oraelladas.gr

(photo via)
Οι Τολτέκοι δεν είναι καν σίγουρο αν υπήρξαν σαν ξεχωριστή εθνότητα ή αν αποτελούσαν μέρος του μύθου της καταγωγής των Ατζέκων. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ στη wikipedia. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, στην ανατολή της Νέας Εποχής, ο Κάρλος Καστανέντα φέρνει στο προσκήνιο την υποτιθέμενη τολτέκικη παράδοση, στην οποία τον μυεί ο αινιγματικός Δον Χουάν, δημιουργώντας έτσι ένα κοινό εκατομμυρίων οπαδών σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Η προσωπικότητα του Καστανέντα κινείται επίσης στα όρια του μύθου. Κανείς δεν γνωρίζει αν ο Δον Χουάν ήταν υπαρκτό πρόσωπο και αν του ανήκουν οι απόψεις που του αποδίδει ο Καστανέντα ή αν όλα ήταν επινόηση του ίδιου του συγγραφέα.
Εκτοτε και πάντα στο πλαίσιο των ιδεών της Νέας Εποχής διάφοροι έχουν υποστηρίξει μονοπάτια για προσωπική εξέλιξη που βασίζονται υποτίθεται στον πολιτισμό και τις γνώσεις των Τολτέκων. Προσωπικά παρότι δεν ασπάζομαι συνολικά τη λογική της Νέας Εποχής βρίσκω ενδιαφέρουσες κάποιες προσεγγίσεις, αρκεί κάποιος να γνωρίζει πώς να προστατευθεί από την υπερβολή και τις λάθος ερμηνείες.
Επίσης μην περιμένει κανείς να λύσει όλα του τα προβλήματα μέσα από το διάβασμα ενός βιβλίου. Η αυτογνωσία μας απαιτεί πολύ περισσότερα πράγματα από ένα βιβλίο… και κυρίως απαιτεί να ζούμε και να συμμετέχουμε στη ζωή, τα βιβλία μπορούν να αποτελούν απλά τους οδοδείκτες στην πορεία μας. Η ίδια η ζωή όμως είναι το μεγαλύτερο σχολείο…
Πρόσφατα είχα προτείνει ένα βιβλίο στη φίλη pergolina του Miguel Ruiz, ο οποίος υποστηρίζει επίσης ότι αντλεί τις γνώσεις του από τον πολιτισμό των τολτέκων. Αν ο συγγραφέας θέλει να την ονομάζει τολτέκικη παράδοση ουδέν πρόβλημα αν όσα υποστηρίζει έχουν κάποιο νόημα για τη ζωή μας. Οταν ψάχνεις απαντήσεις σε υπαρξιακά ερωτήματα δεν σε ενδιαφέρει να κάνεις ιστορική μελέτη, αλλά αν αυτά τα οποία διαβάζεις απαντούν στις αγωνίες σου της σημερινής εποχής.
Η pergolina πρώτιστα ενδιαφέρεται και μελετά τον πλούτο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, μάλιστα παλαιότερα έχει στείλει κάποια σχετικά κείμενα, αλλά βρήκε ενδιαφέρον το βιβλίο του Miguel Ruiz, από την άποψη του «εκλαϊκευτικού οδηγού» αυτοανάπτυξης και θεώρησε ότι θα άξιζε να κάνει μία παρουσίαση. Μάλιστα πήγε και πήρε και το εγχειρίδιο, το οποίο αποτελεί εκτενέστερη διατύπωση των ίδιων περίπου απόψεων που προσωπικά δεν το έχω. Θα ανεβάσω δεύτερο ποστ για την παρουσίαση του εγχειριδίου, ώστε να μην βγει τεράστιο σεντόνι ετούτο μαζί με τη δική μου εισαγωγή. Και τα δύο βιβλία μπορείτε να τα δείτε στο κάνοντας κλικ εδώ.

