Φαινόμενο placebo
Written by coolplatanos on Νοεμβρίου 20, 2007 – 12:05 -Σκεφτόμουν σήμερα πάλι τη συζήτηση που είχε φουντώσει πρόσφατα στη σελίδα της Ψιλικατζούς, η οποία έγραψε ένα ποστ για την ένταξη της ομοιοπαθητικής στην ασφαλιστική κάλυψη από ιδιωτική εταιρεία και στη σελίδα της Debby.
Η συζήτηση αυτή με είχε οδηγήσει να ανεβάσω μερικά ποστ αφενός σχετικά με την κόντρα πίστης λόγου και τη φιλοσοφία των επιστημών (πως δηλαδή δημιουργούνται οι επιστημονικές θεωρίες) και αφετέρου ένα ποστ σχετικά με την ομοιοπαθητική. Επειδή κι εγώ έχω εμμονές σαν τον Ροΐδη σήμερα σκέφτηκα τα εξής: Αρκετοί στα σχόλια τους ανέφεραν ότι οι πιθανές επιτυχίες της ομοιοπαθητικής οφείλονται στο φαινόμενο placebo και τις ικανότητες αυτοϊασης του ανθρώπινου οργανισμού.
Αρκετοί επίσης ειρωνεύτηκαν λέγοντας ότι αν καλύπτεται ασφαλιστικά η ομοιοπαθητική θα πρέπει να καλύπτονται και τα θαύματα της Παναγίας της Τήνου και οποιαδήποτε θεραπεία οφείλεται σε πίστη και μόνο.
Οσοι με τόση ευκολία μεταθέτουν τα αποτελέσματα της ομοιοπαθητικής στο φαινόμενο placebo δεν εξήγησαν όμως τι επιστημονική εξήγηση έχουν για το φαινόμενο placebo, τι επιστημονική εξήγηση έχουν για τις θεραπείες λόγω πίστης, τι επιστημονική εξήγηση έχουν για τις ικανότητες αυτοϊασης του ανθρώπινου οργανισμού; Τι επιστημονική εξήγηση έχουν για την αυτοϊαση των ζώων -όπως έχει τύχει να ακούσω-, και από ομοιοπαθητική και από δικές τους επιλογές π.χ. να μην τρώνε όταν νιώθουν αδιάθετα και να συνέρχονται. Ολοι αναφέρουν το placebo σαν μία αυτονόητη παραδοξολογία στο επιστημονικό πλαίσιο το οποίο υπερασπίζονται μετά μανίας.
Στο μάθημα της ιστορίας των επιστημών στην Ευρώπη είχα θέσει στον καθηγητή μου το ερώτημα: Αν είχαμε κάνει άλλες συμβάσεις στον επιστημονικό τομέα σήμερα θα υπήρχε πιθανότητα να βιώνουμε μία τελείως διαφορετική πραγματικότητα; Ο καθηγητής μου είχε απαντήσει: Ναι.
Σημασία όμως έχει ότι ήδη έχουμε κάνει αυτές τις συμβάσεις που ισχύουν σήμερα για το τι είναι επιστημονικό και τι όχι. Διότι όπως υποστηρίζω γενικότερα η ιστορία δεν γράφεται με ΑΝ. Πρόκειται όμως, κατά τη γνώμη μου, ουσιαστικά για συμβάσεις.
Ωστόσο κανένας από τους λάβρους υποστηρικτές της επιστημονικής εγκυρότητας δεν σκέφτεται καν την ιδέα ότι μπορεί η αποτελεσματικότητα της επιστήμης να είναι επίσης θέμα πίστης. Αν δέχονταν αυτό τον ισχυρισμό ίσως έτσι θα εξηγείτο μία χαρά και το φαινόμενο placebo. Τώρα αυτό φαντάζει σαν μία «ανωμαλία» (κατά Thomas Kuhn) στην επιστημονική μεθοδολογία.
Επίσης ποιος έχει εξετάσει τι ρόλο παίζει η πίστη στις ικανότητες αυτοϊασης; Πώς επενεργεί στον ανθρώπινο οργανισμό, σε επίπεδο φυσιολογίας, το να πιστεύει κάποιος ότι πρόκειται να ιαθεί;
Εχουν πίστη και τα ζώα που θεραπεύονται επίσης; Ή υπάρχουν κάποιες άλλες εξηγήσεις πολύ πιο φυσικές; Ποιος ερεύνησε αυτά τα φαινόμενα ώστε να έχει πειστικές απαντήσεις; Αντίθετα όλοι τα επικαλούνται και δέχονται αυτή την «ανωμαλία» σαν το φυσικότερο πράγμα. Το δέχονται, νομίζω, διότι «βολεύει» τη λογική τους η ύπαρξη του παραλόγου ώστε να μην μπαίνουν στον κόπο να αναρωτηθούν για τον απόλυτα στέρεο κόσμο τους… Εξίσου στέρεο όσο και για ένα φανατικό θρησκευτικό οπαδό;
Posted in oraelladas, Υγεία | 20 Comments »
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 15:14
Όχι. Η πιθανότητα είναι να βιώναμε με σχετικά διαφορετικό τρόπο την ίδια πραγματικότητα.
