oraelladas.gr

Αφορμή για τη σειρά των ποστ που θα ακολουθήσουν με θέμα το πράσινο στην Αθήνα, τους κήπους και τα πάρκα, αποτέλεσε η επίσκεψη στο Πεδίο του Αρεως στις 6 Απριλίου όταν έγινε η πανελλαδική ποδηλατοπορεία. Η φωτογραφία με το σπουργίτι είναι από το Πεδίο του Αρεως όταν είχαμε καθίσει για καφέ στην καφετέρια που βρίσκεται απέναντι στην πρώην σχολή Ευελπίδων. Ο «μικρός» μας πλησίαζε κάθε τόσο χοροπηδώντας και κατάφερα να τον «αιχμαλωτίσω» σε μία εικόνα.
Συχνά όταν πρόκειται να γράψω ένα θέμα προβληματίζομαι από ποια πλευρά να το πιάσω. Οι κήποι για παράδειγμα είναι κάτι που προφανώς προέκυψε στο στάδιο εκείνο που η ανθρωπότητα αρχίζει να ασκεί την γεωργία. Να καλλιεργεί δηλαδή ο άνθρωπος προγραμματισμένα ένα κομμάτι γης για να τρέφεται, αντί να λειτουργεί ως απλός συλλέκτης καρπών, σπόρων, ριζών, κονδύλων κατευθείαν από την άγρια φύση. Οταν σκέφτομαι πως ξεκίνησε κάθε δραστηριότητα που μας έφτασε στο σήμερα αναρωτιέμαι αν ήταν για καλό ή για κακό. Μετά θυμάμαι και μου δίνω μία μπούφλα και μου λέω ότι δεν έχει νόημα να εξετάζω κάτι που ήδη έχει συμβεί και δεν αλλάζει πλέον. Επίσης μου υπενθυμίζω ότι ουδέν κακόν αμιγές καλού και αντιστρόφως…
Αν θελήσουμε να επιστρέψουμε εκεί πίσω από όπου ξεκινήσαμε θα πρέπει να έχουμε πάρει απόφαση να εγκαταλείψουμε και μία σειρά από ευκολίες και ανέσεις στις οποίες έχουμε καλομάθει, καθώς και να αναθεωρήσουμε τη συνολική φιλοσοφία της καθημερινότητας μας. Αυτό αμφιβάλλω αν πρόκειται ποτέ συνολικά σαν κοινωνία να το επιχειρήσουμε με τη θέληση μας. Ο βολονταρισμός ποτέ δεν νομίζω ότι αποδείχθηκε αποτελεσματικός…
Το πιθανότερο είναι ότι θα εξαναγκαστούμε κάποια στιγμή να κάνουμε μία νέα αρχή πιεσμένοι από την ανάγκη. Η ανάγκη εξάλλου νομίζω ήταν επίσης που οδήγησε στην ανακάλυψη της γεωργίας, στην αύξηση της παραγωγής, την εμπορευματοποίηση της και όλα τα παρεπόμενα.
Μόνο με μία νέα ανάγκη υποθέτω θα επανεξετάσουμε πλήρως αυτές τις εξελίξεις, ελπίζω μόνο να μην πάθουμε ότι έπαθαν κάποιοι ήρωες του Μαρκές, να σβήσει δηλαδή η μνήμη μας, πράγμα που σημαίνει ότι πιθανόν θα ακολουθήσουμε ξανά την ίδια διαδρομή. Σβήνει άραγε η μνήμη;

Παρά το ότι είχα πει στο σχετικό ποστ του Webz ότι αντέχω άνετα άλλη μία ημέρα χωρίς υπολογιστή δεν μπορώ σήμερα να το τηρήσω, διότι μέσα στην εβδομάδα δεν θα έχω τη δυνατότητα να γράψω όσα θέλω. Πάντως άνετα μου πέρασε ένα τριήμερο το Πάσχα χωρίς υπολογιστή. Νομίζω ότι κάλλιστα θα μπορούσα να ασχοληθώ και με άλλα πράγματα – αρκεί να κάλυπταν τα ενδιαφέροντα μου – και καθόλου δεν θα ένιωθα την έλλειψη του. Αν ένιωθα κάποια έλλειψη θα ήταν αυτή των ανθρώπων με τους οποίους επικοινωνώ μέσω αυτού και όχι του μέσου καθαυτού.
Νομίζω πως το γεγονός ότι πέρασα μία παιδική ηλικία που χρειαζόταν δημιουργικότητα και πλούσια φαντασία, καθώς δεν είχαμε έτοιμα αγορασμένα παιχνίδια ούτε φυσικά υπολογιστές, με βοηθά να μην εξαρτάται η ζωή μου από αυτούς. Εκτός και εάν συνειδητά θέλω να εξαρτηθώ ή επειδή με βοηθά στην επαγγελματική μου εξέλιξη.
Η εκπαίδευση στην ηλεκτρονική τυπογραφία γύρω στο ‘90 «μου έσωσε τη ζωή», αφού μου έδωσε επαγγελματική διέξοδο, άρα αγαπώ γι’ αυτό το λόγο τους υπολογιστές, χωρίς ωστόσο να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.
Αν αίφνης αύριο προέκυπτε κάποια άλλη επαγγελματική διέξοδος δεν αποκλείω ο υπολογιστής να ήταν απλά ένα μέσο επικοινωνίας όπως και τόσα άλλα ή ένα απλό χόμπι. Για τους νεότερους ανθρώπους που αποτελεί πλήρες επαγγελματικό εργαλείο ή ελπίδα για επαγγελματική εξέλιξη νομίζω είναι λογική η εξάρτηση, αρκεί να μην καταντά μοναδική ενασχόληση.
Πάντως τα περί ενεργειακής οικονομίας που υποστήριζε η πρωτοβουλία για κλείσιμο των υπολογιστών την 3η Μαΐου μου φαίνονται κάπως αστεία. Οκ, αν κλείσουν εκατομμύρια υπολογιστές θα γίνει κάποια οικονομία, αλλά έχουμε άλλες τόσες ενεργοβόρες συσκευές που μακάρι να ήταν το πρόβλημα ο υπολογιστής μόνο.

