oraelladas.gr

Διαβάζω στο exeisminima κατά διαστήματα τις κινητοποιήσεις, τις συζητήσεις και τις μετρήσεις για το μολυσμένο νερό του Ασωπού, το είχαμε συζητήσει και από κοντά για λίγο. Είχα βάλει κάποια στιγμή και το σχετικό μπάνερ στη μπάρα, αλλά με άγχωνε και το πήγα στη μέσα σελίδα. Λες και ήθελα να αποφύγω να το δω γιατί δεν αντέχω, με πονάει και με τρομάζει.

Οταν ήμουν πέντε χρονών η γιαγιά μου διάβαζε το λαϊκό φυλλάδιο της εποχής φωναχτά: «Επιστολή στον Πανάγιο Τάφο». Μίλαγε για ξεραμένα ποτάμια, δέντρα χωρίς φύλλα και μεγάλες καταστροφές. Είδα εφιαλτική όλη την εικόνα στο δρόμο που πέρναγε πλάι στο σπίτι μας κι άρχισα να κλαίω σπαρακτικά. Πέντε με έξι χρονών ήμουν. Είδαν κι έπαθαν να με ησυχάσουν. Σήμερα όλα αυτά γίνονται με αργούς ρυθμούς και δεν κλαίω πια (όλο το κείμενο εδώ).

Θυμάμαι ότι η εικόνα που είχα δει τότε ακούγοντας τη γιαγιά να διαβάζει ήταν τόσο ζωντανή που πίστεψα ότι ήταν αληθινή. Εχω διαπιστώσει πώς ό,τι φαντάζεσαι είναι πολύ περισσότερο τρομακτικό από το πραγματικό γεγονός που σε προετοιμάζει σταδιακά με βήματα που προηγούνται και συνηθίζεις πια να το προσδοκάς, σαν μία χρόνια αρρώστια πιο ανεκτή από το σοκ ενός αιφνίδιου δυστυχήματος.
Σήμερα διάβασα και στου Ροΐδη το θέμα, παρουσιασμένο από τον Λασκαράτο. Η επιστολή του Λασκαράτου προς τον νέο Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο έφερε συνειρμικά στο μυαλό μου το σκηνικό με τη γιαγιά μου και την εικόνα του ξεραμένου ποταμού δίπλα από το πατρικό μου. Δεν περνάει ο Ασωπός πραγματικά δίπλα από το πατρικό μου, αλλά θυμάμαι ότι ήταν σαν να είχα δει μία ερημωμένη κοίτη ποταμού τόσο φρικτή στο σημείο που περνούσε ο δρόμος που δεν άντεξα και ξέσπασα σε άγρια κλάματα. Σήμερα αποφάσισα να αντιμετωπίσω αυτό τον τρόμο μου και να αναφερθώ στο θέμα.
Αναρωτιέμαι μερικές φορές μήπως στη ζωή βιώνουμε τα όνειρα και τους εφιάλτες που εντυπώθηκαν στο παιδικό μας μυαλό τόσο έντονα. Μου έρχονται κατά νου οι στίχοι του Γκάτσου από το τραγούδι «Ο εφιάλτης της Περσεφόνης»:

Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς…