oraelladas.gr

Προσωπικά επέλεξα να γράφω επώνυμα όπως εξήγησα και σε προηγούμενο ποστ όχι μόνο για να δώσω αξιοπιστία στα γραπτά μου – αυτή θα κρινόταν από τη συνέπεια των λεγομένων μου ακόμα και αν ήμουν ανώνυμη – αλλά κυρίως από το φόβο μην ξεχαστώ και γράψω κάτι για ζωές άλλων που κινούνται γύρω μου. Αυτό μου είχε προκύψει σαν ανησυχία όταν δημιουργήθηκε το πρόβλημα στον blogger jelial, αν θυμάμαι καλά το όνομα του, που αποσπάσματα από τη σελίδα του δημοσιεύθηκαν στον τύπο και του δημιούργησαν πρόβλημα στη δουλειά του. Κάποιοι θα βιαστούν να πουν: Φταίει αυτός ο καταραμένος τύπος που ασχολείται με τα blog και αναδημοσιεύει κομμάτια από αυτά!
Το θέμα δεν νομίζω ότι είναι τόσο απλό. Αν εγώ κάθομαι σε μία πλατεία δεν θα φταίνε οι άλλοι που θα με δουν και μπορεί να συζητήσουν κάτι για μένα. Δεν μπορώ να απαγορεύσω να με δουν σε ένα δημόσιο χώρο. Δεν εξετάζω εδώ το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων και ότι ο τύπος χρησιμοποιεί υλικό από τα blog. Αυτό αποτελεί ξεχωριστή συζήτηση. Από τη στιγμή που είμαι σε δημόσια θέα μέσα στο διαδίκτυο ο καθένας μπορεί να διαβάσει αυτά που γράφω.
Το διαδίκτυο μάλιστα δεν είναι απλά μία συνοικιακή πλατεία, αλλά η παγκόσμια πλατεία, είναι δημόσιος και όχι ιδιωτικός χώρος. Δεν αναφέρομαι ακόμα στην ιδιωτικότητα της ανωνυμίας. Θα φτάσω και σε αυτό.
Αν δεν θέλω να διαβάζουν όλα τα μάτια τη σελίδα μου μπορώ να την κάνω ιδιωτική και να έχουν πρόσβαση μόνο όσοι θέλω εγώ. Υπάρχει, νομίζω, αυτή η επιλογή σε όλες τις πλατφόρμες. Οσο για τις αναδημοσιεύσεις αποσπασμάτων από τα blog μην ξεχνάμε ότι και αρκετά blog αναδημοσιεύουν αποσπάσματα από άλλα έντυπα ή κάνουν παραπομπές σε αυτά αφού και αυτά είναι σε δημόσια θέα. Ενας από τους λόγους που έβαλα το όνομα μου ήταν και για να μην πάρουν ολόκληρα κομμάτια προς αναδημοσίευση.
Αυτό παρόλα αυτά δεν εμπόδισε το να με αναφέρει εφημερίδα με φράση – απόσπασμα από τη σελίδα μου και με το κανονικό όνομά μου που έτυχε και το ανακάλυψα πρόσφατα με ένα ψάξιμο στο google. Δεν ήθελα να γίνει αυτό, διότι οι δικοί μου δεν γνωρίζουν ότι διατηρώ blog και θα ήταν αδύνατο να τους εξηγήσω, στην ηλικία που είναι, τι στο καλό είναι αυτό.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα αρχίσω να ωρύομαι κατά των δημοσιογράφων που είδαν και διάβασαν τη σελίδα μου. Κι αυτό όχι απλά επειδή είμαι του συναφιού και από αλληλεγγύη, αλλά γιατί γενικά προσπαθώ να βλέπω ψύχραιμα τα πράγματα, εξού και cool… platanos. Αν δεν θέλω να με διαβάζουν οι άλλοι για ποιο λόγο δημιούργησα αυτή τη σελίδα;
Οι δημοσιογράφοι ανεξάρτητα από την επαγγελματική τους ιδιότητα είναι επίσης «οι άλλοι», δεν μπορώ να τους απαγορεύσω να με διαβάζουν. Είναι παρανοϊκό να θέλω επιλεκτικά κάποιους μόνο αναγνώστες όταν έχω μία σελίδα προσβάσιμη σε όλους.
