oraelladas.gr

Οταν κινούμαστε μέσα στον χώρο – τον όποιο χώρο, είτε αυτός είναι μεγάλη πόλη, επαρχία ή χωριό – που ζούμε συνήθως θεωρούμε ότι όλα όσα βλέπουμε γύρω μας ήταν πάντα εκεί. Μέσα στην αγωνία της καθημερινότητας και καθώς τρέχουμε να προλάβουμε όσα έχουμε να κάνουμε δεν παρατηρούμε σχεδόν τίποτα από τον περιβάλλοντα χώρο. Θεωρούμε αυτονόητη την ύπαρξη του και περίπου αιώνια. Σπάνια ο νους μας μπαίνει στη διαδικασία να αναρωτηθεί πότε ξεκίνησε να δημιουργείται κάτι, ή πότε καταστράφηκε και δεν υπάρχει πλέον.
Ακόμα και όταν τυχαίνει να παρακολουθούμε τις αλλαγές στο τοπίο πάλι περνάνε αυτόματα στο πίσω μέρος του μυαλού αν δεν τύχει να μας ζορίσουν σε κάτι που να αφορά την κίνησή μας οπότε και καταγράφουμε συνειδητά τα νέα δεδομένα.
Αφορμή γι’ αυτή την εισαγωγή η ανακάλυψη όλων των πράσινων χώρων που υπάρχουν κύριως μέσα στην Αθήνα και που σπάνια, προσωπικά τουλάχιστον, τους έχω προσέξει έτσι συγκεντρωμένους όλους μαζί. Τώρα που χρειάστηκε υλικό για να γράψω αυτά τα κείμενα σχετικά με τους κήπους και το πράσινο στην Αθήνα με αφορμή μία βόλτα στο Πεδίο του Αρεως και έψαξα κάποια πράγματα μου έκανε εντύπωση πόσοι χώροι υπάρχουν.
Εξίσου εντύπωση μου έκανε όμως πόσο σπάνια χρηματοδοτείται η συντήρησή τους και πόσο στην τύχη τους τους έχουμε εγκαταλείψει. Βρήκα μάλιστα ένα σύνδεσμο από όταν ο Σπύρος Χαλβατζής, υποψήφιος του ΚΚΕ για το δήμο Αθήνας, αναφέρεται αναλυτικά στο ποιοι ελεύθεροι χώροι απειλούνται με διάφορες διεκδικήσεις, από παραμέληση, από καταπατήσεις ή παράνομες χρήσεις. Σε κάποιους το «έγκλημα» έχει ήδη συντελεστεί.
Μπορεί κάποιους από αυτούς να τους είχα ακούσει ή να είχα βρεθεί εκεί, αλλά ποτέ δεν τους συγκράτησα όλους μαζί στο μυαλό μου, ούτε είχα αναρωτηθεί πώς προκύψανε. Ξεκινώ λοιπόν την απαρίθμηση και αν ξεχάσω κάποιους με συμπληρώνετε με σχόλια. Με την ιστορία δύο τουλάχιστον εξ αυτών – ίσως και παραπάνω αν μου προκύψει κουράγιο – θα ασχοληθώ εκτενώς σε επόμενα ποστ.
1. Λυκαβηττός μικρός λόφος που στο μεγαλύτερο μέρος του καλύπτεται από πευκοδάσος και χαμηλή θαμνώδη βλάστηση. Φιλοξενεί και το ομώνυμο θέατρο με συναυλίες και παραστάσεις το καλοκαίρι. Οσο ήμουν νέα τον επισκεπτόμουν συχνά, τώρα έχω κάμποσα χρόνια να ανέβω.
2. Αττικό Άλσος (Τουρκοβούνια). Εχει τους πιο εκτεταμένους γκρεμούς στο λεκανοπέδιο μεγάλα τμήματα των οποίων δεν είναι φυσικά, αλλά απομεινάρια παλιών λατομείων. Τον βλέπω μόνο περαστική με ταξί.
3. Λόφος των Νυμφών (Φιλοπάππου). Στην έκταση του φύονται ελιές, χαρουπιές, κουτσουπιές, κυπαρίσσια και πολλά άλλα είδη δέντρων και θάμνων. Εχω ανέβει και για βόλτα και για γάμο στον Αγιο Δημήτρη τον Λουμπαρδιάρη.
