αναζήτησα τη διεύθυνση.
Ανακάλυψα ότι αφορά κάτι σαν κλειστό φόρουμ χρηστών (βαρέθηκα να κάνω εγγραφή, αφού δεν θα μου χρειαστεί, προς το παρόν σίγουρα…) που σχολιάζουν εστιατόρια στα οποία βρήκαν καλό φαγητό, καλή εξυπηρέτηση και καλές τιμές. Οπως λέει και η αρχική σελίδα του ιστοτόπου: «Η ομάδα του ask4food πιστεύει ότι για ένα κατάστημα που προσφέρει μια υπηρεσία, μονάδικοι αξιόπιστοι κριτές του είναι οι πελάτες του. Το ask4food φιλοδοξεί να γίνει σημείο συνάντησης εκείνων που τους αρέσει να απολαμβάνουν καλό φαγητό, στη σωστή τιμή, με αξιοπρεπές service και σε έναν ευχάριστο χώρο.»
Οσοι καλοφαγάδες και με δυνατότητα ακόμα να τρώτε έξω τακτικά μπορείτε να ερευνήσετε το ask4food.
Μου φαίνεται θα σας άνοιξα την όρεξη με τις φωτογραφίες και αν έχετε αφραγκίες θα με κυνηγάτε, αλλά μην ανησυχείτε, οι περισσότεροι είμαστε σε παρόμοια κατάσταση, οπότε ας κάνουμε τουλάχιστον οφθαλμόλουτρο… Θα το παίζουμε θεοί που τρεφόμαστε μόνο με τα μάτια…, ούτε καν με την τσίκνα… Εντάξει, ακόμα δεν έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο όλοι, αλλά κάποιοι δυστυχώς… Κουράγιο και όχι μιζέριες! Θα τα καταφέρουμε! Δύναμη! Πάντως ο κύριος pointnshoot, από τον οποίο πήρα τις φωτογραφίες πρέπει να είναι καλοφαγάς διότι είναι χοντρούλης σαν και τη χάρη μου και μεγάλο μέρος των φωτογραφιών του αφορούν φαγητά.

H φωτογραφία είναι του pointnshoot από το flickr με άδεια creative commons.

Δεν έχω ξεχάσει τη συνέχεια για το πράσινο στην Αθήνα και το πράσινο γενικότερα, αλλά κάνω ένα διάλειμμα, να πάρω λίγες ανάσες και θα επανέλθω. Στο μεταξύ μην ξεχνάτε τη διημερίδα που γίνεται στις 15 και 16 Μαΐου εν μέσω απεργιών, διαδηλώσεων και γενικά τρελής κατάστασης. Αντί να πάτε σε ταβερνάκι μετά τη συγκέντρωση πάτε να ακούσετε κάποια χρήσιμα στοιχεία για την αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών.
Ασε στο μεταξύ σκεφτόμουν ότι για πλάκα έλεγα πως θα φτιάξω οδηγό επιβίωσης για περίοδο πείνας, αλλά μάλλον θα χρειαστεί στ’ αλήθεια. Διάβαζα για ανθρώπους που μαζεύουν τα υπολείμματα από τις λαϊκές και θυμήθηκα ότι ήταν μία από τις οδηγίες που είχα σκεφτεί να βάλω. Οταν έμενα στον Αγιο Αρτέμιο και κατέβαινα το μεσημέρι στο Παναθηναϊκό Στάδιο να πάρω το λεωφορείο να πάω στη δουλειά μου έβλεπα συχνά στην Αρχιμήδους που γινόταν τότε η λαϊκή (δεν ξέρω αν γίνεται ακόμα εκεί) ότι όταν έφευγαν οι παραγωγοί έμεναν πίσω πολλά προϊόντα που άνετα μπορούσες να κάνεις βιταμινούχες σούπες και πλήρη γεύματα. Ε, τώρα κάποιοι αυτό το κάνουν ήδη.
Επίσης όταν τύχαινε να βρίσκομαι σε νοσοκομείο την ώρα που μάζευαν τα πιάτα από το γεύμα των ασθενών έβλεπα φρούτα ολόκληρα, μπωλάκια κρέμες, κομπόστες κλπ να πετιούνται στα σκουπίδια. Σκεφτόμουν ότι άνετα επιβιώνει ένας άνθρωπος αν κάνει μία γύρα σε νοσοκομείο την ώρα της λήξης του γεύματος και μαζέψει διάφορα από εκεί που μένουν για λίγη ώρα οι δίσκοι μέχρι να πάνε στα σκουπίδια.