Από εκεί και μετά το αν θα τύχει μέσω των εφημερίδων να μάθουν οι δικοί μου ότι διατηρώ blog είναι δικό μου θέμα το πώς θα το χειριστώ εφόσον αποφάσισα ότι θα γράφω επώνυμα και θα εκτίθεμαι δημόσια.
Αυτά ως προς την προσωπική μου επιλογή. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κατανοώ όσους θα ήθελαν να διατηρούν την ανωνυμία τους. Πρόσφατα που εργάστηκα για ένα διάστημα κάπου και έκανα το λάθος να πω ότι διατηρώ blog ένιωσα να πιέζομαι για το τι θα γράψω. Οχι τόσο ως προς τους συναδέλφους, αλλά ως προς τον εργοδότη μου που ήξερα ότι άνοιγε τη σελίδα και με διάβαζε. Ετσι αν πάω σε επόμενη εργασία δεν σκοπεύω να πω ότι έχω blog. Αν μαθευτεί θα δω πώς θα το χειριστώ. Υπό αυτή την έννοια κατανοώ όσους θέλουν την ανωνυμία. Διότι οι κρίσεις, οι απόψεις, η καχυποψία που μπορεί να δείχνουν οι άλλοι για αυτά που γράφεις είναι όντως συχνά κουραστικά και νιώθεις να περιορίζεται η ελευθερία σου. Ωστόσο παράλληλα αυτό το είδα και σαν μία δική μου άσκηση στο θάρρος έκφρασης του εαυτού μου, υπεράσπισης των πιστεύω μου, των απόψεων μου.
Ομως κακά τα ψέμματα ζούμε ακόμα σε μία κοινωνία αρκετά συντηρητική και πουριτανική σε πολλά θέματα. Αν για παράδειγμα η όλη ιστορία με το press-gr έγινε όπως λένε κάποιοι για το θέμα του dvd – προσωπικά αμφιβάλλω βέβαια – και το τι μπορεί να αναφερόταν μέσα σε αυτό για τη σεξουαλική ζωή υψηλά ιστάμενου προσώπου αυτό από μόνο του καταδεικνύει την υποκρισία και τον πουριτανισμό που έχουμε σαν κοινωνία.
Δεν με απασχολεί καθόλου το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του και δεν θεωρώ ότι αυτό αφορά την πολιτική ζωή του τόπου, αλλά κάποιοι φαίνεται το θεωρούν σημαντικό για να θέλουν να το αποκαλύψουν ή να θέλουν να το κρύψουν. Σημαντικό για τους ίδιους ίσως λόγους συντηρητισμού. Διότι δεν σου περνάει από το μυαλό να εκθέσεις κάποιον για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις αν δεν έχεις ανάλογη συντηρητική αντίληψη. Αλλά αν πρόσωπα με δύναμη και δημόσια παρουσία θέλουν με κάθε κόστος να προστατεύσουν την προσωπική τους ζωή δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο να μην θέλουν και οι απλοί πολίτες κάτι ανάλογο;
Προσωπικά μπορεί να λαμβάνω το ρίσκο των ασκήσεων θάρρους στη δημόσια έκθεση, αλλά δεν θέλω να υποχρεώσω κανέναν άλλον να κάνει κάτι ανάλογο, διότι δεν μπορώ να ξέρω το κόστος για τη δική του ζωή, ούτε το πόσο μπορεί να έχει ζωτική ανάγκη να εκφράσει κάποια πράγματα ανώνυμα. Υπό αυτή την έννοια σέβομαι το δικαίωμα στην ανωνυμία. Εννοείται ότι με κανένα τρόπο δεν εγκρίνω την ανωνυμία ως άλλοθι για συκοφαντίες και λοιπές αντικοινωνικές πράξεις, αλλά γι’ αυτά υπάρχουν νόμοι.