Γράφει λοιπόν η pergolina: Τελικά είχε αρκετό ενδιαφέρον το βιβλίο του Miguel Ruiz που μου πρότεινες. Ουσιαστικά αναφέρεται σε αυτά που έχουμε ήδη κατά καιρούς συζητήσει και μαζί, αλλά ιδωμένα από την φιλοσοφία των Τολτέκων.
Το βιβλίο αναφέρεται σε τέσσερις συμφωνίες και σε μία βασική ιδέα. Οι συμφωνίες είναι:
1. Να είμαστε άμεμπτοι στη χρήση του λόγου
2. Να μην παίρνουμε τίποτα προσωπικά
3. Να μην κάνουμε υποθέσεις
4. Να δίνουμε πάντα τον καλύτερο εαυτό μας
Και η βασική ιδέα είναι: Να αγαπάμε τον εαυτό μας όπως είναι.
Απλά πράγματα αλλά ταυτόχρονα και απίστευτα δύσκολα ακριβώς επειδή είναι απλά. Τι εννοώ: υποθέτουμε ότι κάτι που είναι απλό είναι και εύκολο και έτσι είτε το υποτιμούμε, είτε το αναβάλλουμε για αργότερα, είτε δεν του δίνουμε καν τη δέουσα προσοχή, με αποτέλεσμα να μην κάνουμε τίποτα από όλα αυτά.
Προς το τέλος του βιβλίου ο Ruiz συνοψίζει όλα αυτά σε μία πρόταση, εάν αγαπάμε τον εαυτό μας όπως ακριβώς είναι τότε θα δίνουμε πάντα τον καλύτερο εαυτό μας, για να είμαστε άπεμπτοι στη χρήση του λόγου, να μην παίρνουμε προσωπικά κάποια πράγματα και να μην κάνουμε υποθέσεις.
Εάν ρωτήσεις κάποιους ανθρώπους γύρω σου να σου πουν εάν αγαπούν τον εαυτό τους όλοι θα σπεύσουν να διαβεβαιώσουν ότι και φυσικά τον αγαπούν. Τι είναι όμως αυτό που αγαπούν; Πόσο καλά ξέρουν τι είναι ο εαυτός τους και τον αγαπούν; Στην αληθινή αγάπη λέει ο Ruiz δεν ζητούμε αντάλλαγμα. Αγαπάμε για χάριν της αγάπης, χωρίς σκοπό την ανταπόδοση, δεν έχουμε ανάγκη να επιζητούμε την αγάπη του άλλου γιατί ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει να αγαπάς, επομένως αυτόματα το εισπράττουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό γιατί αισθανόμαστε ένα με τον εαυτό μας άρα και με τους άλλους.
Αρα δεν αισθανόμαστε καν την ανάγκη ούτε να επαινούμε, αλλά ούτε και να κατακρίνουμε τον εαυτό μας, άρα ούτε και τους άλλους. Δεν θα υπάρχει ανάγκη να δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας γιατί θα είμαστε ήδη κάθε φορά ο καλύτερος εαυτός μας και φυσικά ούτε θα αισθανόμαστε την ανάγκη να κάνουμε υποθέσεις και να παίρνουμε προσωπικά τα λεγόμενα των άλλων ή ακόμα και αυτά που λέμε στον εαυτό μας.

Σε αυτή την τελευταία παράγραφο η pergolina μου θύμισε, μέσω του Ruiz, μία από τις βασικές εκπαιδευτικές αρχές του μοντεσοριανού παιδικού σταθμού που εργαζόμουν επί 8 και μισό χρόνια. Ποτέ δεν έπρεπε να επαινούμε ή να ψέγουμε τα παιδιά για κάτι που κατάφεραν ή δεν κατάφεραν, αλλά να αντιμετωπίζουμε εξίσου ήρεμα και το κατόρθωμα και την αποτυχία τους σαν κάτι φυσιολογικό.