oraelladas.gr

Ο Christos και η Ioanna προσφέρουν μία υπέροχη φωτογραφική περιήγηση στα Γιάννενα. Μία επίσκεψη στη σελίδα τους αξίζει τον κόπο (από εκεί είναι και η φωτογραφία αυτού του ποστ). Α! πρόσθετο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα λινκς της σελίδας τους που παραπέμπουν σε άλλα blog με φωτογραφίες της καθημερινότητας από διάφορες περιοχές της υφηλίου… Εξερευνήστε τα! Και η ιστορία των dailyphotoblog.

Οταν δεν έχεις τόπο να σταθείς, όταν «δεν ανήκεις», δεν έχεις την πολυτέλεια να επιλέξεις τι θα σου τύχει από ανθρώπους που θα ανταμώσεις στην πορεία σου. Ευγνωμονείς για όσους η κάθε ημέρα σου στέλνει. Ευγνωμονείς για όσα έχεις, για όσους σε θυμήθηκαν, σε αγκάλιασαν, σε κάλεσαν κοντά τους ή ήρθαν να σε ανταμώσουν. Ευγνωμονείς ακόμα και όταν συνηθισμένη στη μοναξιά σου αρνήθηκες να απαντήσεις σε προσκλήσεις. Ευγνωμονείς που ακόμα αναπνέεις, έχεις μία στέγη πάνω από το κεφάλι σου και μερικούς ανθρώπους γύρω σου που μπορεί και να μη μιλάς μαζί τους συχνά, αλλά ξέρεις ότι σε θυμούνται και σε σκέφτονται.
Ευγνωμονείς για τους αγνώστους με τους οποίους μοιράστηκες λέξεις, χαμόγελα, χειραψίες ή ιδιαίτερα ανθρώπινες στιγμές, αυτές τις ιερές της μοναξιάς. Ευγνωμονείς και προσπαθείς να μην κόψεις τα νήματα που σε συνδέουν με όλο αυτό τον ιστό εκεί έξω από τη δική σου σφαίρα. Θυμάσαι εκείνο το στάχυ που περιέχει όλα τα πριν και τα μετά στάχυα και βλέπεις τη συνέχεια, διαφορετικά κάτι παγώνει την καρδιά σου. Δύο μάτια φωτεινά, τεράστια, μαύρα και ένα στεφάνι μαλλιών γύρω από το πρόσωπο το τελευταίο στάχυ στην αλυσίδα αυτής της μοναχικής πορείας του πλάνητα.
update 11/11/07: Καλέ τις σας έχει πιάσει με αυτό το κείμενο; Το έχουν διαβάσει έως τώρα 338! Με παραξενεύει τι σας κεντρίζει. Μήπως ο τίτλος;

Κοινώς «κάνω την πάπια», όλο αυτό το διάστημα για τις μαθητικές καταλήψεις, διότι δεν έχω άποψη για το θέμα. Προβληματίζομαι, αλλά κάτι κλωτσάει μέσα μου ότι είναι λάθος αυτό που γίνεται.
Οχι για τους λόγους που υποστηρίζει η κυβερνητική πλευρά, αλλά… Ετσι έκανα μία γύρα διαβάζοντας απόψεις που και πάλι δεν με κάλυψαν.
Παραπέμπω στο δείμο του πολίτη, στο χέρι, όπου διαφώνησα. Η άλλη σκοπιά του indymedia. Ο διάλογος στο ΣΥΡΙΖΑ. Απόψεις στο indy.gr. H άποψη των ίδιων των μαθητών μέσα από τα Αριστερά Σχήματα. Σήμερα θα παρθούν οι αποφάσεις από τις συνελεύσεις των μαθητών.
(Υ.Γ. Και μία «παράξενη» σελίδα που βρήκα, η οποία δεν ξέρω αν είναι απλά «αντιδραστική» ή απλά τεκμηριωμένη και αναφέρεται στο πανεπιστημιακό άσυλο, άσχετο με τους μαθητές, αλλά όχι άσχετο γενικότερα. Είναι επώνυμη. Αν κάποιος ξέρει κάτι σχετικά ας αφήσει σχόλιο.)

Ενα βράδυ είχαν έρθει φίλοι και είπαμε να κάνουμε μακαρονάδα, αλλά δεν είχα τομάτα να φτιάξω σάλτσα, παρά μόνο λίγο πολτό τομάτας, το γνωστό μπελτέ. Δεν είχα ούτε κιμά, ούτε πιπεριές, ούτε κάτι τέλος πάντων που μπορεί να βάλεις σε μία σάλτσα. Εβαλα το μυαλό μου να σκεφτεί τι στο καλό θα μπορούσα να βάλω ώστε να νοστιμίσει λίγο η σάλτσα που θα βάζαμε στα μακαρόνια. Ηταν τέτοια εποχή και είχα μερικά κυδώνια. Είπα, «και δεν δοκιμάζω;» Το πολύ – πολύ να την πέταγα αν δεν γινόταν καλή. Ομως τελικά πέτυχε και έγλειφαν και τα δάχτυλα οι φίλοι που τη δοκίμασαν.
Λοιπόν είναι η εποχή που μπορείτε να βρείτε κυδώνια στην αγορά. Χρησιμοποιείτε ή ένα ή δύο, ανάλογα την ποσότητα σάλτσας που θέλετε.
Τα καθαρίζετε και τα ρίχνετε σε λίγο νερό με μερικές σταγόνες λεμόνι για να μη μαυρίσουν μέχρι να τα ρίξετε να βράσουν. Τα κόβετε σε χοντρές φέτες περίπου όπως τις πατάτες φούρνου. Δεν ξέρω να σας πω δόσεις για τα υπόλοιπα υλικά. Θα αυτοσχεδιάσετε με το μάτι. Βάζετε νερό, λάδι, αλάτι, πιπέρι, κρεμμύδι, κανέλα οπωσδήποτε που πάει με το κυδώνι, λίγο μπελτέ. Μόλις αρχίσει να βράζει το μείγμα ρίχνετε μέσα και τα κυδώνια και αφήνετε να βράσει αρκετά, να λιώσουν σχεδόν. Περιχύνετε με αυτό τα μακαρόνια σας, ρίχνετε και τυρί αν θέλετε και καλή όρεξη!