Μετά υπάρχουν τα διάφορα γεύματα σε ημερίδες, οι διαφημιστικές προσφορές σε σούπερ μάρκετ, τα εγκαίνια μαγαζιών κλπ που μπορεί να βρει κάποιος αρκετά τρόφιμα να χορτάσει την πείνα του. Εχει μία «κούραση» να τα ψάχνεις όλα αυτά, αλλά επιβιώνεις μία χαρά. Νομίζω είχε βγει ένας τέτοιος οδηγός για το Παρίσι και κάπως έτσι το συζητούσαμε με ένα φίλο και κάναμε πλάκα πριν καμία δεκαετία. Τώρα γίνεται επίκαιρο χωρίς πλάκα…
Εβλεπα απόψε για λίγο την εκπομπή του Γιώργου Αυγερόπουλου Εξάντας που αναφερόταν στη χρεοκοπία πολλών οικογενειών από στεγαστικά δάνεια στις ΗΠΑ, καθώς και για το θέμα της πείνας γενικότερα. Κάποιοι κερδοσκοπούν στα χρηματιστήρια και άλλοι την πληρώνουν. Κεφάλαια λέει στράφηκαν στα ασιατικά χρηματιστήρια – αν συγκράτησα καλά – για κερδοσκοπία στα τρόφιμα και υπήρξε άνοδος τιμών κατά 46%. Ριζοδολάρια, όπως είπε και κάποιος φίλος… Αμέ! Η οικονομία της αγοράς που λειτουργεί αυτόματα και όλα τα φροντίζει. Αντε μάζεψε τους αυτούς που παίζουν με τις ζωές των άλλων… Με τις υγείες μας!
Μερικές φορές όταν με πιάνει η καχυποψία και η διάθεση συνωμοσιολογίας αναρωτιέμαι πόσο αθώα είναι και κάτι παιχνίδια σαν αυτό με τον ένα κόκκο ρύζι για τους πεινασμένους, το FreeRice. Προς θεού δεν λέω ότι είναι ύποπτο το ελληνικό blog που το προτείνει, αλλά αναρωτιέμαι ποιοι στο καλό το ξεκίνησαν και τι ακριβώς είναι. Μακάρι να φτάνει πάντως σε πεινασμένους. Mε όσα ακούω κάποιες φορές φτάνω να υποψιάζομαι και τον ίσκιο μου.

Βρήκα στο buzz να έχει ανέβει προτεινόμενο άρθρο από το ΒΗΜΑ με θέμα πόσο θρήσκος ήταν ο Αϊνστάιν. Αφορμή μία επιστολή που βγήκε σε δημοπρασία στο Λονδίνο. Μία σκασίλα που είχα αν πίστευε ή δεν πίστευε σε Θεό ο Αϊνστάιν! Μεγάλος καημός Εκκλησίας και κοσμικών να δείξουν τι πιστεύουν οι επιστήμονες σχετικά με το θέμα της θρησκείας για να στηρίξουν αντίστοιχα την επιχειρηματολογία της πολεμικής τους. Νομίζω τα πράγματα είναι απλά. Είναι αδύνατον να αποδειχθεί αν υπάρχει ή δεν υπάρχει θεός και είναι το τελευταίο μέλημα καθενός όταν τον έχει πλακώσει η ακρίβεια, οι δόσεις, το βάρος της καθημερινότητας.
Η Αυστραλέζα Μargeret Werheim που έχει σπουδάσει φυσική, μαθηματικά και Τέχνες και ζει στη Νέα Υόρκη έχει γράψει το βιβλίο με τίτλο «Το παντελόνι του Πυθαγόρα», το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τραυλός – Κωσταράκης το 1998. Εκεί εξηγεί για ποιο λόγο έχει επικρατήσει οι φυσικοί να έχουν μία ενίοτε «θεϊκή» επιρροή στα λεγόμενά τους. Είναι γνωστό σε όσους έχουν ασχοληθεί ότι η έρευνα για τις επιστήμες ξεκίνησε αρχικά από τις επισκοπικές σχολές του Μεσαίωνα και ήταν καθαρά αντρική υπόθεση… Είναι λογικό, λοιπόν, να έχει μείνει ένα «θεολογικό» κατάλοιπο όπως αποδεικνύει με επιχειρήματα στο βιβλίο της η Μargeret Werheim.
