Μία φορά και έναν καιρό…
Written by coolplatanos on Μαρτίου 16, 2008 – 15:29 -
…όταν φούσκωνε το μυαλό και άνοιγε πανιά στον άνεμο πιάναμε το μολύβι και γράφαμε. Το μολύβι; Ναι, για μερικά χρόνια το μολύβι και γράψε – σβήσε προσεκτικά με τη γόμα ή γομολάστιχα. Κάποτε κάναμε και καλλιγραφία. Ποιοι της ηλικίας μου το θυμούνται άραγε κείνο το μακρόστενο τετράδιο που έμοιαζε με τετράδιο μουσικής;
Ποιοι θυμούνται επίσης τα μολύβια faber με τη μαλακή μύτη και τα άλλα παλαιότερα που τα σάλιωνες και γράφανε σαν περίπου μωβ μελάνι; Ποιοι θυμούνται τους κονδυλοφόρους, απλούς κυλινδρικούς ξύλινους με την πένα στην άκρη ή τους άλλους τους τεχνολογικά πιο εξελιγμένους που θύμιζαν κάπως ραπιτογράφο στην κατασκευή πλην της μύτης που ήταν πένα και με ένα πλαστικό εσωτερικό που στήριζε την πένα μάλλον για να μη σπάει εύκολα;
Αργότερα επικράτησε το στυλό, οι μουτζούρες και οι διαγραφές άμα έκανες λάθος ή το σβήσιμο με πιο σκληρή γομολάστιχα και το χαρτί να φαίνεται γδαρμένο, μετά ήρθαν και τα διορθωτικά μπλάνκο.
Τώρα το πληκτρολόγιο, delete, copy, paste και το μυαλό πάλι να ανοίγει πανιά στον άνεμο, να φουσκώνει η καρδιά στο στήθος με τον ερχομό της άνοιξης και ένας λυγμός. Ενας λυγμός με πολλές αιτίες, ένας λυγμός που θα ήθελε να γίνει κραυγή μαινάδας στα δάση που λιγόστεψαν, στην όλο και περισσότερο παραγόμενη από την ανθρώπινη δραστηριότητα φύση.
Τα βουνά και τα έγκατα της γης κατέβηκαν στους δρόμους. Ορυκτά που εκ-μεταλλεύτηκαν και μεταμορφώθηκαν σε αυτοκίνητα πλημμυρίζουν τους δρόμους των πόλεων. Που και που τα αδιέξοδα της οικονομίας δημιουργούν «κενά» και παίρνουν ανάσες οι άνθρωποι – παραγωγοί φύσης και η ίδια η οικονομία τους. Μήπως οι απεργίες τελικά συμφέρουν όλους; Προβοκατόρικο ερώτημα… κι εγώ βιαστική για να το απαντήσω.
Posted in oraelladas | 5 Comments »
Μαρτίου 17th, 2008 at 00:18
Α, εγώ παραμένω φανατικός του faber. Κάθε ποστ του blog μου γράφεται, έστω και τηλεγραφικά, πάντα στο αγαπημένο μου Moleskine σημειωματάριο με faber μολύβι. Δε χρησιμοποιώ σχεδόν ποτέ στιλό.
Όσο για τα υπόλοιπα που όμορφα λες, νομίζω πως όλοι λίγο πολλοί αναπολούμε κατά καιρούς…..
Μαρτίου 19th, 2008 at 16:15
το staedtler HB2 το κιτρινόμαυρο μολύβι με την γόμα απο πίσω Παραμένει κορυφαία επιλογή.
πολύ κακές αναμνήσεις απο την μπλε σκληρή γόμα που έγδερνε το χαρτί.
τώρα διορθώνω τις επιδόσεις μου στο πληκτρολόγιο.
καλημέρα
Μαρτίου 20th, 2008 at 19:20
Θυμάμαι ότι στα αναγνωστικά του Δημοτικού Η Γλώσσα μου, στην πάνω δεξιά σελίδα, πριν το σκέφτομαι και γράφω, υπήρχαν δύο σειρές για εξάσκηση στην καλλιγραφία.
