oraelladas.gr

Η φωτογραφία είναι της kareneliot
Περίεργος αυτός ο μήνας. Εχω ένα παράξενο συναίσθημα. Δεν είναι ακριβώς λύπη, αλλά κάτι σαν μούδιασμα. Πρόσφατα όταν η X-Psilikatzou είχε γράψει για τον εμπνευσμένο δήμαρχο της Μποκοτά Antanas Mockus είχα την αίσθηση ότι με κάποιο τρόπο μιλούσε για τον εαυτό της. Η «εκπαίδευση» των Μποκοτιανών πολιτών μέσω της φαντασίας, της δημιουργικότητας, της εφευρετικότητας και του αιφνιδιαστικού χιούμορ του Κολομβιανού δημάρχου μου θύμισε κάτι από στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη γραφή της X-Psilikatzous και τον τρόπο που περνούσε τα δικά της μηνύματα.
Με τη δική της στολή superwoman που όλα τα αντέχει, τα thumps up and down στους «παραβάτες του κώδικα οδικής κυκλοφορίας», ντυμένη τη στολή μίμου της αργκό γλώσσας να καθρεφτίζει τις συμπεριφορές μας βγάζοντας μας τη γλώσσα μας αιφνιδίαζε και μας «εκπαίδευε» για μία πιο ανθρώπινη «πόλη».
Εχρισε τους δικούς της ιππότες της Ζέρβας που διευκόλυναν τις «μετακινήσεις», έπεισε χωρίς να το ξέρει ίσως κάποιους να δίνουν κάτι παραπάνω από το τάλαντο τους για το συλλογικό συμφέρον. Ενώ με το δικό της δημόσιο ξεγύμνωμα έδειξε το μέτρο και την οικονομία για κοινωνικά θέματα που σε αυτό τον τόπο συνηθίζεται να χύνεται πολύ «νερό».
Τέλος με την την ισότιμη στάση δίπλα στο σύντροφό της σαν τις Κολομβιανές γυναίκες που κέρδισαν τη δική τους ημέρα χωρίς φόβο στην επικίνδυνη πόλη τους η X-Psilikatzou χωρίς να το γνωρίζει έκανε το δικό της κοινωνικό πείραμα.
Της εύχομαι η απόφαση της να σταματήσει να γράφει στη σελίδα της να την οδηγήσει εκεί που οδηγήθηκε ο εμπνευσμένος δήμαρχος της Μποκοτά μετά τη θητεία του στο δημόσιο βίο… Εύχομαι να μην είναι μόνο το βάρος του δημόσιου ρόλου που την οδηγεί σε αυτή την απόφαση διότι σε πρώτη φάση το συνδυάζω με όσα έχουν συμβεί τελευταία και θλίβομαι. Θα θλιβόμουν αν ο Antanas Mockus λύγιζε… πριν ολοκληρώσει το κοινωνικό του πείραμα. Θέλω να ελπίζω ότι ολοκλήρωσε το δικό της.
Με την X-Psilikatzou διαφωνώ σε κάποια πράγματα, αλλά την εκτιμώ και θα την εκτιμώ γι’ αυτό που είναι. Αν όλοι μοιάζαμε δεν θα είχε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον η ζωή μας Καλή συνέχεια κοπέλα μου! Και να μας θυμάσαι… που και που. Οι πόρτες της καρδιάς μας ανοιχτές. Αν σου αντιπαρατεθήκαμε μέσα μας ήταν ουσιαστικά η κόντρα, ή θυμώναμε όταν κουραζόσουν από το βάρος της αντίστασης στο μαύρο τοπίο και δεν ήσουν η δυνατή superwoman που μας είχες συνηθίσει… Θυμώναμε στο καθρέφτισμα της δικής μας ηττοπάθειας από τον κωμικοτραγικό μίμο με τα χαρούμενα χρώματα της θεατρικής στολής του. Σμουτς κοπελάρα μου!
Σε κάνω μία ζεστή αγκαλιά σαν αυτή εκεί στο Σύνταγμα που ανταμώναμε για το κάρβουνο αυτής της πόλης. Πού ξέρεις, ίσως ανάψουμε κανένα τζάκι να ζεστάνουμε τις καρδιές μας με τόσο κάρβουνο… Τα σέβη μου στο αγαπημένο σου καλτσόβρακο!
Με ειδοποιούν με σχόλιο ότι ο Καψαμπέλης δηλώνει ότι είναι blogger και όχι κακοποιός. Σκασίλα μου! Εχω να αποχαιρετήσω μία καλή φίλη και δεν θα βιαστώ για την «είδηση». Ανεξάρτητα αν δεν είναι κακοποιός -και δεν τον χαρακτήρισα προσωπικά σαν τέτοιο πριν αποδειχθεί ο,τιδήποτε- κακοποιεί την αισθητική μου… Φιλιά φιλενάδα, δεν ξέρω κι εγώ πόσο θα αντέξω… όχι λόγω «δημοσιότητας», αλλά καταλαβαίνεις…