Παλιά θυμάμαι είχα διαβάσει για ένα δημοσιογράφο που πήγαινε σε διάφορες δουλειές και εργαζόταν για ένα διάστημα κάνοντας έρευνα. Πήγαινε ως ανώνυμος, δεν γνωρίζανε την ιδιότητά του και τα πραγματικά του στοιχεία. Στη συνέχεια έγραψε ένα βιβλίο αποκαλύπτοντας συνθήκες εργασίας σε διάφορους χώρους. Νομίζω ήταν στη Γερμανία. Εννοείται ότι δεν θα μπορούσε ως επώνυμος να κάνει αυτή την έρευνα. Θα πουν αρκετοί: Μα οι blogger δεν είναι δημοσιογράφοι. Συμφωνώ, αλλά απαντώ σε όσους μιλάνε για δημοσιογραφία των πολιτών.
Εδώ μέχρι στιγμής δεν γνωρίζω αν έχει βγει κάτι ουσιαστικό από τα blog σε τέτοιο στυλ έρευνας. Σχετικά με το press-gr δεν θα έλεγα ότι είναι τέτοιου τύπου, αξιόλογη κατ’ εμέ, δημοσιογραφία. Αλλά αν ποτέ γινόταν κάποια ουσιαστική αποκάλυψη σκανδάλου είτε ανώνυμα, είτε επώνυμα το κόστος θα ήταν το ίδιο. Θα ήταν το ίδιο από την άποψη ότι θα γύριζαν γη και ουρανό να τον βρουν οι, δικαίως, θιγόμενοι.
Υπάρχουν δημοσιογράφοι που έχουν πληρώσει με τη ζωή τους για τέτοιες αποκαλύψεις. Αν ένας τέτοιο θέμα έβγαινε ποτέ από blog θα ήμουν με τα μπούνια υπέρ της ανωνυμίας του συγκεκριμένου blogger, αλλά και πάλι αν ήθελε να προστατευτεί -όσο γίνεται να προστατευτείς σε τέτοιες περιπτώσεις – κάποιοι θα έπρεπε να γνώριζαν για την τύχη του. Από αυτό καταλαβαίνετε μάλλον ότι ποτέ δεν θα έβγαζα στη σελίδα μου ένα ουσιαστικό σκάνδαλο είτε ανώνυμα, είτε επώνυμα. Νομίζω έχω κάθε δικαίωμα σαν άνθρωπος να φοβάμαι. Από μόνη μου, λοιπόν, ποτέ δεν θα επέλεγα να γίνω «ήρωας» και να θυσιαστώ για το συλλογικό συμφέρον, εκτός και αν με επέλεγαν οι συνθήκες…
Εδώ, λοιπόν, είναι που έχω τις ενστάσεις μου ως προς την εμμονή του Μανώλη Ανδριωτάκη για το θέμα της ανωνυμίας. Στο τελευταίο του ποστ κάνει μάλιστα το λάθος να συγκρίνει τελείως ανόμοια πράγματα με αποτέλεσμα να οδηγείται σε παρανοϊκά και λάθος συμπεράσματα.
Τι δουλειά έχει η αρχιτεκτονική και τα blog; Αν θέλεις να καταλήξεις σε λογικά επιχειρήματα δεν συγκρίνεις ανόμοια πράγματα. Μάλιστα τον ακολουθεί στους παρανοϊκούς του συλλογισμούς και άλλος blogger φέρνοντας σαν παράδειγμα τα αριστουργήματα της λαϊκής αρχιτεκτονικής που αποτέλεσαν στοιχείο έμπνευσης για επώνυμους αρχιτέκτονες.
Τι σχέση έχουν βρε παιδιά τα blog με την άναρχη και κακόγουστη αρχιτεκτονική ή με την λαϊκή αρχιτεκτονική; Βρείτε τουλάχιστον κάποιες σχετικές μεταξύ τους αντιστοιχίες να υπάρξει ουσιαστική συζήτηση.
