Ιατρικός Σύλλογος VS Ομοιοπαθητικής
Written by coolplatanos on Ιανουαρίου 20, 2008 – 03:43 -
Το θέμα που αναδημοσιεύω – μετά από ένα δικό μου ποταμό σκέψεων – μου ήρθε με email από την Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης, αλλά η είδηση δεν είναι φρέσκια. Είχε προκύψει από τον Νοέμβριο του 2007. Με αφορμή όμως το email επανέρχομαι. Περίπου όλα όσα υποστηρίζει το εν λόγω δημοσίευμα της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης τα έχω κατά καιρούς υποστηρίξει σε σχόλια σε σχετικά θέματα σε blog άλλων, καθώς και σε όσα είχα γράψει παλαιότερα στη δική μου σελίδα (εδώ, εδώ, εδώ και εδώ). Οσο κάποιοι είναι κάθετοι στη μονομέρεια της ανθρώπινης γνώσης και στο τι είναι ορθολογικό και στο κόλλημα σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο αντίληψης της πραγματικότητας θα παραμένω επίσης κολλημένη στο να προσπαθώ να δείξω ότι η μονομέρεια είναι αντιεπιστημονικότατη και δημιουργεί πολύ περισσότερες στρεβλώσεις από όσες προσπαθεί να διορθώσει! Ενώ παράλληλα δείχνει σχεδόν εγκληματική άγνοια για το πως εξελίχθηκε η ανθρώπινη σκέψη ανά τους αιώνες.
Κάπως έτσι φθάνουν κάποιοι άνθρωποι να θεοποιούν τους επιστήμονες και ιδιαίτερα τους γιατρούς και να περιμένουν από αυτούς θαύματα και δεν βάζουν το μυαλό τους να σκεφθεί πώς σε κάθε διάγνωση υπάρχει και πιθανότητα λάθους και ότι οφείλουν να αμφιβάλλουν και να ελέγχουν και οι ίδιοι όσα θα τους πουν με μία δεύτερη γνώμη αν έχουν αμφιβολίες ή διαπιστώνουν ότι κάτι δεν πάει καλά.
Ετσι όταν συμβεί αναποδιά αναθεματίζουν και δαιμονοποιούν το ιατρικό σώμα, ενώ όταν λυθεί το πρόβλημα τους το θεοποιούν ακόμα περισσότερο. Επιτέλους πρέπει να πάψει αυτό το παραμύθι!
Κάποτε εργαζόμουν σε ιατρικές εκδόσεις και όταν σελιδοποιούσα τα περιοδικά διάβαζα τακτικά και τα κείμενα. Είχα διαπιστώσει ότι υπήρχαν δύο άτυπες ιατρικές «σχολές». Η μία, η πιο προοδευτική και υπεύθυνη κατά την άποψη μου, ήθελε ο ασθενής να ρωτάει και να έχει γνώμη για τη θεραπεία του.
Η άλλη είχε την αντίληψη ότι ο ασθενής δεν πρέπει ούτε να ρωτάει, ούτε να έχει άποψη διότι έτσι χάνει την εμπιστοσύνη του στο γιατρό.
Ομως όταν η εμπιστοσύνη στο γιατρό είναι περίπου σαν θρησκευτική πίστη η πιθανότητα λάθους είναι πολύ μεγαλύτερη, διότι ο άρρωστος αγόγγυστα υπομένει μία κατάσταση έστω και αν δεν βλέπει βελτίωση και επιμένει να εμπιστεύεται τυφλά.
Αυτό που έχω διδαχθεί από την εμπειρία ζωής 50 χρόνων παρατηρώντας τον περίγυρο και τον εαυτό μου είναι ότι ο καθένας από εμάς ενστικτωδώς γνωρίζει τι είναι το καλύτερο για τον οργανισμό του, αλλά όταν αυτό το ένστικτο εμποδίζεται από θρησκευτική πίστη δεν πρόκειται να αναρωτηθούμε αν ό,τι κάνουμε για την υγεία μας είναι το καλύτερο δυνατό.
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά η πολύ γνωστή σε όλους μας περίπτωση της Αμαλίας Καλυβίνου σε ένα βαθμό οφείλεται και σε αυτή την κατάσταση. Πιθανόν αν η Αμαλία είχε από την αρχή τις αμφιβολίες που της γεννήθηκαν όταν πια χειροτέρεψε ίσως να μην είχε -αν μη τι άλλο- περάσει τόση ταλαιπωρία. Δεν ξέρω αν θα έφθανε να σωθεί, αλλά νομίζω δεν θα είχε υποστεί τέτοιο μαρτύριο.