Οι επιστημονικές επαναστάσεις γίνονται κόντρα στις καθιερωμένες αντιλήψεις και άρα είναι αντιδιαισθητικές. Η λογική ότι όλα είναι αυστηρά θέμα συμβάσεων δεν μπορεί να εξηγήσει τις ανατροπές στην ιστορία της επιστήμης. Εκτός αν θεωρήσεις ότι οι συμβάσεις αυτές εξελίσσονται. Αυτή η εξέλιξη υποδεικνύει μια μη τυχαία τάση.
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 16:37
Vagelford πιθανότατα δεν διαφωνούμε σε αυτό που λες. Ισως εγώ να μην το διατυπώνω σωστά. Εκτός και εάν δεν κατανόησα τι εννοείς. Λες «η πιθανότητα είναι να βιώναμε με σχετικά διαφορετικό τρόπο την ίδια την πραγματικότητα». Αυτό εννοώ κι εγώ. Ομως επειδή αποτελούμε τους διαμεσολαβητές ερμηνείας της πραγματικότητας προς τους εαυτούς μας εμείς είμαστε που ορίζουμε κάθε φορά και πως τη βιώνουμε. Π.χ. η μέλισσα έχει δυνατότητα να βλέπει άλλα είδη ακτινοβολιών από αυτά που έχει τη δυνατότητα να βλέπει το ανθρώπινο μάτι. Κάνω λάθος; Αρα «βλέπει» μία άλλη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι σίγουρα μία, οι θεατές όμως πολλοί και διαφορετικοί.
Κάπου νομίζω είχα διαβάσει επίσης ότι ο χαμαιλέοντας (ελπίζω να θυμάμαι σωστά το όνομα του ζώου) έχει «περιστροφική όραση» (νομίζω έτσι είχα διαβάσει τον όρο) και όταν πρόκειται να περάσει μία πόρτα τη βλέπει σε διαφορετικό σημείο από το σημείο που τη βλέπει το ανθρώπινο μάτι; Στην πραγματικότητα που βρίσκεται εντέλει η πόρτα; Εκεί που τη βλέπει ο χαμαιλέοντας; Ή εκεί που τη βλέπει ο άνθρωπος; Η πόρτα πάντως υπάρχει και για τους δύο και την περνάνε και οι δύο…
Το δεύτερο σημείο που λες ότι οι επιστημονικές επαναστάσεις γίνονται κόντρα στις καθιερωμένες αντιλήψεις και είναι αντιδιαισθητικές συμφωνούμε. Οι συμβάσεις που λέω δεν αφορούν διαίσθηση, αν αυτό κατάλαβες. Με τις συμβάσεις υπονοώ ότι από τη στιγμή που κάποιοι ειδήμονες και αυθεντίες καταλήγουν σε κάποια επιστημονικά συμπεράσματα κατά κανόνα οι υπόλοιποι πείθονται και ακολουθούν. Διότι δεν περνάμε όλοι να κάνουμε έλεγχο του πειράματος… Είναι θέμα καθαρά εμπιστοσύνης ότι αυτό που θα πει ο ειδικός είναι σωστό και αληθές. Οι συμβάσεις είναι «άγραφες, σιωπηλές συμφωνίες» μέσα στην επιστημονική κοινότητα και οι υπόλοιποι ακολουθούν. Π.χ. θέτω το ερώτημα πώς εξηγείται το φαινόμενο placebo. Σαν άγραφη συμφωνία θεωρείται επιστημονικό να μην εξηγείται το φαινόμενο, αλλά παρόλα αυτά να θεωρούμε ότι η επιστήμη επαρκεί για να μας θεραπεύει με τα φάρμακα που παράγονται παρά το φαινόμενο placebo. Το αντιλαμβάνομαι αυτό κάτι σαν το ποσοστό προβλεπόμενων απωλειών στις στρατιωτικές ασκήσεις σε περίοδο ειρήνης. Κι αυτό διότι ακόμα η επιστήμη βασίζεται στην δύναμη των αριθμών. Δηλαδή αν σε πρακτική βάση καταφέρνουμε να σώζουμε χ ποσοστό ανθρώπων και αυτό αρκεί για να μη διαμαρτύρονται πολλοί οκ οι μέθοδοι μας είναι επαρκείς.