Τα blog είναι λόγος (κείμενα) κατά κύριο λόγο, εικόνα (φωτογραφίες, βίντεο), ήχος (βίντεο, ηχογραφημένες ραδιοφωνικές εκπομπές). Τα blog δεν σχετίζονται με οικονομικά συμφέροντα όπως η οικοδομική δραστηριότητα σε μία πόλη, τα οποία συμφέροντα καθορίζουν επιλογές. Ο blogger δεν θα προσπαθήσει να βγάλει περισσότερα και στριμωγμένα δωμάτια για να κερδίσει από αυτό. Ακόμα και αν λέγαμε ότι κάνει εκπτώσεις για να έχει μεγαλύτερη επισκεψιμότητα και άρα κέρδη από διαφήμιση αυτό θα μπορούσε να ισχύει εξίσου για επώνυμους και ανώνυμους blogger.
Ασε που στα ελληνικά δεδομένα είναι αστείο ακόμα να μιλάς για υψηλά κέρδη από blog. Ενώ υψηλά κέρδη στην οικοδομική δραστηριότητα υπάρχουν και γι’ αυτό γίνονται οι εκπτώσεις στην ποιότητα και όχι λόγω ανωνυμίας.
Κάποιες φορές η κακή αρχιτεκτονική δεν είναι απλά θέμα κόστους, αλλά και κακογουστιάς και λάθος αντίληψης για το τι ταιριάζει αρχιτεκτονικά σε αυτή τη χώρα. Δεν ξέρω αν πέφτει το κόστος για τα γυάλινα κτίρια, αυτό που ξέρω είναι ότι δεν ταιριάζουν στο νότο της Ευρώπης που έχει υψηλή ηλιοφάνεια. Ομως δεν θέλω να παραμείνω στην αρχιτεκτονική που τη θεωρώ ιδιαίτερα ατυχές παράδειγμα από την πλευρά του Μανώλη Ανδριωτάκη.
Οπως ατυχές ήταν και το παράδειγμα των επώνυμων TIMES που καθιστούν πιστευτό ό,τι γράψουν, ακόμα και αν είναι ανοησία. Εχω σχολιάσει επ’ αυτού σε προηγούμενο ποστ. Μανώλη Ανδριωτάκη νομίζω ότι ακολουθείς τελείως λάθος συλλογισμούς προκειμένου να υποστηρίξεις την εμμονή σου με το θέμα της ανωνυμίας. Σεβαστή η άποψή σου, αλλά τεκμηρίωσέ την τουλάχιστον με σωστά επιχειρήματα.
Πέφτεις σε αντιφάσεις ακριβώς λόγω του ότι δεν έχεις νομίζω αναρωτηθεί ουσιαστικά για το θέμα. Εχεις κολλήσει ότι έτσι πρέπει να είναι και ψάχνεις επιχειρήματα να το στηρίξεις, αλλά σε λάθος κατευθύνσεις. Αν αναρωτηθείς ουσιαστικά μάλλον θα καταλήξεις σε άλλα συμπεράσματα ή θα βρεις περισσότερο πειστικά επιχειρήματα.
Π.χ. εγώ που ήμουν διχασμένη σχετικά με το θέμα με τις λάθος επιλογές παραδειγμάτων με οδήγησες να ψάξω αντεπιχειρήματα παρά να πεισθώ. Δεν με πείθεις όταν μου λες ότι θα ήταν καλά να είμαι αξιόπιστη όσο και οι επώνυμοι ΤIMES διότι τότε και οι ανοησίες που θα έγραφα θα ήταν πιστευτές. Είναι σαν να μου λες: Γράφε επώνυμα και ας γράφεις ότι σου κατέβει στο κεφάλι!