Εχω δει άπειρες φορές ανθρώπους να εξανίστανται και να έχουν ειλικρινή απορία για το γιατί ο τάδε γιατρός διέγνωσε λάθος και ο άλλος σωστά τι συνέβαινε στην περίπτωση τους. Απλά διότι ο γιατρός είναι άνθρωπος και όχι θεός πρώτον, δεύτερον διότι τα συμπτώματα σε πολλές ασθένειες μοιάζουν (για όποιον γνωρίζει πέντε πράγματα παραπάνω από ιατρική), τρίτον διότι μπορεί τη συγκεκριμένη στιγμή να μην είχε καθαρή σκέψη, τέταρτον, πέμπτον και πάει λέγοντας θα μπορούσα να βρω άπειρους λόγους για μία λάθος διάγνωση. Ομως ακριβώς επειδή καλλιεργείται ο μύθος της αλάθητης επιστήμης -κατά το αλάθητο του πάπα…!- προκύπτουν τέτοιες στρεβλώσεις.
Το πείραμα της φυσικής ή της χημείας με ίδιες συνθήκες (αν ποτέ είναι απόλυτα ίδιες…, ειδικά σε πολύ ευαίσθητες εξετάσεις) και ίδιο υλικό και αν κάνεις σωστά όσα πρέπει να κάνεις θα έχει πάντα ίδια αποτελέσματα. Ομως αυτή τη διαδικασία υποχρεωτικά τη χειρίζονται άνθρωποι, άρα είναι αδύνατον να μην υπάρχουν ποτέ διαφοροποιήσεις και λάθη, εξού και λανθασμένα αποτελέσματα σε μικροβιολογικές εξετάσεις, λάθος διαγνώσεις και πάει λέγοντας.
Αν όμως είχε καλλιεργηθεί μία διαφορετική αντίληψη που να θεωρούσε και τους γιατρούς και τους επιστήμονες γενικότερα ανθρώπους σαν όλους μας τότε θα ήμασταν περισσότερο υποψιασμένοι και θα ακολουθούσαμε και το ένστικτο μας να λάβουμε και δεύτερη και τρίτη γνώμη, αν χρειαζόταν, και δεν θα φτάναμε εκ των υστέρων να τους αναθεματίζουμε.
Κοινώς θα αναλαμβάναμε συνειδητά την ευθύνη για τον εαυτό μας και δεν θα την εναποθέταμε στα χέρια άλλων όπως κάνουμε και στην πολιτική και σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.
Βολεύει όμως πάρα πολύ να εναποθέτεις το βάρος της ευθύνης της ζωής σου στα χέρια άλλων. Πάντα βολεύει 
δυστυχώς. Οσοι θέλουν να «εκμεταλλεύονται» αυτή την εναπόθεση ευθυνών προς όφελος τους το δέχονται ευχαρίστως, αλλά όταν κάνουν τη μαλακία αρνούνται πια να αναλάβουν το δικό σου βάρος ευθύνης και τους κακοφαίνεται που τους βρίζεις. Οσο τα τσιμπάγανε ήταν καλά να φαίνονται θεοί! Οταν οι θεοί όμως πρέπει να πληρώσουν τότε ξαναγίνονται άνθρωποι… Πάντα άνθρωποι ήταν, αλλά βόλευε να το παίζουν θεοί.
Αλλά στις ανθρώπινες σχέσεις πάντα υπάρχουν δύο για να γίνει παιχνίδι, ποτέ δεν παίζει μόνο ο ένας σε αυτό το θέατρο ελέγχου, είναι και οι δύο συνένοχοι για διαφορετικούς λόγους βολέματος ο καθένας…
Υπό αυτή την έννοια είπα παραπάνω ότι θεωρώ πιο υπεύθυνους τους γιατρούς που ανήκουν στη σχολή που υποστηρίζει ότι ο ασθενής πρέπει να έχει γνώμη για την επιλογή της θεραπείας του και να ζητάει πλήρη ενημέρωση για την κατάσταση του.