Δεν διαφωνώ απαραίτητα με αυτή τη λογική. Διότι όπως υποστήριζε και ο Χιουμ αυτός (ψυχολογική ερμηνεία την έχουν αποκαλέσει κάποιοι την ερμηνεία του Χιούμ) ο τρόπος σκέψης του αναμενόμενου εξυπηρετεί πρακτικά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι πράγματι και χωρίς κενά. Επομένως όσοι έχουν απόλυτη πίστη στην επιστήμη μου φαίνονται, προσωπικά τουλάχιστον, αστείοι. Οι επιστήμονες δεν είναι ούτε θεοί, ούτε άγιοι να κάνουν θαύματα. Μάλιστα συχνά το να αποδίδεται τόση πίστη σε αυτό το χώρο καθιστά κάποιους ανθρώπους δύσπιστους προς την επιστήμη με το παραμικρό λάθος. Και λάθη είναι αδύνατον να μην υπάρξουν διότι δεν γνωρίζουμε τα πάντα. Θέλω να κάνω ένα ποστ και σχετικά με αυτό. Πώς δηλαδή οι φανατικοί υπέρμαχοι της επιστήμης εντέλει καταντούν χωρίς να το καταλαβαίνουν ουσιαστικά πολέμιοι της.
Δεν διατυπώνω πολύ σωστά τη σκέψη μου αυτή τη στιγμή διότι είμαι κάπως κουρασμένη και ίσως σου δώσω λάθος εντυπώσεις. Εχω ανακατέψει πολλά που τη συνέχεια των συνειρμών εγώ μπορεί να την έχω μέσα στο κεφάλι μου, αλλά δεν ξέρω αν την έχω κάνει επαρκώς φανερή σε σένα.
Τώρα όσο για τις συμβάσεις, εάν κάνουμε την υπόθεση ότι υπάρχουν, σίγουρα εξελίσσονται. Εχω κάνει τη σκέψη κάποια στιγμή διαβάζοντας τον Τομάτις που έχει ασχοληθεί με το ρόλο της ακοής (κούραρε πολλούς τραγουδιστές όπερας) και τη σύνδεσή της με το κεντρικό νευρικό σύστημα ότι πιθανότατα η αντίληψη για την πραγματικότητα (άρα και οι επιστημονικές επαναστάσεις) να σχετίζεται με αλλαγές στο ανθρώπινο κεντρικό νευρικό σύστημα. Τώρα σου λέω παλαβές δικές μου σκέψεις (απλά σκέψεις) ατεκμηρίωτες. Τις σκέψεις αυτές μου τις προκάλεσε αφενός η μελέτη ενός βιβλίου του Τομάτις και αφετέρου το γεγονός ότι στη λογοτεχνία διάβαζα κάποια στιγμή για αλλαγή του ποιητικού και μουσικού μέτρου. Αυτό σχετίζεται με ακοή. Αλλαξε το μέτρο και από τη σημασία στην έκταση του ήχου δόθηκε σημασία στην ένταση του ήχου. Που σημαίνει υπήρξε ίσως και κάποια αλλαγή στον τρόπο που άκουγαν εκείνη την περίοδο. Ο Τομάτις υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος τραγουδάει ό,τι ακούει. Γι’ αυτό λέει ότι υπάρχουν περιοχές με υψηλόφωνος, χαμηλόφωνους, μπάσους κλπ. Τώρα δεν ξέρω αν θυμάμαι σωστά τους ορισμούς φωνών, αλλά υποθέτω κατανοείς τι εννοώ. Αν υπήρξε λοιπόν κάποια αλλαγή στην ακοή και εφόσον αυτή συνδέεται με ΚΝΣ αποκλείεται να υπήρξε αλλαγή και στο ίδιο το ΚΝΣ; Αρα μήπως δεν ήταν άσχετο ότι ακολούθησε από Αναγέννηση και μετά; Ολα αυτά σαν προβληματισμοί.
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 17:23
Λέω: Που σημαίνει υπήρξε ίσως και κάποια αλλαγή στον τρόπο που άκουγαν εκείνη την περίοδο.