4. Εθνικός Κήπος: Τεχνητό «δασικό οικοσύστημα» με μεγάλη ποκιλία θάμνων και δέντρων, στην καρδιά της πόλης. Περιλαμβάνει αειθαλή δέντρα και θάμνους σε μεγάλο βαθμό ξένα προς το ελληνικό φυσικό περιβάλλον. Τον έχω επισκεφθεί αρκετές φορές και είναι εύκολα προσβάσιμος αφού βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και έχει αρκετές εισόδους. Θα ασχοληθώ εκτενώς με την ιστορία του σε ξεχωριστό ποστ.
5. Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης «Αντώνης Τρίτσης». Σε πολύ μικρή απόσταση από το κέντρο της πόλης, στο Ιλιον. Είναι χαρακτηριστικό μεσογειακό αγροτοδασικό οικοσύστημα, έκτασης 1.000 στρεμμάτων με φυλλοβόλα και κωνοφόρα δέντρα, καλαμιώνες και αγροτικές καλλιέργειες. Η ιδιαιτερότητα του είναι τα υγροτοπικά συστήματα του. Δεν έχω πάει ποτέ.
6. Αλσος Νέας Σμύρνης. Το επισκεπτόμουν για τρία χρόνια τακτικά αφού κάναμε εκεί ταϊ τσι δύο φορές την εβδομάδα
7. Αλσος Νέας Φιλαδέλφειας. Εχω πάει μόνο δύο φορές, μία με τα παιδιά του παιδικού σταθμού που εργαζόμουν και άλλη μία με φίλους.
8. Λόφος του Στρέφη. Δεν θυμάμαι να έχω πάει ποτέ. Εχω ακούσει για τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ που γίνονται κατά καιρούς εκεί, αλλά ποτέ δεν ταίριαξε να τα παρακολουθήσω.
9. Πεδίον του Άρεως. Εχω πάει αρκετές φορές είτε για ραντεβού με φίλους, είτε για βόλτα, είτε για τις εκθέσεις βιβλίου. Είναι ένας από τους τόπους που θα ασχοληθώ εκτενέστερα περαιτέρω.
10. Λόφος του Αρδηττού. Ο πευκόφυτος λόφος πάνω από το Παναθηναϊκό στάδιο. Πρόσφατα έκανα θέμα για την Αρτέμιδα Αγροτέρα. Ερείπια του ναού της βρίσκονται επί της οδού Αρδηττού. Εγραψα συνολικά 7 ποστ, το πρώτο θα βρείτε σε αυτό το σύνδεσμο. (Αν κάνετε κλικ στο ημερολόγιο που βρίσκεται στη μπάρα 21 και 22 Απριλίου θα τα βρείτε όλα με ένα μόνο εμβόλιμο άσχετο με το θέμα κείμενο)
11. Αλσος του Παγκρατίου. Εχω συχνάσει τακτικά εκεί όταν έμενα Βύρωνα

12. Ινστιτούτο Γεωπονικών Επιστημών (όπου είδα ότι γίνονται και σεμινάρια ταχείας διάρκειας) και Αλσος Συγγρού. Στο Αλσος Συγγρού έχω περάσει δύο υπέροχες ολόκληρες ημέρες με φίλους, σε στυλ πικ νικ, δύο διαφορετικές χρονιές.
13. Ρέμα Χαλανδρίου, όπου βρίσκεται και το Ευριπίδειο θέατρο της Ρεματιάς. Εχω δει κάποια παράσταση εκεί.
14. Ρέμα της Χελιδωνούς. Δεν ξέρω καν που ακριβώς βρίσκεται.
15. Ρεματιά της Φιλοθέης, το έχω δει συχνά περαστική.

16. Αλσος Βεΐκου, έχω πάει μόνο μία φορά.
17. Αλσος Στρατού στο Γουδί, έχει εγκατασταθεί η Εθνική Γλυπτοθήκη εκεί και υπάρχει επίσης το θέατρο Badminton πρώην Ολυμπιακή εγκατάσταση. Εχω πάει μία φορά για βόλτα όταν δεν είχε ανοίξει ακόμα η Γλυπτοθήκη και άλλη μία φορά στο θέατρο Badminton.