Αυτοί οι γιατροί έχω την αίσθηση πως σπάνια θα ήταν λυσσαλέα πολέμιοι της Ομοιοπαθητικής ή όποιας άλλης εναλλακτικής θεραπείας, διότι απλά δεν θεωρούν ότι είναι παντογνώστες και δεν θέλουν να είναι θεοί. Δεν γουστάρουν τη δύναμη, τα προνόμια και τις ευθύνες των θεών και σοφά πράττουν κατ’ εμέ. Αλλά όταν συναντάμε τέτοιο γιατρό κατά κανόνα τον θεωρούμε κακό γιατρό και ότι δεν ξέρει τη δουλειά του. Οπότε εμείς οι ίδιοι τους σπρώχνουμε να το παίξουν υποχρεωτικά θεοί.
Ο ορθολογισμός αγαπητοί φίλοι και η ανάπτυξη της ανθρώπινης λογικής είναι μόλις μερικών χιλιάδων χρόνων και αντιδρά σαν αυθάδης έφηβος που νομίζει πως είναι το κέντρο του κόσμου και πως εκείνος όλα θα τα κάνει καλύτερα από τους γονείς του. Η εμπειρική ανθρώπινη γνώση και σοφία, ακόμα και αυτή που ασυνείδητα κουβαλάμε είναι εκατομμυρίων χρόνων!
Θα μου πείτε – για να επανέλθω στην αρχική ροή της σκέψης μου- και τι θα καταλάβει κάποιος μέσος άνθρωπος αν ζητά να ενημερώνεται από το γιατρό του και πώς μπορεί να έχει γνώμη για την αγωγή που πρέπει να ακολουθήσει; Εμ, εδώ είναι το επόμενο παλούκι. Οτι δεν έχουμε παιδεία, ούτε καλλιέργεια αυτογνωσίας, ώστε να έχουμε αναπτύξει κρίση και δυνατότητα να ελέγχουμε σε κάποιο βαθμό αν αυτό που μας λένε συνάδει με ό,τι νιώθουμε στο σώμα μας. Δεν έχουμε επίσης την νοοτροπία, τώρα πια που υπάρχει και το διαδίκτυο, να ερευνήσουμε πάνω σε κάποια ιατρική άποψη και άλλες απόψεις. Και μακάρι να ήταν το μόνο για το οποίο δεν έχουμε παιδεία. Τες παν.
Προσωπικά θεωρώ ότι ξεστραβώθηκα σε ελάχιστο βαθμό στα 45 μου που ξεκίνησα το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και ειδικά τον τομέα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού που μου επέτρεψε να δω πανοραμικά την εξέλιξη της ανθρώπινης σκέψης – τουλάχιστον στον ευρωπαϊκό χώρο – και να εγκαταλείψω την δική μου κολλημένη αντίληψη ότι υπάρχει μόνο ένα είδος ορθολογισμού. Να δω ότι τα πράγματα δεν είναι μόνο μαύρο – άσπρο, αλλά έχουν αποχρώσεις, αντιθέσεις, αντιφάσεις ως προς το τι είναι προοδευτικό και τι όχι.
Και τώρα μετά από όλο αυτό το χείμαρο σκέψεων διαβάστε αν έχετε κουράγιο και την αναδημοσίευση. Αλλά ουφ! Ηθελα να τα πω! Ασφυκτιώ να διαπιστώνω πόσο πίσω είμαστε σε κάποια πράγματα, ενώ νομίζουμε πως τρέχουμε μπροστά επειδή θα πολεμήσουμε τάχα μου τη δεισιδαιμονία και το σκοταδισμό αν πολεμήσουμε την ομοιοπαθητική και την αστρολογία. Κούνια που μας κούναγε! Ας πολεμήσουμε πρώτα το σκοταδισμό και τη δεισιδαιμονία μέσα μας και μετά τα βάζουμε και με τους απέξω
Και η αναδημοσίευση:
Μετά από μια εξίσου απαράδεκτη επίθεση 62 επιστημόνων στην ομοιοπαθητική εξαιτίας του μεταπτυχιακού που ανακοινώθηκε από το Πανεπιστήμιο του Αιγαίου, ακολούθησε και ο Ιατρικός Σύλλογος, ο οποίος μάλλον θέλει να μονοπωλεί ο ίδιος το θέμα της υγείας στην χώρα μας.