Ελαβα από τους σταθερούς φίλους του oraelladas, τους Ελληνες Ενεργούς Πολίτες μία φωτογραφία και ένα κειμενάκι που έχει δημοσιευθεί στη σελίδα τους σχετικά με τις «ευρωπαϊκές» τιμές της βενζίνης.
Σημειώνουν οι Ελληνες Ενεργοί Πολίτες και αναδημοσιεύω:

Επειδή κάποιοι συνεχίζουν να μας ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ. Τιμές βενζίνης σε βενζινάδικο της Ισπανίας στη Βαρκελώνη στις 27-4-2008.
Με βάση το υπουργείο ανάπτυξης στις 23-4-2008 η μέση τιμή στην Αθήνα ήταν 1.133 ευρώ για την απλή αμόλυβδη.
Στη Βαρκελώνη έχει 1.205.
Και μην ξεχνάμε ότι ένα ευρώ αντιστοιχεί σε 1.6 δολάρια. Εμείς έχουμε ευρώ…
Και βέβαια έχουμε ανάλογους μισθούς. Ένας σερβιτόρος στο PORT VELL στην παραλία της Βαρκελώνης παίρνει 2000 (δύο χιλιάδες) ευρώ, με ένσημα και 40 ώρες δουλειά την εβδομάδα.
Όπως ακριβώς και στην Ελλάδα.

Αυτό που θέλω να προσθέσω σαν προβληματισμό στο δημοσίευμα των Ελλήνων Ενεργών Πολιτών είναι η ερώτηση που έχει προκύψει και σε άλλους πολίτες: Πώς γίνεται να είναι το ευρώ ισχυρότερο του δολαρίου, αλλά το πετρέλαιο και τα παράγωγά του να μας έρχεται ακριβό; Βέβαια υπάρχει το επιχείρημα ότι το ισχυρό ευρώ είναι πλήγμα για τις εξαγωγές της ΕΕ και φυσικά της Ελλάδας. Βρήκα μία αρκετά παλαιότερη ενδιαφέρουσα οικονομική ανάλυση σχετικά με την ισχυροποίηση του ευρωπαϊκού νομίσματος και τα συν και πλην που απορρέουν ως συνέπεια.
Επιπλέον στη σύγκριση μεταξύ αντίστοιχων αποδοχών σε Ισπανία και Ελλάδα χρειάζεται να υπογραμμίσουμε με πόσο αποδοτικότερους τρόπους έχει χρησιμοποιήσει η πρώτη τα ευρωπαϊκά κονδύλια και πόσα έχει χάσει η δεύτερη λόγω καθυστερήσεων, κακής οργάνωσης, αδυναμίας προγραμματισμού και όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά μας που οδηγούν σε ένα εν τέλει πενιχρό αναπτυξιακό αποτέλεσμα και την επιδίωξη της εύκολης κερδοσκοπίας συγκριτικά με άλλες χώρες του φτωχού νότου της Ευρώπης.
Οταν συνυπολογίσεις όλους αυτούς τους παράγοντες αντιλαμβάνεσαι για ποιο λόγο τελικά συμβαίνει αυτό που συμβαίνει εδώ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το «καταπίνεις» εύκολα και το αποδέχεσαι.