Ενα άλλο ενδεχόμενο είναι να μην άλλαξε ο τρόπος που άκουγαν, αλλά ήδη όσοι είχαν παραλάβει τη σκυτάλη εξέλιξης της λογοτεχνίας να άκουγαν διαφορετικά και να είχαν διαφορές στο ΚΝΣ. Μικρές ή αμελητές διαφορές στο ΚΝΣ ίσως όμως να σηματοδοτούν και διαφορετικό τρόπο σύλληψης της πραγματικότητας. Ξαναλέω, κάνω απλά μία σκέψη δεν υποστηρίζω ότι έχει κάποια βαρύτητα αυτό που λέω. Σίγουρα πάντως το γεγονός ότι σε διαφορετικές περιοχές της γης και σε διαφορετικές εποχές έχουν διατυπωθεί διαφορετικές ερμηνείες της ΜΙΑΣ πραγματικότητας σηματοδοτεί ότι η ανθρωπότητα κατά εποχές και περιοχές αντιλαμβάνεται ή συλλαμβάνει διαφορετικές εκδοχές της πραγματικότητας κατ’ εμέ.
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 17:32
…ή ακριβέστερα έχει διαφορετικές οπτικές πάνω στη ΜΙΑ πραγματικότητα. Για να είχαμε όμως εμείς ως ατομικότητες συλλάβει συνολικά αυτή τη ΜΙΑ πραγματικότητα θα χρειαζόταν ίσως να είμαστε και μέλισσες και χαμαιλέοντες και σπουργίτια και Ελληνες και Ινδοί και Κινέζοι κλπ, κλπ, κλπ
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 18:54
Για αρχή ας αφήσουμε το ζήτημα του αν μπορούν να διατυπωθούν καθολικοί φυσικοί νόμοι, που είναι μία πρόταση λογικά απροσδιόριστη (ας το αφήσουμε θεωρώντας πως μάλλον γίνεται). Οι επιστημονικές συμβάσεις, όπως τις περιγράφεις, είναι προτάσεις που μπορεί να τις αποδέχονται όλοι και να μην περνάει ο καθένας να τις ελέγξει, αλλά αν ήθελε θα μπορούσε να το κάνει και να οδηγηθεί στο ίδιο συμπέρασμα με τους επιστήμονες που τις διατύπωσαν (ότι είναι δηλαδή αληθείς ή ψευδείς). Αν απορρίψουμε το τελευταίο, και υποθέτοντας ότι οι επιστήμονες δεν είναι απατεώνες, μια κατάσταση όπου οι επιστήμονες εξάγουν από τη φύση ένα συμπέρασμα και όσοι δεν τους αποδέχονται εξάγουν ένα άλλο, μόνο ως φάρσα θα μπορούσε να εκληφθεί. Θα ήταν πραγματικά σαν να συνωμοτεί το σύμπαν εναντίον μας. Επιπλέων δημιουργείται και το ερώτημα του πως μπορεί τελικά, αν ισχύει το προηγούμενο, η επιστήμη να δημιουργεί συστήματα των οποίων την συμπεριφορά να προβλέπει;
Σχετικά με το φαινόμενο placebo, λες:
Δεν συμφωνώ. Χωρίς να λέω ότι ξέρω ποια είναι ακριβώς η «επιστημονική» θέση της ιατρικής για το placebo, νομίζω ότι η ουσιαστική διαφορά είναι ότι αυτό που μας διαφεύγει είναι ο μηχανισμός του φαινομένου λόγω της πολυπλοκότητας του ανθρώπινου οργανισμού. Δηλαδή, το placebo έχει αναγνωριστεί ως φαινόμενο του οποίου ο φυσικός μηχανισμός είναι ακόμα άγνωστος και όχι ως ένα μη εξηγήσιμο φαινόμενο. Με τον ίδιο τρόπο όταν χορηγείς ένα φάρμακο (μια χημική ουσία) υπάρχει ένας μηχανισμός μέσω του οποίου δρα η ουσία και ενεργοποιεί άλλους μηχανισμούς στον ανθρώπινο οργανισμό και βλέπεις τελικά ένα αποτέλεσμα. Σαφώς και αυτή η διαδικασία δεν είναι πλήρως κατανοητή και υπάρχουν πολλοί παράγοντες τους οποίους ενδεχομένως να αγνοούμε. Αυτή η άγνοια οδηγεί και στην στατιστική περιγραφή των αποτελεσμάτων. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η επιστήμη δεν βρίσκεται στο «αυτό το φάρμακο θα σε κάνει καλά», αλλά στο «αυτό το φάρμακο θα έχει αυτή τη δράση».