Κολλημένος σε στενά επιστημονικά κριτήρια, τα οποία έχουν σχετικοποιηθεί από πολλούς επιστημολόγους και φιλόσοφους (Kuhn, Feyerabend, κ.α.) εδώ και κάμποσες δεκαετίες, ex cathedra ως ένα οιονεί ιερατείο που αποφασίζει ποια γνώση αξίζει να υπάρχει και να εφαρμόζεται και ποια όχι και προτείνει (αν όχι διατάζει) την κυβέρνηση να πάρει αμέσως θέση.
Μέσα βέβαια στο τσουβάλι των προς πάταξη εναλλακτικών θεραπειών βάζει και τον βελονισμό, ο οποίος τυχαίνει να θεωρείται ιατρική πράξη στην χώρα μας και με την συγκατάθεση του ιατρικού συλλόγου! Μάλλον δεν μπορεί να το χωνέψει ότι μπορεί να υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία έξω από την βιοχημεία και την φαρμακοδηλητηρίαση την οποία προωθεί η αποδεκτή επιστημονική γνώση.
Οπως αναφέρεται σε απάντηση αυτής της χυδαίας επίθεσης από ομοιοπαθητικούς γιατρούς, το ιατρογενές σύνδρομο είναι η τρίτη αιτία θανάτου στον πολιτισμό μας μετά τις καρδιοπάθειες και τον καρκίνο.
Διαβάστε παρακάτω αυτή την επίθεση των 62 επιστημόνων και του ιατρικού Συλλόγου στα δύο πρώτα λινκ εδώ και εδώ, καθώς και τον διάλογο που έχει ανοίξει στην Ελευθεροτυπία με απάντηση ομοιοπαθητικού γιατρού και τις ανερχόμενες προτιμήσεις του κόσμου εδώ και εδώ.
Επίσης διαβάστε και μια παρόμοια παλιότερη επίθεση 186 επιστημόνων ενάντια στην αστρολογία που κριτικάρει πετυχημένα ο Paul Feyerabend. Οι κύριοι αυτοί εξαπόλυσαν επίθεση ενάντια σε κάτι που ούτε καν γνώριζαν ως αντικείμενο. Ακριβώς το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται σήμερα με τις 62 αυτές υπογραφές, καθώς και με την επίθεση του ιατρικού Συλλόγου: Από το απόσπασμα αυτό παίρνουμε μια ιδέα για την κριτική μέθοδο του Feyerabend. Μελετητής ο ίδιος της Αστρονομίας και των Μαθηματικών, δεν διστάζει να υπερασπιστεί την Αστρολογία, όχι εξαιτίας κάποιας μεταφυσικής ανησυχίας, αλλά ως ένα παράδειγμα για τον τρόπο που οι υποστηρικτές του “ορθού λόγου” αυθαιρετούν μόνο και μόνο για να διατηρήσουν τα δικά τους προνόμια, τη δική τους εξουσία.
Εκεί, όμως, που στρέφει την προσοχή του ο συγγραφέας είναι το “Μανιφέστο κατά της Αστρολογίας” που φιλοξενείται στο ίδιο τεύχος και υπογράφεται από 186 επώνυμους επιστήμονες. ….. Και όλοι αυτοί ρίχνουν το κοινωνικό ή πολιτικό (όχι πάντως το επιστημονικό) τους βάρος εναντίον της Αστρολογίας. Τι χρειάζονται οι 186 υπογραφές αν υπάρχει ένα πειστικό επιχείρημα; “Λίγους μήνες αργότερα, το BBC θέλησε να οργανώσει μια συζήτηση μεταξύ ορισμένων κατόχων βραβείου Νόμπελ και κάποιων υποστηρικτών της Αστρολογίας. Ολοι οι νομπελίστες αρνήθηκαν – ορισμένοι μάλιστα παρατήρησαν ότι δεν έχουν ιδέα για το περιεχόμενο της Αστρολογίας. Οι σοφοί αυτοί κύριοι δεν γνώριζαν καν περί τίνος πρόκειται”. Ολόκληρο το κείμενο εδώ.