Εχω παρατηρήσει ότι όποτε γράφω σχετικά με κακή διάθεση, βάλτωμα, ή θέματα απόλυτα αδιάφορα κατά τη δική μου αντίληψη οι επισκέψεις ανεβαίνουν κατακόρυφα. Είναι βέβαια νέες επισκέψεις που προκύπτουν μέσω των μηχανών αναζήτησης και όχι τακτικών αναγνωστών. Ομως αναρωτιέμαι αν έχουμε εθιστεί τόσο στη στασιμότητα, τη μαυρίλα και την απαισιοδοξία που αναζητάμε ανάλογες λέξεις στα ψαχτήρια ή αν νιώθουμε καλύτερα όταν διαβάζουμε ότι και κάποιος άλλος είναι εξίσου κακοδιάθετος και βλέπει τη ζωή από την οπτική του δράματος.
Συμφωνώ ότι η κατάσταση τοπικά και παγκόσμια είναι δύσκολη. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που υπάρχει οικονομική κρίση. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο μισός πλανήτης πεινάει. Δεν είναι η πρώτη φορά που καταπαντούνται δικαιώματα. Συμφωνώ επίσης ότι δεν αποκλείεται τα πράγματα αυτή τη φορά να είναι χειρότερα από κάθε άλλη φορά, αλλά και πάλι έχουν υπάρξει και χειρότερα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα οριστική παραίτηση από όλα και αναζήτηση αιτίων και αφορμών για μαύρισμα της ψυχής μας πάσει θυσία.
Ακόμα και μέσα στα χειρότερα υπάρχουν και αισιόδοξα πράγματα που συμβαίνουν. Κατά κανόνα το βαθύτερο σκοτάδι της νύχτας περιέχει το φως της επόμενης ημέρας. Νομίζω ότι αυτό που μας οδηγεί στο να αγαπάμε τόσο πολύ το δράμα είναι η εξατομίκευση όλων των καταστάσεων.
Αποκομμένοι από τον κοινωνικό ιστό εισπράττουμε κάθετι που συμβαίνει σαν προσωπική «τιμωρία» με αποτέλεσμα να διογκώνουμε το πρόβλημα μας και να το βλέπουμε βουνό. Αν απομακρυνθούμε λίγο από την εικόνα της προσωπικής μας κουτσουλιάς θα δούμε ότι όσα συμβαίνουν αφορούν όλους τους ανθρώπους και ότι υπάρχουν άλλοι που υποφέρουν περισσότερο από εμάς παρόλα αυτά είναι περισσότερο αισιόδοξοι και παλεύουν χωρίς κλάψες. ΔΥΝΑΜΗ! Η ζωή έχει κύκλους. Αυτός είναι ένας από τους δύσκολους, αλλά θα περάσει. Μην παραδοθείτε λοιπόν στην μιζέρια.

Open Coffe: Απλώνεται σαν είδος άτυπου θεσμού με υπόγεια δυναμική. Οσοι το πλαισιώνουν το προωθούν ήρεμα, χαλαρά και χωρίς τυμπανοκρουσίες και άγχος – φανερό τουλάχιστον στους απέξω – να επιτύχει οπωσδήποτε. Παρόλα αυτά επεκτείνεται συνέχεια. Αρχικά Αθήνα, μετά Θεσσαλονίκη, κατόπιν Πάτρα και Γιάννενα. Τους χαίρομαι αυτούς τους ανθρώπους. Παλεύουν να νικήσουν την ελληνική ηττοπάθεια και τον ωχαδερφισμό. Μπορεί να μη συμφωνώ συνολικά με την πολιτική οπτική όσων συμμετέχουν, αλλά μου αρέσει που δεν μεμψιμοιρούν και κάνουν κάτι, δημιουργούν κινητικότητα. Προσπαθούν να μην τους καταπιεί η στασιμότητα και το βάλτωμα. Μπορεί να καταφέρουν πολλά, μπορεί και τίποτα ή μπορεί ελάχιστοι από όσους συμμετέχουν να συνεχίσουν την προσπάθεια μέχρι να υπάρξουν ορατά αποτελέσματα. Ομως είναι κάτι ελπιδοφόρο στα δικά μου μάτια. Με κάνει να αισιοδοξώ γιατί οι συμμετέχοντες δεν αναλώνονται στη συνήθη γκρίνια και κριτική για τα κακώς κείμενα, αλλά αντίθετα προσπαθούν να αναδείξουν όσους κινούνται με κάποιους στόχους και όραμα. Μου αρέσει που κυνηγάνε το ανέφικτο. Αν δεν αναζητήσεις το ανέλπιστο δεν θα το βρεις έλεγε ο παππούς Ηράκλειτος… Παράλληλα είναι ρεαλιστές γιατί αναλώνουν το χρόνο τους οργανωμένα και θεωρητικολογούν με μέτρο. Λίγα λεπτά κάθε παρουσίαση. Κατά κανόνα σαφής και περιεκτική. Μοιράζονται εμπειρίες και ενδυναμώνουν έτσι τις προσπάθειες τους. Μακάρι να τους αντιγράψουν και άλλοι σε αυτό τον τόπο. Είμαι πολύ ουτοπική; Δεν ξέρω, αλλά νομίζω ήδη έχουν γράψει τη μικρή τους ιστορία. Οσοι δεν έχει τύχει να διαβάσετε παλαιότερα σχετικά κείμενα στη σελίδα μου και δεν γνωρίζετε τίποτα σχετικά με το θέμα ακολουθείστε το σύνδεσμο που δίνω στην αρχή του κειμένου να πληροφορηθείτε περισσότερα. Αφορά πάντως την επιχειρηματικότητα νέων ανθρώπων κυρίως στο διαδίκτυο.