Νομίζω ότι κανένα (ή σχεδόν κανένα αγόρι) δεν ασχολήθηκε ποτέ με το αισθητικό μέρος της άσκησης, αντιμετωπίζοντάς την σαν να ήταν μόνο άσκηση ορθογραφίας. Αντιθέτως, τα κορίτσια πρόσεχαν και το αισθητικό.
Αποτέλεσμα οι περισσότεροι σήμερα να γράφουμε μάλλον διαφορετικά ορνιθοσκαλίσματα, ενώ οι περισσότερες γράφουν στρωτά όμορφα γράμματα, πολλές φορές ομοιόμορφα.
Καλησπέρα.
Μαρτίου 22nd, 2008 at 03:45
@DrTeddy Εχω ακόμα κάμποσα μολύβια, αλλά σπάνια τα χρησιμοποιώ πια, εκτός και αν θέλω να σκιτσάρω ή να σημειώσω κάτι πρόχειρα.
την γόμα με το μπλε στη μία άκρη την αντιπαθούσα κι εγώ πάρα πολύ 
είχαμε «επίσημο» ξεχωριστό τετράδιο καλλιγραφίας και νομίζω ήταν όλοι υποχρεωμένοι να γράφουν, άρα και τα αγόρια, αλλά μου φαίνεται μόνο για μία δύο τάξεις μετά εγκαταλείφθηκε αυτή η συνήθεια. Οπως εγκαταλείφθηκε και η μουσική που κάναμε πρώτη γυμνασίου. Ετυχε και αρρώστησε η καθηγήτρια και δεν την αντικατέστησαν ποτέ, οπότε δεν ξανακάναμε και ποτέ μουσική…
@ψουξ ναι, το θυμάμαι κι εγώ αυτό το κιτρινόμαυρο με τη γόμα
@Ντροπαλός μμμ, εγώ είμαι πολύ πιο παλιά και δεν είχα τα βιβλία της γενιάς σας, αλλά τα άλλα με το Λα, λα Λόλα και δεν θυμάμαι ποια ήταν των επόμενων ετών, νομίζω κάποιο με σπουργίτια που έκαναν τσιριτρό κλπ… Εμείς καλέ
Σεπτεμβρίου 5th, 2008 at 13:43
Τα μολύβια που έγραφαν μωβ-μπλέ όταν τα σάλιωνες…
Τι μου θύμισες τώρα!
Όσο για τα τεράδια καλιγραφίας ΔΕΝ καταργήθηκαν. Εχτές αγόρασα δύο για τον γυό μου που θα πάει πρώτη – ήταν στον κατάλογο υλικών που μας έδωσε το σχολείο. Μόνο που δεν είναι πια στενόμακρα (με κάπως γυαλιστερό εξώφυλλο και τυπωμένη ετικέτα όπως θυμάμαι) είναι σαν τα κανονικά ΔΙΕΘΝΕΣ που είχαμε και εμείς.
Προς έκπληξη μου διαπίστωσα ότι τα ΔΙΕΘΝΕΣ υπάρχουν ακόμα, με το μπλε σαγρέ πλαστικό εξώφυλλο και με χαρά τα αγόρασα για το παιδί μου. Της αντιγραφής που ήταν η μισή σελίδα λευκή για να την ζηγραφιά, της αριθμητικής με τα μεγάλα κουτάκια για τις μικρές τάξεις και τα μικρά για τις μεγαλύτερες, … Αν και εγώ αυτά τα είχα σε μεγαλύτερες τάξεις.
Όταν πήγα στην πρώτη τα τεράδια είχανε ακόμα μπεζ-γκρι χάρτινο εξώφυλλο (σαν χασαπόχαρτο)και τα ντύναμε εμεις με μπλε κόλλα χαρτί.