Posted in oraelladas | 5 Comments »
Ιανουαρίου 22nd, 2008 at 10:11
οι πιο αρμόδιοι για να μιλήσουν για την ομοιοπαθητική, τις αρχές της, την βασιμότητά της και το τρόπο που πρέπει να στηθεί μια έρευνα είναι οι ΙΔΙΟΙ οι επιστήμονες που την ασκούν και την γνωρίζουν πλήρως. Παρακάτω αρκετά κατατοπιστικά κείμενα από γιατρούς ομοιοπαθητικούς, τους οποίους λίγο πολύ όλοι οι πολέμιοι τους θεωρούν τσαρλατάνους στην χειρότερη, εύπιστους αφελείς στην καλύτερη:εδώ, και εδώ και εδώ και εδώ και στο Βήμα καθώς και μια κριτική του Βυθούλκα σε αφελείς χρήσεις της ομοιοπαθητικής από ημιμαθείς: εδώ
Ιανουαρίου 22nd, 2008 at 15:23
Το κείμενό σου εγώ θα το χώριζα σε δύο μέρη. Το πρώτο τελειώνει με την πρόταση:
Και το δεύτερο αρχίζει με την επόμενη πρόταση:
Ανάμεσα στα δύο κάνεις ένα τεράστιο λογικό άλμα. Η αποδοχή των περιορισμών που παρουσιάζει η Ιατρική από τη φύση της μάλλον ως ρεαλισμός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ένας ρεαλισμός που εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω πως θα μπορούσε να δημιουργήσει ροπή προς την ομοιοπαθητική.
Από εκεί και πέρα η όλη συζήτηση σχετικά με τον σχετικισμό και το αν έχει βάση ή αν έχει προσφέρει στην φιλοσοφία της επιστήμης, είναι αρκετά μεγάλη.
Ιανουαρίου 22nd, 2008 at 16:39
@ karpadakis το σχόλιο σου είχε κρατηθεί στο Akismet λόγω πολλών «γυμνών» από κώδικα λινκ που περιείχε, κάτι που συνηθίζουν τα σπαμ
Κάτω από τα σχόλια υπάρχουν κάποιες ενδείξεις για χρήση του κατάλληλου κώδικα ώστε να μην γίνονται αντιληπτά τα λινκ σαν spam, αν και μερικές φορές τελευταία το akismet κάνει περίεργα κόλπα, αλλά εν πάσει περιτώσει υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να τους επιτρέψει να περάσουν.
@ vagelford Δεν υποστηρίζω ότι αυτοί οι γιατροί θα ήταν υπέρ της ομοιοπαθητικής ή θα έστελναν τους ασθενείς να κάνουν ομοιοπαθητική. Λέω απλά ότι δεν θα ήταν τόσο λυσσαλέα πολέμιοι, επειδή δεν τους ενδιαφέρει το ίδιο με την άλλη ομάδα ο έλεγχος του ασθενή προς διατήρηση των προνομίων τους
Κάλλιστα μπορεί και πάλι να απέτρεπαν έναν ασθενή να κάνει ομοιοπαθητική επειδή θα την θεωρούσαν αντιεπιστημονική, αλλά όχι με τόσο μένος όσο έχουν όσοι ενδιαφέρονται να κρατήσουν τα προνόμια τους. Εγινα κατανοητή τώρα; Παρέλειψα ενδιάμεσες συνειρμικές δικές μου σκέψεις και μάλλον γι’ αυτό μοιάζει με λογικό άλμα. Ασε που δεν επιχειρηματολογώ λογικά, αλλά λέω απλά «έχω την αίσθηση» και αυτό σαν απόρροια εμπειρίας συναντήσεων με τέτοιους γιατρούς και όχι γιατί υπάρχουν κάποια λογικά επιχειρήματα σε αυτό που υποστηρίζω. Το μόνο λογικό επιχείρημα είναι ότι κάποιος που έχει συμφέρον να μην «φεύγουν» ασθενείς προς εναλλακτικές θεραπείες (οι οποίες λειτουργούν κυρίως προληπτικά και σε περιπτώσεις όπου κάποιο πρόβλημα δεν έχει φθάσει να γίνει χρόνιο) θα είναι περισσότερο πολέμιος από κάποιον που δεν τον απασχολεί αυτό διότι έχει αφενός εμπιστοσύνη στον εαυτό του σαν επαγγελματίας, ακριβώς επειδή γνωρίζει τα όρια του και τα αποδέχεται και δεν προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι θεός. Οσοι προσπαθούν να το παίζουν θεοί για τους ασθενείς μερικές φορές καβαλάνε το καλάμι και το πιστεύουν και οι ίδιοι, αφού έτσι μπορούν να δικαιολογούν συνειδησιακά τα προνόμια που θέλουν να απολαμβάνουν 
άλλοι είναι απλά αδίστακτοι.