Μεταφέρω από τη σελίδα των bloggersrepublic, αλλά οφείλω να πω ότι την είδηση την διάβασα στο blog του Ονειρου που με τη σειρά του από ό,τι είδα το διάβασε από τον crazymonkey.

Ολα ξεκίνησαν τον περασμένο Μάιο. Το bloggers*republic ήταν μια απλή ιδέα, με αφορμή ένα θέμα που μας απασχόλησε (η ελευθερία στο διαδίκτυο) η οποία κατάφερε να προκαλέσει το ενδιαφέρον ακόμα και του Τύπου, κάτι που μας χαροποίησε ιδίαιτερα. Το ίδιο και οι πολύ καλές συμμετοχές από designers που έδωσαν λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους για να ασχοληθούν και να παρουσιάσουν εικαστικά το θέμα. Αργήσαμε λίγο -λόγω περιορισμένου ελεύθερου χρόνου-, αλλά καταφέραμε να συγκεντρώσουμε τις συμμετοχές, να τις τυπώσουμε και να οργανώσουμε μερικές εκθέσεις. Ετσι, φτάσαμε στα πρώτα «εγκαίνια». Από την Πέμπτη 8.11 και μέχρι 26.11, η έκθεση freedom@internet του bloggers*republic θα βρίσκεται στο φρέσκο vinyl microstore (διδότου 34).

Σας περιμένουμε

Δεν είχε προλάβει να φύγει έξω. Ο τοίχος έπεσε και την πλάκωσε στο στήθος. Είχε ακινητοποιηθεί. Δεν ένιωθε πόνο, αλλά δεν μπορούσε να κουνηθεί καθόλου. Ανέπνεε με δυσκολία, αλλά δεν πόναγε παρόλα αυτά, ίσως επειδή είχε τόσο βάρος επάνω της που δεν κουνιόταν στο ελάχιστο. Αναρωτιόταν αν θα την εύρισκαν να την σώσουν. Ηταν σκοτάδι, δεν έβλεπε τίποτα. Μόνο με το δεξί της μάτι μπορούσε να δει λίγο φως που έμπαινε από μία χαραμάδα. Εχασε τις αισθήσεις της. Ο ύπνος ήταν λυτρωτικός. Είδε ένα όνειρο. Ενας άντρας με στολή αξιωματικού και ένα σπαθάκι στο πλάι που θορυβούσε ελαφρά, περπατούσε σε ένα δρόμο κάπου στην εξοχή. Read more »

Ελαβα ένα άρθρο του φίλου Χρήστου Μαγγούτα, ο οποίος είχε στείλει και παλαιότερα συνεργασία στο oraelladas.gr. Προβληματίστηκα για το αν θα το βάλω, διότι δεν είμαι υπέρ των ακραίων θέσεων. Είμαι όμως υπέρ της άποψης να ακούγονται όλες οι φωνές.
Γνωρίζω, από εκπομπή που είδα πρόσφατα στην ΕΤ3 (Λαβύρινθος με τον Αλέξανδρο Τριανταφυλλίδη) ότι οι ομογενείς του Καναδά (και όχι μόνο) είναι ξεσηκωμένοι και το κλίμα εκεί «άγριο» σχετικά με το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Ο νομάρχης Θεσσαλονίκης Π. Ψωμιάδης που είχε πάει εκεί -και μάλλον με αυτή την αφορμή έγινε και η εκπομπή – τους έκλεισε μάγκικα το μάτι πως θα κάνει ό,τι μπορεί.
Το θέμα ωστόσο νομίζω είναι τελειωμένο και χαμένο οριστικά από μία σειρά λάθος κινήσεις από την αρχή. Υπερβολή χωρίς ουσία έχει καταντήσει η εξωτερική μας πολιτική, για εσωτερική κυρίως κατανάλωση… δυστυχώς. Αν είχαμε χειρισθεί από την αρχή ψύχραιμα και σωστά το θέμα νομίζω τώρα δεν θα είχαμε φθάσει σε αυτό το σημείο. Τέλος πάντων. Παραθέτω το κείμενο του Χρήστου Μαγγούτα, το οποίο θα δημοσιευτεί και στην εφημερίδα «Ελληνικός Τύπος¨ του Τορόντο, όπου και αρθρογραφεί ο Χρήστος Μαγγούτας. Read more »