Πολύ σωστά σου επισημαίνει ο Ροΐδης με σχόλιο του στο ποστ περί αρχιτεκτονικής ότι το δικό του ιστολόγιο δεν είναι επώνυμο, αλλά δεν είναι από τα δείγματα «κακής αρχιτεκτονικής». Νομίζω ότι ο Ροΐδης είτε επώνυμα έγραφε είτε ανώνυμα θα έγραφε ακριβώς τα ίδια πράγματα. Δεν ξέρω τι λόγους έχει να παραμένει ανώνυμος, αλλά για μένα είναι σεβαστή η επιλογή του και την αξιοπιστία του την έχω κρίνει από τη συνεπή στάση του.
Μπορεί να διαφωνώ μαζί του κάποιες φορές, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με την αξιοπιστία όσο με την μονομέρεια – λόγω εμμονής ίσως… – ή την οξύτητα που βλέπει κάποια θέματα μερικές φορές. Ομως και εσύ που γράφεις επώνυμα δεν σε διακρίνει λιγότερη εμμονή και οξύτητα και διαφωνώ στον τρόπο που τεκμηριώνεις την άποψη σου.
Επομένως ποια η διαφορά του ανώνυμου Ροίδη από τον επώνυμο Ανδριωτάκη; Κακά τα ψέμματα και οι δύο κρινόσαστε, όπως και εγώ φυσικά, από τα γραφόμενα σας και όχι από την επωνυμία ή την ανωνυμία. Το press-gr είτε το έγραφαν ανώνυμοι είτε επώνυμοι προσωπικά δεν θα το διάβαζα. Δεν μου άρεσε το στυλ παρουσίασης των θεμάτων και όχι η ανωνυμία. Θα ήταν αναξιόπιστο για μένα με οποιονδήποτε τρόπο.
Αν κάποιος θέλει να συγκρίνει επώνυμη και ανώνυμη γραφή ας συγκρίνει με προγενέστερα παραδείγματα γραφής. Π.χ. στη Διάπλαση των Παίδων που διηύθυνε νομίζω ο Γρηγόριος Ξενόπουλος όλοι έγραφαν με ψευδώνυμα.
Κάπου εδώ θέλω να απαντήσω και στον blogger ar_lav που απάντησε στο ποστ του Ανδριωτάκη. Σημειώνω και εκεί σε σχόλιο που έχω αφήσει ότι οι δικές του αναφορές στη λαϊκή αρχιτεκτονική είναι επίσης λάθος και οδηγούν σε εξίσου παρανοϊκά συμπεράσματα.
Η λαϊκή αρχιτεκτονική δοκιμάσθηκε μέσα στο χρόνο -όπως αναφέρει και ο ίδιος- και την εμπειρία και περιείχε γνώσεις που περνούσαν από στόμα σε στόμα, από μάστορα σε μαθητή. Δεν έχουμε καμία τέτοια αναλογία στα blog.
Παρακολουθούμε ίσως πιο έμπειρους blogger και μαθαίνουμε, αλλά δεν έχουμε τον μάστορα να μας ξεκινήσει από τη χαμαλοδουλειά και μετά να μας διδάξει κομμάτι κομμάτι τη γνώση του. Αντίθετα πολλή γνώση τη βρίσκουμε έτοιμη μασημένη τροφή από τους παλαιότερους. Η λαϊκή αρχιτεκτονική ενσωμάτωσε λαϊκή σοφία και εμπειρία αιώνων για να φτάσει να αφήσει πίσω αριστουργήματα.
Ποια είναι η εμπειρία αιώνων των blogger που μόλις έσκασαν από το αυγό τους; Ακόμα και αυτοί των άλλων χωρών που έχουν μεγαλύτερο διάστημα λειτουργίας δεν μπορείς να πεις ότι έχουν δημιουργήσει λαϊκή σοφία. Δεν εξαιρώ την γράφουσα φυσικά από αυτά που λέω.