Αυτό που λες σχετικά με τον Τομάτις, μου θυμίζει την ιστορία με τους πίνακες του El Greco. Οι μορφές στους πίνακές του φαίνονται κάπως απόκοσμες και παραμορφωμένες (επιμηκυμένες). Αρχικά είχε προταθεί η θεωρία ότι ζωγράφιζε έτσι επειδή είχε αστιγματισμό. Ο αστιγματισμός όμως δεν μπορεί να εξηγήσει το στιλ του El Greco. Ο λόγος είναι ότι αφού ζωγράφιζε ότι έβλεπε, προκειμένου να απεικονίσει στον πίνακα μια μορφή που θα του φαινόταν το ίδιο παραμορφωμένη με το μοντέλο που ζωγράφιζε, θα έπρεπε να είναι ακριβώς ίδια με το μοντέλο και άρα χωρίς παραμόρφωση. Ενδιαφέρον ε;
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 22:08
vagelford αναφέρεις: «ας αφήσουμε το ζήτημα του αν μπορούν να διατυπωθούν καθολικοί φυσικοί νόμοι»
Ακόμα ξέρω ότι δεν γίνεται. Ξέρω ότι υπάρχουν κάποιοι που αναζητούν να ενοποιήσουν τις επιστημονικές θεωρίες σε μία ενιαία θεωρία. Δεν υποστηρίζω κάτι τέτοιο όμως εδώ με τις συμβάσεις. Υπονοώ ότι π.χ. μέχρι και την εποχή που ανακαλύφθηκε ο ηλεκτρισμός αν μιλάγαμε για ενέργεια εννοούσαμε τελείως άλλο πράγμα από αυτό που εννοούμε με την ηλεκτρική ενέργεια. Σήμερα έχουμε κάνει μία διαφορετική «σύμβαση» τι εννοούμε αναφερόμενοι στην έννοια ενέργεια.
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 22:14
Επίσης αναφέρεις: «το placebo έχει αναγνωριστεί ως φαινόμενο του οποίου ο φυσικός μηχανισμός είναι ακόμα άγνωστος».
Σε αυτό συμφωνούμε, αν και ούτε κι εγώ δεν ξέρω τι ακριβώς άποψη έχει η ιατρική για το θέμα. Αλλά λαμβάνουμε υπόψη αυτά που είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους μας. Ομως ακριβώς επειδή είναι άγνωστος μηχανισμός πώς τον επικαλούνται κάποιοι για να αποδώσουν μαγική αντίληψη στην ομοιοπαθητική; Υποστηρίζουν δηλαδή ότι λειτουργεί η ομοιοπαθητική όπως το placebo και γι’ αυτό έχει κάποιες επιτυχίες. Δεν έχουν όμως εξήγηση επιστημονική ούτε για το placebo ούτε για την ομοιοπαθητική. Και στις δύο περιπτώσεις θεωρούν ότι η ουσία που δίνεται είναι απλό νεράκι. Στο μεν placebo νομίζω με λίγη ζάχαρη μέσα στη δε ομοιοπαθητική με κάποιες ουσίες που από τις πολλές αραιώσεις δεν υπάρχουν καν μέσα στο διάλυμα.
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 22:15
Για τις υπόλοιπες φαρμακευτικές ουσίες ξέρω ότι μπορούν να προβλέψουν κάποιες δράσεις και να μιλήσουν και για άλλες πιθανές μη επιθυμητές δράσεις τις οποίες αναφέρει το χαρτί που συνοδεύει το κάθε φάρμακο.
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 22:18
Για το θέμα του El Greco έκαναν εικασίες εκ των υστέρων. Ο Τομάτις ήταν ζωντανός και γιατρός του 20ου αιώνα και όσοι κούραρε επίσης ζωντανοί (Κάλλας κλπ). Από όσο γνωρίζω δεν αμφισβητούνται επιστημονικά τα συμπεράσματα του σχετικά με το ρόλο της ακοής και το τι ακούμε και τι τραγουδάμε. Απλά μην μπερδέψεις τις δικές μου σκέψεις περί αλλαγών στο ΚΝΣ και διαφορών στην αντίληψη της πραγματικότητας. Δεν είχε μιλήσει για κάτι τέτοιο ο άνθρωπος. Εκείνος είχε ασχοληθεί καθαρά με το θέμα της ακοής και της φωνής και τη σύνδεση του αυτιού απευθείας με το ΚΝΣ
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 22:27
ΑΥΤΟ που αναφέρεις εδώ σαν παρατήρηση για τον El Greco και την πάθηση που του απέδιδαν δεν το κατανοώ. Δεν ξέρω αν για το θέμα του ματιού ισχύει πως ζωγραφίζουμε ό,τι βλέπουμε, αλλά δεν καταλαβαίνω και αυτό το οποίο επισημαίνεις εδώ.
