oraelladas.gr

Στη φωτογραφία το πλήρωμα που αναζητά χορηγό, Κωνσταντίνα Γκαράτσα και Βαγγέλης Καρέλης (κρυμμένος πίσω από τον προπονητή που κάτι του δείχνει), καθώς και ο προπονητής τους Λάμπρος Ρίζος.

Το θέμα αφορά την προσπάθεια τριών ανθρώπων να φτάσουν ως την Παραολυμπιάδα του Πεκίνου στους αγώνες διπλού μεικτού σκιφ της κατηγορίας των adaptive (ΑΜΕΑ). Οι δύο είναι οι αθλητές Κωνσταντίνα Γκαράτσα και Βαγγέλης Καρέλης, ενώ ο τρίτος ο προπονητής τους Λάμπρος Ρίζος. Επιχειρήσεις και επιχειρηματίες προβολή θα είναι για σας, ειδικά αν έχετε και βλέψεις στην κινέζικη αγορά.
Παρακαλώ όσοι θέλουν ας αναδημοσιεύσουν αυτό το κείμενο μήπως βρεθεί χορηγός να στηρίξει τους δύο αθλητές να καλύψουν τα έξοδα τους. Αυτά αφορούν είτε τη συντήρηση τους τις ημέρες των προπονήσεων, οι οποίες γίνονται στη Λίμνη των Ιωαννίνων και τα παιδιά ανεβαίνουν η μεν Κωνσταντίνα από Λάρισα, ο δε Βαγγέλης από Αθήνα, είτε θέματα εξοπλισμού. Ο χορηγός θα προβληθεί σε μπλουζάκια που θα φοράνε, στη βάρκα και όπου αλλού είναι εφικτό. Οποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επικοινωνήσει με τον προπονητή των παιδιών Λάμπρο Ρίζο στο τηλέφωνο 6974888865.
Είχα γράψει αναλυτικά σχετικά με αυτό το θέμα παλαιότερα (κάνετε κλικ εδώ να ενημερωθείτε) και είχα κάνει ταξίδι στα Γιάννενα τον Ιούνιο του 2007, να δω το φίλο Λάμπρο Ρίζο, αλλά και ειδικά γι’ αυτό το γεγονός. Νομίζω αξίζει τον κόπο να βοηθάμε τέτοιες προσπάθειες. Είναι αφενός προβολή της χώρας μας, αφετέρου ανταμοιβή των ανθρώπων αυτών που δεν μεμψιμοιρούν με τη δυσκολία που έτυχε στη ζωή τους, αλλά είναι περισσότερο ενεργοί και από τους αρτιμελείς.

Μην ξεχάσουμε στις 18, 19 και 20 (διόρθωσα ημερομηνίες, τις είχα γράψει λάθος, συγγνώμη) Ιανουαρίου το τριήμερο που διοργανώνουν οι Δήμοι Ελληνικού, Αλίμου, Γλυφάδας και Αργυρούπολης για την διάσωση της έκτασης του πρώην αεροδρομίου και της μετατροπής του σε Μητροπολιτικό πάρκο υψηλού πρασίνου. Το υπενθυμίζω γιατί πέσανε πάνω τα άλλα θέματα και έφυγε από την πρώτη σελίδα το ποστ που ήδη έγραψα.
Μαραδό και neolaia.gr να είστε καλά που προβάλετε το θέμα. Ο Μαραδό παραπέμπει και σε άρθρο του Αρη Χατζηγεωργίου στην Ελευθεροτυπία. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε. Ο Αρης Χατζηγεωργίου νομίζω είναι από τους σοβαρούς, χαμηλών τόνων, δημοσιογράφους και ακάματος με αληθινή αγάπη για τη δουλειά του. Τυχαίνει να τον ξέρω από πάρα πολύ παλιά… και ευτυχώς δεν χάλασε… όσο τον παρακολουθώ. Κάποιοι άλλοι που ξεκινήσανε κάποτε από το Δίαυλο των Νέων Λιοσίων μάλλον επιθυμούσανε υψηλή ζωή και ρωμαϊκά λουτρά με συναδέλφους και να ανακατεύονται στα… μην πω. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Κι εγώ επιλέγω να μην ασχολούμαι με ό,τι μας πάει πίσω, αλλά ό,τι μας προχωρά σε καλύτερους δρόμους, διότι θεωρώ πολύ πιο σημαντική τη ζωή που εξελίσσεται, όλα τα υπόλοιπα έρχονται και παρέρχονται.