Δηλαδή ακόμα και ο Ομοιοπαθητικός γιατρός σίγουρα έχει συμφέροντα, απλά τυχαίνει τα συμφέροντά του να είναι αμοιβαία με τα δικά μου… και τον υποστηρίζω. Μπορεί π.χ. κάποιος να σώθηκε ο ίδιος από την ομοιοπαθητική από κάτι ή ένας δικός του και πείσθηκε έτσι και πήγε και την σπούδασε. Πάλι υπάρχει ένα προσωπικό κίνητρο – συν- φέρον που τον οδήγησε σε αυτή και όχι την άλλη ομάδα. Οσο για τον Φεγιεράμπεντ νομίζω ναι υποστηρίζει πως όλα είναι σχετικά. Ηταν αναρχικός και σαν αναρχικός πιθανολογώ (δεν υποστηρίζω ότι ξέρω) πως ήθελε ανθρώπους υπεύθυνους και ανεξάρτητους και ικανούς να έχουν τη μοίρα τους στα χέρια τους. Η πλήρης κατάργηση κάθε μορφής αρχής που βασίζεται, από όσο γνωρίζω, η αναρχία, προϋποθέτει πολίτες συνειδητούς και υπεύθυνους, άρα και εξαιρετικά παιπεδευμένους και ικανούς να επιλέγουν τη θεραπεία τους. Οντως έχει υποστηρίξει και κάτι τέτοιο. Με κάποιο τρόπο ήταν σαν να έλεγε το αντίστοιχο του Μάο για το χώρο των επιστημών: «Αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν». Πρακτικά αυτό ξέρω ότι είναι δύσκολο. Παρόλα αυτά με κάποιο τρόπο συμβαίνει. Δηλαδή αυτή τη στιγμή από τη μία υπάρχει η επιστήμη με την επίσημη έννοια της κρατικής και ιδιωτικής αποδοχής και υποστήριξης, αλλά παράλληλα επιβιώνουν και άλλα paradigm άλλων εποχών όπως είναι π.χ. η Ομοιοπαθητική. Θα μου πεις δεν υπήρξε ποτέ επίσημο επιστημονικό Paradigm. Ναι, πάντα υπήρξε στο περιθώριο αυτού που ονομάστηκε επιστήμη μετά τον 17ο αιώνα, αλλά για κάποιες κοινωνικές ομάδες είχε εγκυρότητα.
από ό,τι αυτοί που είναι άσχετοι και κάνει κρα ότι δεν ασχολήθηκαν σοβαρά να ερευνήσουν το θέμα.
Προσωπικά δεν υποστηρίζω να τα θεωρούμε όλα σχετικά, αλλά να πάψουμε να είμαστε φανατίλα με τις επιστήμες. Ασε που η φανατίλα αφορά μόνο τους απλούς ανθρώπους που δεν γνωρίζουν κάποια πράγματα σε βάθος, όσοι γνωρίζουν δεν υπερασπίζονται τις επιστήμες με φανατισμό μόνο από αγνό ιδεαλισμό (τέτοιοι λίγοι υπάρχουν… να είσαι σίγουρος), αλλά καθαρά λόγω συγκεκριμένων συμφερόντων κατά τη γνώμη μου και ας υποστηρίζουν πως τάχα μου θέλουν να μας σώσουν από τον σκοταδισμό και μην κινδυνεύσει η υγεία μας κλπ. Λυπάμαι, αλλά δεν πιστεύω πως υπάρχει πάνω στον πλανήτη γη κάποιος που να θέλει να με σώσει από καθαρό ιδεαλισμό. Ακόμα και ο πιο αγνός άνθρωπος να είναι πάλι θα έχει κάτι να κερδίσει
Πάντως αυτό που προσπαθεί να αποδείξει ο Φεγιεράμπεντ στο περί αστρολογίας αφορά ως προς το ότι η κατά τα πάντα γνώστες αντί να στρωθούν, να μελετήσουν και να επιχειρηματολογήσουν, απλά υπογράφουν. Ξέρω πολύ καλά τι λέει. Εχουν βγάλει δύο επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Πάτρας ένα εγχειρίδιο αντικρούοντας υποτίθεται την αστρολογία, αλλά είναι εμφανέστατο ότι δεν γνωρίσουν περί αστρολογίας ούτε καν όσα εγώ που είμαι ερασιτέχνης. Αρα εμένα που ξέρω πέντε πράγματα παραπάνω αποκλείεται να με πείσουν ότι είναι σοβαροί στα επιχειρήματά τους, αντίθετα γελάω με όσα λένε. Ενώ κάποιος που θα γνώριζε το αντικείμενο, ναι θα με έπειθε. Εγώ έχω σίγουρα περισσότερα επιχειρήματα κατά της αστρολογίας