Σχετικά με το αυτί όμως ο Τομάτις είχε κάνει εκτενείς μετρήσεις και έχει, από όσο έχω καταλάβει, αποδείξει ότι ισχύει αυτό που υποστήριζε.
Πάντως στη ζωγραφική παίζουν πολλά ρόλο (επειδή ζωγραφίζω λίγο). Εξαρτάται π.χ. και απλά σε ποιο ύψος έχεις το τελάρο, άρα τι οπτική έχεις σε αυτό που σχεδιάζεις. Εξαρτάται επίσης μάλλον το πώς εισπράττεις συνολικά κάτι. Π.χ. η δική μου ζωγραφική είναι στυλ ναϊφ, αφελής με λίγα λόγια και απλοϊκή στη σύλληψη της όπως αφελής είναι και η σύλληψη μου για την πραγματικότητα συνολικότερα. Οσο περισσότερο εξοικειώνομαι με τους νόμους της οπτικής και όσο περισσότερο τους λαμβάνω υπόψη το ναίφ γίνεται λιγότερο ναίφ. Αντίστοιχα και στις υπόλοιπες αντιλήψεις μου ισχύει το ίδιο. Ομως π.χ. τον 19ο αιώνα η στροφή στην σχεδόν ανεικονική ζωγραφική δεν οφειλόταν σε ναίφ αντιλήψεις, αλλά στο γεγονός ότι είχαν τη φωτογραφία να τους ανταγωνιστεί που άγγιζε την πλήρη νατουραλιστική απεικόνιση, άρα δεν είχε νόημα να επιμείνουν οι ζωγράφοι στο νατουραλισμό, διαφορετικά θα χάνονταν ως είδος…
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 22:36
Αφελής αντίληψη για την πραγματικότητα ωστόσο δεν σημαίνει ότι είσαι χαζός και δεν καταλαβαίνεις γρι…
Σημαίνει όμως ότι την βλέπεις πολύ απλά και σχηματικά, δεν μπορείς να περιγράψεις τις λεπτομέρειες με νατουραλιστικό τρόπο.
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 22:49
Αντίστοιχα πάντως και η Ομοιοπαθητική στο δικό της σύστημα σκέψης μπορεί να προβλέψει δράσεις για το φάρμακο που δίνει. Ή για την ακρίβεια χορηγεί φάρμακο που θα προκαλέσει παρόμοια συμπτώματα με αυτά της διαταραγμένης υγείας του συγκεκριμένου ατόμου για το οποίο συνταγογραφεί. Γι’ αυτό και μιλάνε για αρχική επιδείνωση συμπτωμάτων στην περίπτωση που το φάρμακο είναι σωστά επιλεγμένο. Ο Χάνεμαν πειραματιζόταν με τις διάφορες ουσίες στον ίδιο του τον εαυτό. Δεν ξέρω αν κάνει το ίδιο ο Βυθούλκας με μία σειρά νέες ουσίες που νομίζω έχει προσθέσει στην Ομοιοπαθητική φαρμακολογία. Και η Ομοιοπαθητική από όσο ξέρω βασίζεται ακριβώς στο να κινητοποιήσει τις ικανότητες αυτοίασης του ανθρώπινου οργανισμού και όχι να θεραπεύσει με την ουσία που χορηγεί. Π.χ. σε περίπτωση χολέρας τα συμπτώματα μπορεί να είναι εμετός και διάρροια (τα πιο γνωστά σε μένα) θα χορηγήσει σε μεγάλη αραίωση δηλητήριο αρσενικού που προκαλεί παρόμοια συμπτώματα. Σε περίπτωση που κάποιος πάρει αρσενικό όχι σε μεγάλη αραίωση είναι σίγουρο ότι θα πεθάνει, αλλά σε μεγάλη αραίωση βοηθά τον οργανισμό να αντιμετωπίσει τη χολέρα. Δεν ξέρω πού στο καλό βασίζεται αυτό. Απλά σου λέω τι έχω διαβάσει. Πάνω μου έχω δει αποτελέσματα για μία σειρά προβλήματα που δεν μπορώ να ξέρω αν είχαν μόνο ψυχολογικό υπόβαθρο. Π.χ. ένα διάστημα είχα πόνους στο στομάχι όταν έτρωγα κάποια συγκεκριμένα τρόφιμα, έ όχι απλά πέρασαν τότε που έκανα ομοιοπαθητική, αλλά ένιωθα και συνολικότερα πολύ καλά.