Από την άλλη η ανθρώπινη ανάγκη για πίστη σε κάποια θρησκεία νομίζω είναι θέμα ψυχικής αναγκαιότητας για μύθο. Μύθο που δίνει νόημα στη ζωή. Οι επιστήμες περιγράφουν την πραγματικότητα όπως σημειώνει ο Καμύ και ο Βιτγκεστάιν, αλλά δεν την εξηγούν. Αυτή την ανάγκη για εξήγηση έρχεται να καλύψει ο θρησκευτικός και άλλοι μύθοι.
Η Κάρεν Αμστρονγκ μελέτησε τις θρησκείες και προσπάθησε να βρει απαντήσεις για την τόσο ευρεία διάδοσή τους. Ευχαριστώ τον ευγενέστατο ντροπαλό που μου την γνώρισε προτείνοντας μου το βιβλίο της Η σύντομη ιστορία του μύθου.
Αντί λοιπόν για στείρα αντιπαράθεση πίστης ή απιστίας θα ήταν νομίζω πολύ πιο γόνιμο να ερευνούμε τι μας ωθεί στο ένα ή στο άλλο άκρο ώστε να γνωρίσουμε καλύτερα την πορεία μας ως ανθρωπότητα και όσα μας ενώνουν, αντί να αναζητάμε διαρκώς αυτά που μας χωρίζουν.
Συμφέροντα, θεσμοί εξουσίας και ό,τι έχει σχέση με την επίσημη εκκλησία είναι άλλη ιστορία και επαρκούν από μόνα τους για πολεμική, και άλλη ιστορία είναι η ανθρώπινη ψυχική ανάγκη για παραμυθία (παρηγοριά σημαίνει η λέξη για όσους το αγνοούν).
Πού να πάρει και να σηκώσει, ναι, ενίοτε μου αρέσει να παραδέχομαι ότι είμαι αδύναμη και έχω ανάγκη τον μύθο. Το αποδέχομαι αυτό με επίγνωση και χωρίς ενοχές χωρίς από την άλλη να παρηγοριέμαι ή να παραμυθιάζομαι αν θέλετε, ότι υπάρχει ένας θεός – σωτήρας.
Δεν μου αρέσει να είμαι «ο παντοδύναμος άνθρωπος», μου αρέσει να έχω και τα διαβολάκια μου, που με διαβάλουν ενίοτε και εκπίπτω της απόλυτης σιγουριάς μου… (Αυτή η εξορία του διαβόλου ή του κακού σαν έννοια αν θέλετε είναι άλλη μία ανθρώπινη σαχλαμάρα που οδηγεί εξίσου σε ακρότητες όπως είχε εξηγήσει ο Γιουγκ).
Αν ο άνθρωπος προχώρησε στις επιστήμες, πουλώντας την ψυχή του στο διάβολο για να γίνει αθάνατος, κατά Γκαίτε, ήταν ακριβώς επειδή αναγνώρισε στο θεό παντοδυναμία και δυνατότητα να κάνει ό,τι του γουστάρει λίγο πριν την Αναγέννηση, σε αντίθεση με τον Αριστοτέλη που θεωρεί ότι το Πρώτο Κινούν δίνει την αρχική ώθηση, αλλά από εκεί και μετά δεν μπορεί να παρέμβει στην αλυσίδα των εξελίξεων.
Την ευχή και την κατάρα των επιστημών την οφείλουμε είτε το θέλουμε, είτε όχι στην αναγνώριση της παντοδυναμίας του θεού, δηλαδή έμμεσα στην αυτοναγνώριση της – ψευδαίσθησης κατ’ εμέ – παντοδυναμίας του ανθρώπου. Ε, ενίοτε δεν θέλω να είμαι παντοδύναμη, διότι απλά δεν είμαι! Μακάρι να καταλαβαίνατε ότι όσοι με τόσο καημό παλεύετε κατά της θρησκείας ότι είσαστε περισσότερο θρησκευόμενοι από τους θρησκευόμενους… Σε ό,τι αφιερώνεις σκέψη του δίνεις περαιτέρω δύναμη ζωής… Με τις υγείες σας!
Μπορεί να είπα και σαχλαμάρες ανάμεσα σε σωστές σκέψεις καθώς τυχαίνει να μην είμαι στα καλύτερα μου, αλλά με έχει κουράσει αυτή η πολεμική. Τη βρίσκω άγονη διότι αγνοεί όλες τις αντιφάσεις και αντιθέσεις της ανθρώπινης πορείας. Χάνουμε πολύτιμες πληροφορίες αν επικεντρωνόμαστε απλά στο αν πρέπει ή δεν πρέπει για ο,τιδήποτε της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Με πρέπει δεν αλλάζουμε σαν άνθρωποι. Με αποδοχή και έρευνα αυτού που είμαστε ίσως…