Μιλάω ατελείωτα, αλλά ο φανατισμός γεννάει φανατισμό… Στην πραγματικότητα όμως πολύ λίγο με ενδιαφέρει να πείσω εσένα ή οποιονδήποτε άλλον για το θέμα. Απλά βιδώνομαι πρώτον όταν κάποιοι θέλουν να μου καταργηθεί το δικαίωμα να κάνω ομοιοπαθητική, εφόσον ζητάνε απαγόρευση άσκησής της και δεύτερον οι περισσότεροι μου θυμίζουν όσους είναι πολέμιοι των ναρκωτικών και μάλιστα δουλεύουν και με ομάδες εφήβων που υποτίθεται θέλουν να τους προστατέψουν και οι ίδιοι δεν έχουν δει ποτέ τους καν χρήστη, αλλά παρόλα αυτά έχουν άποψη για το πως επιδρούν οι διάφορες ουσίες. Και φυσικά λένε εκατοντάδες ανακρίβειες και παπαριές και δεν πείθουν κανένα έφηβο. Και όχι μόνο δεν πείθουν, αλλά αν εκείνος τύχει να δοκιμάσει είναι σίγουρος πια ότι του είπαν ψέμματα και δεν τους εμπιστεύεται καν. Ετσι πολύ πιο εύκολα γίνεται θύμα. Κάτι ανάλογο δημιουργείται και με όλα αυτά…
Ιουνίου 20th, 2008 at 08:25
Με μεγάλη καθυστέρηση διάβασα την απάντησή σου σε σχόλιό μου κι έτσι έφτασα εδώ από τον σχετικό σύνδεσμο. Θέλω να σου εκθέσω ορισμένες σκέψεις μου για χάρη του …ορθολογισμού:
1. Ο ορθολογισμός δεν θα αγνοούσε την ύπαρξη και άλλων, άγνωστων ακόμη και ανεξερεύνητων περιοχών, αν είχε ενδείξεις για την ύπαρξή τους. ‘Αλλωστε έτσι δεν ξεκίνησε και προχώρησε η περιπέτεια της γνώσης και της επιστήμης; Οι επιστήμονες πάντα παρατηρούσαν τα φαινόμενα και αυτά που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τα παίδεψαν μέχρι να τα ερμηνεύσουν και να τα κάνουν μέρος της επιστημονικής γνώσης. Αλλά όταν έχεις κάποιον να σου λέει τρελλά και αυθαίρετα πράγματα, χωρίς φαινόμενα και παρατηρήσεις, όπως οι αστρολόγοι, δεν έχεις περιθώρια να τα θεωρήσεις αυτά τα λεγόμενα επιστήμη. Κάθε τόσο εμφανίζεται και κάποιος να διατυπώσει θεωρίες βγαλμένες από την άρρωστη φαντασία του. πρέπει να τις παίρνουμε στα σοβαρά αυτές μόνο και μόνο γιατί διατυπώθηκαν;
2. Σε οποιαδήποτε επιστήμη υπάρχουν και περιθώρια λάθους. Στις μετρήσεις είναι και θεωρητικά παραδεκτά τα λεγόμενα σφάλματα (συστηματικά και τυχαία) καθώς και αυτά της εκτίμησης. Δεν νοείται επιστήμη χωρίς σφάλματα που είναι αναπόσπαστο μέρος της. Αλλά άλλο αυτό κι άλλο να βάζουμε την επιστήμη στο ίδιο καλάθι με την αγυρτία.
3. Η Ομοιοπαθητική και ο βελονισμός, αν και δεν υποστηρίζονται από πολύ καλά θεμελιωμένες θεωρίες (στη Δύση τουλάχιστον) έχουν τοποθετηθεί επίσημα στον επιστημονικό χώρο, παρά τις προσωπικές αντιρρήσεις πολλών. Εφ’όσον η επιστήμη παρατήρησε σχετικά φαινόμενα τα έβαλε στον πάγκο για να τα μελετήσει. Αλλά ξεκίνησε από φαινόμενα και όχι από αβάσιμες κι αστήρικτες φαντασιοπληξίες ή υπολείματα μεσαιωνικής αγυρτίας!