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 22:55
Σε μία περίπτωση μάλιστα απέκρυψα από την μικροβιολόγο που έκανα εξετάσεις ότι κάνω ομοιοπαθητική διότι ήξερα ότι θα άρχιζε να μου ψάλλει τον εξάψαλμο. Ηταν γνωστή μου. Στις αρχικές εξετάσεις που είχα κάνει έδειχναν παθογόνο σταφυλόκοκκο. Μετά την ομοιοπαθητική και χωρίς να γνωρίζει η μικροβιολόγος που είπε εμφαντικά: «Μην πάρεις άλλη αντιβίωση. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μεν σταφυλόκοκκος αλλά όχι παθογόνος, αν συνεχίσεις αντιβίωση υπάρχει κίνδυνος να μετατραπεί και πάλι σε παθογόνο.»
Αν της αποκάλυπτα ότι είχα κάνει ομοιοπαθητική ήταν σίγουρο (διότι διαφορετικά θα κλονιζόταν ό,τι γνώριζε έως τότε και αυτό δεν είναι ευχάριστο για κανέναν άνθρωπο) πως θα έψαχνε κάποιες εξηγήσεις σε αυτοϊαντικές ικανότητες του οργανισμού μου… Ετσι προτίμησα να μην της πω τίποτα…
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 23:20
Για τόλμησε να αναφέρεις σε συμφοιτητές σου ή καθηγητές σου ότι θα ήθελες να ασχοληθείς με έρευνα πάνω στην ομοιοπαθητική ή έστω στο φαινόμενο placebo, αλλά περισσότερο στην ομοιοπαθητική… να δεις πώς θα γυρίσουν να σε κοιτάξουν σαν ούφο… Και εάν επιμείνεις μετά θα μπουν σε εφαρμογή πειθαρχικά μέτρα… Γι’ αυτό εγώ δεν πιστεύω ότι έχουν γίνει σοβαρές έρευνες πάνω σε αυτό το θέμα. Γιατροί που γνωρίζουν και είναι κάπως πιο ανοιχτοί σιωπηλά επιτρέπουν και αυτές τις θεραπείες. Οσοι τόλμησαν να δηλώσουν ανοιχτά υποστήριξη αντιμετώπισαν διαγραφή και σώθηκαν λόγω γνωριμιών άλλων σε θέσεις κλειδιά που σιωπηλά συναινούν… Η σοβαρή έρευνα για μένα θα σήμαινε γιατρός της κλασικής ιατρικής σε συνεργασία με βιολόγο, χημικό και φυσικό να πάνε να εκπαιδευθούν στην ομοιοπαθητική και το σύστημα σκέψης της και στη συνέχεια να επιλέξουν το είδος εκείνο των πειραμάτων που θα είχαν αυστηρά κριτήρια ελέγχου, αλλά θα ταίριαζε και στη συγκεκριμένη μέθοδο ώστε να βρουν τι μπορεί να συμβαίνει. Ολα τα υπόλοιπα τα ακούω σαν τσάμπα μαγκιές… και σκοπιμότητες. Διότι αφού γνωρίζεις περί Kuhn θα γνωρίζεις και ότι εντός συγκεκριμένου επιστημονικού παραδείγματος που ακόμα είναι εν πλήρη λειτουργία όχι απλώς δεν επιτρέπεται άλλου είδους μεθοδολογία, αλλά ούτε καν να σκεφθείς ότι μπορεί να υπάρχει ένας άλλος τρόπος σκέψης πόσο περισσότερο δράσης των ουσιών.
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 23:21
Τώρα οι περισσότεροι μιλάνε όντας έξω από τον τρόπο σκέψης και μεθοδολογίας της ομοιοπαθητικής. Θα ήταν σαν εγώ να ερχόμουν να σου κάνω την έξυπνη πάνω στο αντικείμενο που σπουδάζεις. Είναι δεδομένο πρώτον ότι θα πω βλακείες και δεύτερον ότι θα είναι αδύνατον να συλλάβω, αν δεν το σπουδάσω και εγώ, τι ισχύει και τι όχι.