Καρπίδις και Σία (τις συνεργασίες εννοώ όχι κάτι άλλο ύποπτο) εδώ και λίγες ημέρες σκεφτόμουν κάτι και είπα να το κάνω ποστ και όχι να επικοινωνήσω μαζί σου απλά. Ποιος ο λόγος; Πρώτον διότι δεν μπορώ να μιλήσω τώρα που γράφω λόγω πόνου και δεύτερον αν η πρόταση φανεί καλή και δεν θελήσεις εσύ να την υλοποιήσεις να την πάρει όποιος άλλος θα ήθελε σαν ιδέα, να την βελτιώσει και να κάνει κάτι.
Σκεφτόμουν λοιπόν τούτο: Οι συναντήσεις open coffee τείνουν να γίνουν άτυπος θεσμός – «φτιάχνουν οι Ελληνες κυκλώματα και ιστορία οι παρέες» κατά πως λέει και ο Νιόνιος – γιατί να μη γίνει κάτι ανάλογο στο πολιτικό πεδίο; Read more »

H φωτογραφία είναι από το zero.gr.
Απολογισμός δεκαπενθημέρου στα ποστ που θα ακολουθήσουν και αρχίζω… Τη δεύτερη Τρίτη του Γενάρη έγινε η 6η (;) συνάντηση του open coffee. Δεν είχα σκοπό να παραβρεθώ διότι και υποχρεώσεις εκκρεμείς είχα και διαλυμένη ήμουν, αλλά με ξεσήκωσε «το» exeisminima που ανέβηκε από Θήβα και πήγα. Μεγάλη καθυστέρηση αυτή τη φορά για να ξεκινήσουν οι παρουσιάσεις. Δεν κατάλαβα το λόγο. Παρόλα αυτά δεν μετάνιωσα που παραβρέθηκα. Συνάντησα μάλιστα στη λήξη και έναν καθηγητή μου από το ΕΑΠ και γνωρίστηκα με τον δημιουργό του webz που διαβάζω σχετικά τακτικά με ενδιαφέρον. Τον φανταζόμουν, λόγω φωτογραφίας, μεγαλύτερο σε ηλικία αλλά είναι παιδί καλέ! Read more »

Το σκίτσο από κάποια άλλη συμπάσχουσα, αλλά το Νοέμβριο του 2006. Οχι, που θα ήμουν η μόνη!
Είπαμε να γριπωθώ, αλλά όχι και έτσι! Νιώθω ερείπιο 150 χρόνων! Δεν έφταναν οι πόνοι σε όλα τα κόκκαλα, μετά χτύπησε και αριστερό αυτί και στόμα. Δεν μπορώ να φάω – καλό θα μου κάνει αυτό βέβαια – ούτε να μιλήσω φυσιολογικά. Αναγκαστικά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να γράφω και να ψάχνω διάφορα για να μην παλαβώσω κλεισμένη μέσα. Τα αποτελέσματα της αναζήτησης θα τα δείτε στα επόμενα ποστ.
Πικρή διαπίστωση: Γέρασες καημενούλα μου και δεν μπορείς να το αποδεχθείς… Διάβασα και αυτό το παραμύθι για το Σοφό Σπουργίτι στον Παραμυθά και απόγινε η διάθεση μου. Εχουν ζορίσει και τα οικονομικά αρκετά και άστα βράστα! Πού θα πάει όμως, κάπως θα τα καταφέρουμε άλλη μία φορά με μερικές παραδοχές και αποφάσεις ! Πολεμίστρια γεννήθηκες κυρά μου και δεν το έχεις ακόμα καταλάβει! Πρόκληση η μάχη!