4. Το εργαστήριο, παρά τα σφάλματα και τις διαφοροποιήσεις συνθηκών, είναι το πιο αξιόπιστο επιστημονικό περιβάλλον ακόμη τουλάχιστον. Η θεωρία απέχει από την πράξη αλλά η επιστημονική σκέψη και πρακτική αντισταθμίζει αυτά τα αρνητικά. Αποδείξεις για τις δυνατότηξτες της επιστήμης νομίζω δεν χρειάζεται να αναφέρω γιατί βρίσκονται γύρω μας παντού.
5. Η επιστήμη, παρά τις προόδους που έχει επιτελέσει δεν είναι παντοδύναμη. Είναι, όμως, ακόμη, το μοναδικό αξιόπιστο εργαλείο προαγωγής της γνώσης που διαθέτει η ανθρωπότητα. ‘Ισως (και μάλλον) υπάρχουν πάρα πολλές άγνωστες περιοχές και ενδέχεται να ανακαλυφθούν και άγνωστες σήμερα μεθοδολογίες αλλά καμία από τις αγυρτικές λεγόμενες μεθόδους δεν έχει αποδειχτεί ακόμη.
Αυτά για την ώρα.
Ιουλίου 4th, 2008 at 07:38
Ηeliotypon δεν θα διαφωνήσω στις γενικές απόψεις που διατυπώνεις περί επιστήμης και ορθολογισμού. Θα διατυπώσω μία μόνο διαφωνία. Δεν γίνεται ένα Paradigm (κατά Kuhn υπόθεση εργασίας στην επιστημονική κοινότητα) να το εξετάσεις με όρους άλλου Paradigm. Αν δεχθούμε ότι η ομοιοπαθητική και ο βελονισμός αποτελούν επιστημονικά Paradigm άλλης εποχής ή άλλης κουλτούρας τότε είναι αδύνατον να θέλουμε να βγάλουμε αξιόπιστα συμπεράσματα σχετικά με όρους ορθολογικής επιστημονικής κουλτούρας όπως αυτή ορίστηκε από τον 17ο αιώνα και μετά. Ο Kuhn τουλάχιστον (αν μπορούν εδώ με πολλά ερωτηματικά να ισχύσουν οι απόψεις του) υποστήριζε ότι τα διαφορετικά Paradigm είναι κυριολεκτικά άλλοι κόσμοι, άλλα σύμπαντα, άρα είναι αδύνατον να βρεθεί ικανοποιητική «μετάφραση» από ένα Paradigm σε άλλο. Δεν ξέρω αν θα υπάρξει ποτέ η δυνατότητα να βρεθούν οι «σπασμένοι» κώδικες συνεννόησης. Παρόλα αυτά δεν μπορώ να δεχθώ ότι είναι αγύρτες όλοι όσοι ασχολούνται με την ομοιοπαθητική, επειδή τα στοιχεία από τα οποία υποστηρίζεται δεν συνάδουν με τον κρατούντα επιστημονικό ορθολογισμό. Μπορεί σε κάτι να κάνουν λάθος, αλλά παρόλα αυτά να υπάρχουν αποτελέσματα για λόγους που αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζουμε. Κοίτα, όταν ο άνθρωπος για ένα χρονικό διάστημα ξαναπίστεψε ότι η γη ήταν επίπεδη δεν έπαψε και δεν τον εμπόδισε αυτή η λάθος αντίληψη της πραγματικότητας στο να ασκεί όλες του τις δραστηριότητες κανονικά
Απλά δεν μπορούσε να κάνει τις προόδους που έκανε μετέπειτα σε πάμπολλους τομείς όταν ανακάλυψε εκ νέου αυτή την παράμετρο της πραγματικότητας. Μιλάω για το μεσοδιάστημα από την αρχαιότητα ως τους νεότερους χρόνους. Αντίστοιχα δεν αποκλείω να υπάρχει μία βασική άγνοια πραγματικότητας στην ομοιοπαθητική, αλλά παρόλα αυτά να είναι αποτελεσματική. Για τον βελονισμό νομίζω έχουν βρεθεί κάποιες σύγχρονες εξηγήσεις.