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 23:26
Γι’ αυτό προσωπικά δεν υποστηρίζω μεν ότι η ομοιοπαθητική έχει αποδείξεις επιστημονικής εγκυρότητας, αλλά δεν την χαρακτηρίζω και μαγεία. Ξέρω απλά ότι σε μένα επέδρασε θετικά και θα ήθελα να υπάρξει σοβαρή έρευνα πάνω στο συγκεκριμένο τομέα όπως και σε όλες τις εναλλακτικές μεθόδους. Επειδή όλες όμως κυρίως δρουν προληπτικά για την υγεία μάλλον θα αργήσουν πολύ να το κάνουν αυτό, διότι είναι πολλά τα λεφτά Αρη… από τις υπόλοιπες λειτουργίες… της ιατρικής. Βέβαια κάποτε που συζητούσα με μία κοπελιά που έπασχε από μεσογειακή αναιμία και ήταν δασκάλα που ασχολιόταν με παιδιά στο Λαύριο που είχαν δηλητηριαστεί από μόλυβδο νομίζω μου υποστήριζε ότι βιομηχανίες και κράτος θα έκαναν τεράστια οικονομία αν φρόντιζαν για πρόληψη της υγείας. Ναι, τεράστια οικονομία θα κάναμε και αν δεν κάναμε πολέμους όμως κάνουμε… διότι τα συμφέροντα είναι πολλά… ακόμα τουλάχιστον.
Νοεμβρίου 20th, 2007 at 23:35
Επίσης οικονομία θα κάναμε αν δεν αρρωσταίναμε καν, αλλά τότε θα αχρηστευόταν ο ιατρικός κλάδος… Θέλω να πω ότι το γιατί συμβαίνουν ορισμένα πράγματα δεν αφορά ένα και μόνο παράγοντα. Υπάρχει συνδυασμός παραγόντων για κάθε κοινωνικό, οικονομικό, επιστημονικό φαινόμενο.
Νοεμβρίου 21st, 2007 at 01:23
Ουαου… 12 μηνύματα :p
Θα αναφερθώ σε δύο σημεία για τώρα. Το πρώτο είναι σχετικά με την ενέργεια. Δεν είναι ότι έχει αλλάξει η έννοια που αποδίδουμε στην ενέργεια σήμερα, αλλά ότι η έννοια έχει γίνει ευρύτερη ώστε να ενσωματώνει περισσότερα πράγματα. Το δεύτερο έχει να κάνει με το παράδειγμα που αναφέρεις. Δεν πρέπει να ξεχνάς ότι ισχύει και το ανάποδο, ότι δηλαδή όποιος είναι μέσα στον πυρήνα του «παραδείγματος» της ομοιοπαθητικής δεν θα μπορέσει ποτέ να βρει μια «επιστημονική» εξήγηση για την δράση του ομοιοπαθητικού φάρμακου.
Κοίταξε, θα μπορούσα να δεχτώ ότι είναι το αρσενικό που κάνει καλά τη χολέρα, αν έδινες τελικά αρσενικό στον ασθενή. Η ουσία του πράγματος είναι ότι τελικά δεν του δίνεις αρσενικό και άρα φταίει κάτι άλλο. Το να πούμε ότι αφήνει κάπως την «υπογραφή» του το άτομο του αρσενικού στο νερό επειδή το χτυπάμε, ας πούμε ότι προϋποθέτει φυσική που δεν την βλέπουμε πουθενά αλλού. Σ’ αυτή τη λογική, υπάρχει πολύς χώρος να βρεθεί η εξήγηση της δράσης τον ομοιοπαθητικών φαρμάκων (που και αυτή είναι προς τεκμηρίωση) σε άλλους χώρους.
Νοεμβρίου 21st, 2007 at 01:55
Συμφωνώ απόλυτα σε αυτό που λες ότι κάποιος από τον πυρήνα του «παραδείγματος» της ομοιοπαθητικής ότι δεν θα μπορέσει να βρει «επιστημονική» εξήγηση, διότι είναι επίσης «εγκλωβισμένος» σε έναν άλλο τρόπο σκέψης. Ωστόσο ο Βυθούλκας που ασχολείται έχει ξεκινήσει από την «κλασική» επιστήμη και δεν είναι καν γιατρός μάλιστα. Νομίζω είναι ή χημικός ή μηχανικός. Δεν συγκρατώ αυτή τη στιγμή σωστά την επιστημονική του ιδιότητα. Αυτός είναι ο ιδρυτής της ομοιοπαθητικής βασικής «σχολής» στην Ελλάδα. Αλλοι προέρχονται είτε από τον ιατρικό χώρο είτε από συγγενείς χώρους και βρίσκονται σε κόντρα μαζί του από όσο ξέρω.
Νοεμβρίου 21st, 2007 at 02:07
Δες την απάντηση-πρόσκληση που σου έχω αφήσει στο Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών