oraelladas.gr

Read more »

Με το που ξύπνησα με κυνηγάνε να τους δώσω σημασία. Χοροπηδάνε γύρω μου σαν παιδιά. Ζητάνε επίμονα να τις προσέξω, η κάθε μία προβάλει τον εαυτό της και θέλει να γίνει εκείνη κυρίαρχη μέσα στο κεφάλι μου. Θέλει να καταφέρει να μεγαλώσει, να ολοκληρωθεί και να αποκτήσει οντότητα. Γυρίζω, κοιτάζω πότε τη μία και πότε την άλλη, τις παίρνω αγκαλιά, τις αφήνω πάλι, σηκώνω την επόμενη, με ζαλίζουν, με τρελαίνουν. Ομως τις αγαπώ όλες, αλλά μία ζωή δεν θα αρκούσε για να χωρέσουν.
Μία με τραβάει από το μανίκι να ασχοληθώ ιδιαίτερα μαζί της. Μου λέει για τη μνήμη πως είναι θέμα συνδυασμού και αναφορικότητας, όπως καλή ώρα:
- Αυτό συνέβη τη χρονιά που είχα πάει το ταξίδι στους Δελφούς, τότε που ήταν κοντά το Πάσχα, μία γλυτσίνα ήταν ανθισμένη, μοσχοβολούσε και με συντρόφευε στο τουριστικό περίπτερο που κάθισα για ένα καφέ. Αξιζε να μου πάρουν τα χρήματα για το τοπίο και μόνο.
Επί τη ευκαιρία: Να που βρήκα μία φωτογραφία γλυτσίνας και μία πρόταση για πασχαλινά κουλουράκια από μερικούς – ες πεινασμένες -ους για ζωή κύριους και κυρίες, με νόστιμες και λαχταριστές φωτογραφίες από την εκτέλεση της συνταγής. Κρίμα που φαίνεται να έχει εγκαταλειφθεί αυτό το blog. Είχε νοστιμιές…
Ενώ μία άλλη κυρία σημειώνει στην ange-ta της πέρυσι τον Αύγουστο την απειλή καταστροφής μίας γλυτσίνας (wisteria floribunda) 200 χρόνων. Πάω να ψήσω ένα καφέ. Ισως το μεσημεράκι κατέβω στο Πεδίο του Αρεως για την ποδηλατοπορεία και το «πάρτι δρόμου». Δεν έχω ποδήλατο, αλλά θα περπατήσω σε μία χαρούμενη πόλη.

Δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβα την αφορμή ή το σκοπό – αν υπάρχει τέτοιος – του κειμένου του Πετεφρή, αλλά έχει μουσικότητα, σε ταξιδεύει, σε γαληνεύει, σε αγγίζει. Μία μικρή νύξη:

…Αυτά που λέμε κι αυτά που γράφουμε
απάτη και θέατρο και δίψα για κρασί
κάποτε στην Εδεσσα ένα μπουκάλι Αμυνταίου
αξίζει όσο αυτά που γράφουμε…

Αξίζει. Επισκεφθείτε τον!