oraelladas.gr

Ενα ενδιαφέρον άρθρο του Γιάννη Κωνσταντακόπουλου στο webz σχετικά με την χρηστικότητα των ιστοσελίδων. Δεν ξέρω αν στη σελίδα μου (που είναι blog και όχι πολύπλοκη ιστοσελίδα) συναντάτε δυσκολίες στην πλοήγηση. Οι παρατηρήσεις σας βοηθάνε, οπότε μη διστάζετε να τις κάνετε.

Δολοφονήθηκε η Μπεναζίρ Μπούτο από καμικάζι (επίθεση αυτοκτονίας). Το τσάκωσε το μάτι μου σε τίτλο στο widget για ενημέρωση από τα blog που έχω στη μπάρα και είδα ότι είχε δημοσιευθεί στο REC(on) από τον Παναγιώτη Βρυώνη με παραπομπή για εκτενές ρεπορτάζ στο in.gr.
Αν κάνετε κλικ εδώ θα δείτε το έκτακτο δελτίο του ΣΚΑΙ στις 15:31 σχετικά με το δραματικό γεγονός.

Αναφέρθηκα σε προηγούμενο ποστ στο χωριό μου και στο θέμα μεταφοράς των Γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού εκεί και έκανα μία παρενθετική υπόμνηση ότι το όνομα του χωριού μου δεν γράφεται με -αι-, όπως ο ελαιώνας με τις ελιές, αλλά με -ε-. Το γιατί θα το βρείτε σε αυτό το παράθεμα από την Β Ραψωδία της Ιλιάδας, το οποίο υπάρχει παρακάτω και στο όνομα μίας από τις «πόλεις» που έστειλαν στρατό στην Τροία και την έχω τονίσει με κόκκινο χρώμα. Η προηγούμενη λέξη που έχω τονίσει με κόκκινο, το Αρμ’, είναι το Αρμα, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το χωριό μου.
Επί Τουρκοκρατίας το χωριό είχε μετονομασθεί σε Σπαήδες, ή Σπαχήδες και ξαναπήρε το αρχαιοελληνικό όνομα το 1955 από ότι είδα σε αυτή τη σελίδα που θα ανοίξει αν κάνετε κλικ εδώ, όπου όμως τα ονόματα των χωριών ή των πόλεων που μετονομάστηκαν είναι μάλλον σε αλφαβητική αντιστοίχιση με νομό ή πόλη και όχι μόνο με τα δικά τους ονόματα και είναι αρκετά, οπότε δεν ξέρω αν θα έχετε κουράγιο να ψάξετε, αλλά ίσως βρείτε για το δικό σας τόπο καταγωγής αν άλλαξε όνομα και πότε…
Εγώ νόμιζα, αλλά χωρίς να θυμάμαι με σιγουριά, πως η μετονομασία είχε γίνει επί χούντας που είχαν μούρλα με την αρχαιολατρεία, αλλά τώρα βρήκα αυτή την πληροφορία. Δεν αποκλείεται να έχει δίκιο ο συγγραφέας της σελίδας, μάλιστα είδα ότι χρησιμοποιεί τη σωστή γραφή Ελεών, για το δικό μου χωριό τουλάχιστον. Το Αρμα όμως το ξέρω σαν Δρίτσα και όχι Δρίτσια που το αναφέρει εκείνος. Και τα δύο χωριά είναι αντιστοιχισμένα με την πόλη της Θήβας και όχι το νομό Βοιωτίας. Τώρα για τις ημερομηνίες δεν ορκίζομαι ότι είναι σωστές.
Κατά τα άλλα αν κάνετε κλικ εδώ θα βρείτε και το μεταφρασμένο σχετικό κείμενο της Ιλιάδας και το πρωτότυπο στην ομηρική γλώσσα. Read more »

Στο προηγούμενο ποστ αναφέρθηκα στο θέμα της απομάκρυνσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά από το χωριό μου κατόπιν αντιδράσεων της Εκκλησίας η οποία είχε ξεσηκώσει όλο το χωριό να κάνει «διαδήλωση». Πήγε και η μάννα μου και όταν μου το είπε έβαλα τα γέλια και τη ρώτησα: «Πώς και σου ήρθε να πας;». «Ελα μωρέ βόλτα πήγα, να περπατήσω ήθελα» μου απάντησε και δεν συνέχισα, διότι δεν θα είχε νόημα.
Προσωπικά σέβομαι το τι θέλει να πιστεύει ο καθένας, αρκεί να μην προσπαθεί να πείσει εμένα να πιστέψω ότι πιστεύει ή να προσπαθεί να με εμποδίσει να πιστεύω σε ό,τι θέλω. Μία μοναδική φορά που έχουν χτυπήσει την πόρτα μου Μάρτυρες του Ιεχωβά τους είχα απαντήσει: «Ελάτε, αλλά υπόψη ότι γνωρίζω καλύτερα από εσάς τη Γραφή και επιπλέον δεν πιστεύω σε Θεό, άρα θα κάνετε τσάμπα κόπο», οπότε είχαν φύγει χωρίς να επιμείνουν.
Ομως θεωρούσα ηλιθιότητα να απειλεί η Εκκλησία να αφορίσει όσους από τους συγχωριανούς μου εργάζονταν εκεί όσο κτιζόταν ο οικισμός. Ανάλογα σκηνικά είχαν γίνει από όσο είδα και στη Χαλκιδική σχετικά με τα οποία μεταφέρω απόσπασμα έκθεσης του 2000 προς τη Συνάντηση για την Επισκόπηση της Υλοποίησης των Συμφωνιών του ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη) για Θέματα Ανθρώπινης Διάστασης. Ξέρω, παρακλάδι του ΝΑΤΟ είναι αυτό, αλλά τα γεγονότα είναι γεγονότα: Read more »