18. Αλσος σχολής Αστυνομίας. Βρίσκεται δίπλα στη Μεσογείων, στο ύψος της Κατεχάκη περίπου. Εχω πάει μία φορά να κάνω για ταϊ τσι μόνη μου. Με απώθησε ο χώρος γιατί είχε πολλά σκουπίδια. Αυτό πριν τρία χρόνια και βάλε. Δεν έχω πάει ξανά να δω αν άλλαξε κάτι.
19. Η Δραπετσώνα και το Κερατσίνι διεκδικούν το δικό τους Αλσος στο χώρο των λιπασμάτων. Την είδηση ανακάλυψα στο oikologio.gr που ήταν μία ιστοσελίδα που προέκυψε μετά από τις περυσινές καταστροφικές πυρκαγιές στην Πάρνηθα και τις κινητοποιήσεις σχετικά με το θέμα.
20. Αλσος Καισαριανής με δημοτική επιχείρηση καφέ και μεζεδοπωλείο μέσα και το Μοναστήρι της Καισαριανής. Εχω πάει αρκετές φορές στο Αλσος, μία φορά στο Μοναστήρι. Φανταστική η εμπειρία. Πολύ όμορφα είναι εκεί πάνω και αρκετά προστατευμένο νομίζω το φυσικό περιβάλλον.
21. Μοναστήρι Καρέα στον Υμηττό. Νομίζω έχω πάει μόνο μία φορά, χωρίς να είμαι και σίγουρη, παρά το ότι έμενα 13 χρόνια στο Βύρωνα που η απόσταση ήταν πολύ μικρή και νομίζω πήγαινε κοντά και λεωφορείο. Εχω περπατήσει μία φορά ψηλά στις παρυφές του Υμηττού με φίλες, αλλά στην άσφαλτο, όχι σε μονοπάτια.
22. Μοναστήρι Πεντέλης. Δεν έχω πάει, αλλά έχω κάνει τη διαδρομή με αυτοκίνητο μέσα από το βουνό αν θυμάμαι καλά.
23. Πάρνηθα. Εχω ανέβει μία φορά με την ομάδα ταϊ τσι στην οποία συμμετείχα. Ηταν ονειρική η εμπειρία παρόλο που κουράστηκα πολύ και πονούσα μία ολόκληρη εβδομάδα σε όλο μου το σώμα…, καθότι αμάθητη σε «σκληρή» γυμναστική.
Αυτό τον κατάλογο μέχρι και το 15ο νούμερο τον βρήκα στο ηλεκτρονικό περιοδικό MoNUMENTA όπου αναφέρονται τόποι είτε μόνιμης φιλοξενίας διαφόρων πουλιών, είτε σαν μεταβατικές περιοχές για μεταναστευτικά είδη. Τα στοιχεία αναφέρει το MoNUMENTA τα είχαν πάρει από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία.
Πέρα από αυτά τα μεγάλα σε έκταση σημεία η Αθήνα έχει και άλλες γωνιές που είναι χαρά οφθαλμών την άνοιξη, όπως για παράδειγμα δύο δρόμοι στους Αμπελόκηπους που είναι γεμάτοι πλατάνια. Βρίσκονται κάπου μεταξύ Ελληνορώσων και νοσοκομείου του Ερυθρού Σταυρού. Από εκεί είναι και η σχετική φωτογραφία.
Η ευρύτερη περιοχή είχε την ονομασία διαβολόρεμα οπότε όπως καταλαβαίνετε πρέπει να κατέβαινε αρκετό νερό και ίσως υπάρχει ακόμα υπόγεια για να επιβιώνουν και να θεριεύουν τα πλατάνια συμβιώνοντας ειρηνικά (;) με τις πολυκατοικίες που τις συναγωνίζονται σε ύψος. Οι άλλες δύο φωτογραφίες είναι το Αλσος Συγγρού και το Αλσος Βεΐκου από το google earth.
Τέλος σε ένα ενδιαφέρον blog που ανακάλυψα μπορείτε να βρείτε περιληπτικά κάποιες παρουσιάσεις για τις φυσικές γωνιές της Αθήνας. Outdoorathens για να τις ανακαλύψετε, να τις αγαπήσετε, να τους δώσετε την προσοχή σας μπας και καταφέρουμε να τις σώσουμε.