Ποιο είναι το δείγμα της συλλογικής τους εμπειρίας; Διότι τα αριστουργήματα της λαϊκής αρχιτεκτονικής από τα οποία διδάχθηκαν και επώνυμοι σπουδαίοι αρχιτέκτονες ήταν αποτέλεσμα συλλογικής εμπειρίας και μετάδοσης της γνώσης από γενιά σε γενιά. Ασε που υπήρχαν μυστικά της συντεχνίας που δεν πέρναγαν σε κανέναν έξω από αυτήν… Κάπως έτσι προέκυψαν οι τέκτονες και οι στοές. Από τους οικοδόμους, του λιθοξόους και άλλες ειδικότητες που γνώριζαν μυστικά του επαγγέλματος και τα κρατούσαν εφτασφράγιστα. Εχουν χαρακτηριστικά συντεχνίας οι blogger; Η ανάγκη και η παρατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος ήταν οδηγός σε αυτή τη γνώση. Ποιο φυσικό περιβάλλον έχουν οδηγό οι blogger; Είναι τελείως άλλες οι αναλογίες.
Αν λοιπόν ήταν να συγκρίνει κανείς τους blogger ως επώνυμους ή ανώνυμους ας τους σύγκρινε με την εποχή της ανώνυμης δημιουργίας στο λόγο: Πεζό, ποίηση και συνέπεια της ποίησης η μουσική. Εχουμε όντως αριστουργήματα σε αυτό το χώρο. Ομηρικά έπη (που αρκετοί υποστηρίζουν ότι δεν γράφτηκαν από τον Ομηρο, αλλά ζυμώθηκαν με το χρόνο από στόμα σε στόμα), δημοτικό τραγούδι και άλλα λογοτεχνικά είδη.
Ομως και σε αυτή τη σύγκριση δεν έχουμε αναλογίες με τα blog. Aυτά τα είδη ήταν αποτέλεσμα επίσης συλλογικών διεργασιών και όχι ατομικών όπως είναι τα blog. Μέχρι στιγμής δεν έχει γεννηθεί κάποιο συλλογικό έργο αξιόλογο από blogger, τουλάχιστον στην Ελλάδα από όσο ξέρω. Επιμέρους blogger ανώνυμοι και επώνυμοι σίγουρα παράγουν διαμαντάκια. Το Φιλοξενείο είχε κάνει απόπειρες για συλλογική δουλειά και είχαν βγει ενδιαφέροντα κείμενα.
Η σύγκριση που γίνεται από τον ar_lav με λογοτέχνες που χρησιμοποίησαν ψευδώνυμα αδικεί τον Ανδριωτάκη, ο οποίος στο άλλο ποστ για το οποίο κρίνω το επιχείρημα του σχετικά με τους ΤIMES αναγνωρίζει κατ’ εξαίρεση το δικαίωμα στο καλλιτεχνικό ψευδώνυμο. Αυτό πιθανόν διότι ο Σεφέρης και ο Ελύτης ή όποιος άλλος λογοτέχνης έγραφε μεν με ψευδώνυμο, αλλά ήταν γνωστό σε ένα ευρύ κύκλο ποιος είναι. Αυτός που άργησε να αποκαλυφθεί ήταν ο Φερνάντο Πεσσόα που είχε πολλαπλές περσόνες και επιδόσεις σε πολλά διαφορετικά είδη γραφής.
Τα blog λοιπόν δεν μπορεί κανείς να τα συγκρίνει ούτε με την αρχιτεκτονική, ούτε με τον λόγο προγενέστερων εποχών ανώνυμο ή επώνυμο. Οι blogger είναι πρόσωπα – δημιουργοί της ψηφιακής εποχής και μόνο με τον εαυτό τους μπορούν να συγκριθούν για την παραγωγή έργου και τη συνέπεια τους σε ό,τι δηλώνουν πως επιλέγουν να είναι. Σταδιακά θα προσδιορίζονται με βάση τις συγκρούσεις τους με «τους άλλους», το περιβάλλον έξω από αυτά και θα ανακαλύπτουν την ταυτότητά τους μέσα από αυτές τις οριοθετήσεις. Ολοι οριοθετούμαστε και προσδιοριζόμαστε από τέτοιες συγκρούσεις ατομικά ή συλλογικά.