Αυτό δεν μπορούσα να μη το γράψω, παρότι με έχουν πιάσει τα εορταστικά και εσωστρεφή. Θα ανακοινωθεί λέει σήμερα 27 Δεκεμβρίου η μεταφορά των γυναικείων φυλακών από τον Κορυδαλλό στον Ελαιώνα (με -ε- και όχι με -αι- γράφεται, το γιατί σε επόμενο ποστ) Θηβών στις αρχές του 2008.
Από όσο γνωρίζω πρόκειται να μεταφερθούν στον οικισμό που είχαν κτίσει οι Μάρτυρες του Ιεχωβά λίγο έξω από το χωριό μου στα σύνορα με το Αρμα, με σκοπό να λειτουργούν τα τυπογραφεία τους. Οι αντιδράσεις της Εκκλησίας όμως μάλλον τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν τον οικισμό και να τον πουλήσουν. Ο οικισμός αγοράσθηκε από το κράτος για να δημιουργηθεί εκεί το Κέντρο Απεξάρτησης Τοξικομανών Κρατουμένων. Κάποιοι θέτουν θέμα υποβάθμισης του Κέντρου Απεξάρτησης και ότι θα επικρατήσει ο συνωστισμός που επικρατεί και στις υπόλοιπες φυλακές. Read more »

Το ποστ αυτό αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου. Γράφει, λοιπόν, η pergolina:
Ενόψει εορτών και του χριστουγεννιάτικου μηνύματος της Αγάπης θέλησα να μάθω τι είναι Αγάπη. Κοίταξα έξω, γύρω μου αλλά δεν κατάφερα να την εντοπίσω πουθενά. Δε φαίνεται να γνωρίζει κανείς τι είναι Αγάπη. Εστρεψα το βλέμμα μου προς τα μέσα, στον εαυτό μου και έψαξα μέσα μου να βρω λίγη Αγάπη. Αλλά και εκεί δεν βρήκα τίποτα. Δεν υπάρχει λοιπόν Αγάπη;
Την απάντηση την πήρα από κάποιον εκεί έξω ο οποίος με προέτρεψε να κοιτάξω πιο προσεκτικά μέσα στον εαυτό μου, ή μάλλον περισσότερο ερευνητικά. Ως μία αναζήτηση ενός θησαυρού. Πρόκειται για τη διδασκαλία του Σρι Ραμάνα Μαχάρσι, όπως αυτή παρουσιάζεται στο βιβλίο του David Godman, «Γίνε Αυτό Που Είσαι», από τις εκδόσεις Αιώνιος Ηνίοχος, Αθήνα 1996. Read more »

Μερικοί με έχουν πει «νεράιδα» και «με δροσερή σκέψη» ή «δροσερό πλάτανο», άλλοι «μάννα του λόχου» ή «ψυχή» του χώρου τους, άλλοι «ήλιο» και «ομπρέλα», κάποιοι «ατόφιο χρυσό», κάποιοι ακόμα πως εκπέμπω αισιοδοξία και έχω καλή αύρα, ενώ άλλοι πως κάνω βουτιές στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας, με άλλα λόγια θεότρελη!
Ο παππούς μου με θεωρούσε γούρικη και μέχρι που είχα γίνει γαϊδούρα 18 χρονών με καλούσε να του κάνω ποδαρικό την πρωτοχρονιά, παρόλο που ήδη υπήρχαν μικρότερα εγγόνια. Η γιαγιά πάλι παρά το ότι πάντα τη ρωτούσα για τα γεγονότα της κατοχής -στενάχωρα για κείνη- εντούτοις έλεγε πως την ευχαριστούσε πάρα πολύ η παρουσία μου και έφτιαχνε το κέφι της όταν την επισκεπτόμουν.
Μου έχει μείνει λοιπόν το «κουσούρι» να θέλω να συμβάλω με θετικό τρόπο πάντα σε ό,τι συμβαίνει γύρω μου. Αυτά όταν είμαι στις καλές μου…, ενώ όταν με πιάνουν οι ανασφάλειες γίνομαι «κακιά μάγισσα», «στριμμένη», «αυταρχική», «σαρκαστική», «ειρωνική», «πικρόχολη», «κυνική», «μαύρη και άραχνη».
Νομίζω όμως πως δεν έχω επιλογή τελικά, διότι όσες φορές λειτούργησα μίζερα, απαισιόδοξα, καχύποπτα, απόλυτα λογικά, αντιδραστικά ή εριστικά, δηλαδή με διάθεση να ελέγξω τη ζωή και με κυρίαρχα τα παραπάνω αρνητικά μου χαρακτηριστικά, μου βγήκε ξινό.
Το πλήρωσα είτε με προβλήματα στην υγεία μου, είτε με πολύ πικρία, διότι όπως λέει μία σοφή κρητική μαντινάδα και την έχω ξαναγράψει σε τούτη δω τη σελίδα: «Πάρε μαχαίρι κοφτερό και την καρδιά μου σκίσε, μα πρόσεξε μην πληγωθείς γιατί εκεί μέσα είσαι!». Οποια σύγκρουση υπάρχει ή τη δημιουργούμε εκεί έξω, περνάει και μέσα μας και όποια σύγκρουση υπάρχει ή δημιουργείται μέσα μας προβάλλεται και εκεί έξω. Ο διαχωρισμός είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος και μόνο φαινομενικός. Read more »