oraelladas.gr

Νομίζω πρέπει να ήταν το 2003 που είχαμε πάει στη Μονεμβασιά με μία φίλη ολιγοήμερες διακοπές. Τότε πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα τον έντονο ναρκισσισμό μου μέσα από τις δικές της δηλώσεις για την πολυπλοκότητα του ψυχισμού της. Ηδη είχα διαβάσει κάπου (νομίζω από ψυχολογία του Ερρικσον) ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να υποστεί τα πάνδεινα προκειμένου να νιώσει σημαντικός στα ίδια του τα μάτια. Ηρθαν στο μυαλό μου αυτά που είχα διαβάσει με αφορμή όσα μου έλεγε η φίλη και μου έκανε κλικ ότι προσπαθούσε να με εντυπωσιάσει με την «ιδιαιτερότητα» της ζωής της. Αλλά στην παλιά πουτάνα περνάνε οι πουτανιές; (Ορίστε τώρα, πάλι το παίζω κυνική τάχα μου, ενώ με ενοχλεί αυτή η γλώσσα και το αλαζονικό ύφος του ξερόλα).
Αυτογυμνώθηκα (υπερβολή και δραματοποίηση) ψυχικά λέγοντας πως κάποτε έκανα ακριβώς το ίδιο πράγμα. Προσπαθούσα να παρουσιάσω τον εαυτό μου σαν κάτι ιδιαίτερα σημαντικό με διάφορους τρόπους. Αλλοτε παρουσιαζόμουν ως πολύπλοκη, άλλοτε «πολύ καλό κορίτσι», άλλοτε κυνική, άλλοτε ιδιαίτερα έξυπνη, άλλοτε «πονεμένος άνθρωπος», άλλοτε υπεράνθρωπος και πάει λέγοντας το γαϊτανάκι των «ιδιαιτεροτήτων» για να στήσω το ψηφιδωτό της εξαιρετικής μοναδικότητάς μου.
Δεν θυμάμαι αν ήταν πριν ή μετά από αυτή τη συζήτηση που είχα δει το εξής όνειρο: Ημουν λέει στην Εκκλησία του χωριού μου, αλλά δεν ήταν όπως την ήξερα. Η πραγματική εκκλησία είναι αρκετά «μεγαλοπρεπής» όπως όλες οι χριστιανικές εκκλησίες (εξαίρεση τα ταπεινά ξωκλήσια). Πώς ήταν η εκκλησία του ονείρου μου; Ενα απλό δυαράκι βαμμένο με ώχρα και μία πορφυρή (γκρενά) μπορντούρα ψηλά και γύρω στον τοίχο, χωρίς ίχνος από εικόνες ή έπιπλα. Θυμάμαι ότι είχα σκεφτεί μέσα στο όνειρο μου: Τελικά και η εκκλησία του θεού είναι ένα απλό δυαράκι!
Εκτοτε έπαψα να επιζητώ να είμαι ήρωας, ή μάρτυρας για να ξεχωρίζω. Θέλω απλά να ΕΙΜΑΙ. Δεν τα καταφέρνω πάντα, αλλά το παλεύω.