Αυτές οι συγκρούσεις μας δείχνουν πώς μας βλέπουν οι άλλοι, συνειδητοποιούμε πώς βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας, συνειδητοποιούμε τι θέλουμε να εκφράσουμε και πώς το εκφράζουμε, πώς φτάνει εκεί έξω, μέχρι που μπορούμε να πάμε, τι μπορούμε να κάνουμε ή «τι μας παίρνει» και άλλα πολλά που ακόμα δεν μπορώ να σκεφτώ.
Θα έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα για το τι ήταν τα blog όταν τα blog θα έχουν πεθάνει σαν εργαλείο και τρόπος έκφρασης, επικοινωνίας και διαδραστικότητας. Διότι θεωρώ ότι είναι μία διαδικασία όπως και ο ίδιος ο άνθρωπος που δεν μπορείς να τον ορίσεις σαν τέτοιο πριν σφραγίσει την ύπαρξη του με το θάνατο του. Στο μεταξύ θα παραμένουν διαδικασία εν τω γίγνεσθαι. Ακόμα και για αυτό τον πρόσθετο λόγο είναι παρανοϊκό να συγκρίνονται με αρχιτεκτονική που είναι ήδη υλοποιημένη.
Η magica πρόσφατα είχε κάνει έναν επιτυχή παραλληλισμό με τους ραδιοπειρατές. Ομως εκεί υπήρχε επίσης μία διαφορά. Αναφέρομαι στις περιορισμένες συχνότητες και τους κινδύνους για τις αερομεταφορές, αν και δεν γνωρίζω πόσο μπορεί να ήταν αληθινό αυτό το πρόβλημα. Σήμερα κάπου διάβασα ότι και τα domains έχουν περιορισμούς. Μου φάνηκε παλαβό. Διότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή domains σε αδράνεια από νεκρωμένες σελίδες που αγοράζονται για διαφήμιση από μία εταιρεία η οποία μάλιστα έχει αγοράσει πάρα πολλά και στην Ελλάδα. Πέρα από αυτό τα περισσότερα blog λειτουργούν σε subdomain στις διάφορες πλατφόρμες. Υπάρχει εκεί περιορισμός; Ή εννοούσαν κάποιο περιορισμό που δεν κατανόησα;
Σε αυτό τον παραλληλισμό ραδιοπειρατών και blogger που έκανε η magica μου ήρθε κατά νου η ομιλία του Lessing στην ημερίδα για τα creative commons και αναρωτήθηκα αν σταδιακά θα υπάρξει η ίδια κατάληξη ελέγχου από τους μεγάλους παίκτες για την οποία προβληματιζόταν και ο ίδιος. Αυτό είναι πολύ πιο ουσιαστικό πρόβλημα για μένα πέρα από το θέμα της ανωνυμίας. Διότι τότε ούτε επώνυμα ούτε ανώνυμα θα μπορούμε να γράφουμε και να διατηρούμε την «εφημερίδα του φτωχού» όπως ακούστηκε πρόσφατα να χαρακτηρίζονται τα blog από «φίλο» – να μας λείπει… – των blogger.
Τελικό συμπέρασμα: Η ανωνυμία όπως και η επωνυμία έχουν συν και πλην. Τάσσομαι υπέρ της ανωνυμίας όσων την επιλέγουν με όλους τους ενδεχόμενους κινδύνους, αλλά προσωπικά θα συνεχίσω να γράφω επώνυμα διαφορετικά απλά θα σταματήσω να γράφω. Και αυτό διότι θέλω να κερδίσω όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ελευθερία σε αυτή την άκρως συντηρητική κοινωνία που ζούμε. Ελευθερία που ξεκινάει από το πώς θα τακτοποιήσω όσα με φοβίζουν μέσα μου και τους τρόπους που θα βρω στην πορεία να τα αντιπαλέψω. Ακόμα και αν ηττηθώ θα έχω το κέρδος του αγώνα που έδωσα. Αλλά αυτό δεν είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν και όλοι οι υπόλοιποι. Είναι απόλυτα θέμα προσωπικής επιλογής του καθένα.