oraelladas.gr

Φαντάζεσαι να είχες τη Μόνα Λίζα συνέχεια μπροστά σου; Καλή δεν λέω, αλλά άλλης εποχής… Το μάτι μας έχει συνηθίσει ή χρειάζεται άλλα πράγματα σήμερα. Μάλιστα χθες αναρωτιόμουν τι με ώθησε και γέμισα με ένα σωρό αντίγραφα από γκραβούρες το σπίτι μου. Μου αρέσουν, αλλά αναρωτιόμουν για ποιο λόγο μου αρέσουν. Μάλλον πρέπει να είναι της εποχής του ρομαντισμού και θυμάμαι πως όταν διδάχθηκα τον ρομαντισμό στη λογοτεχνία αναγνώρισα πολλές από τις ιδέες μου. Οι ρομαντικοί ήταν κάτι σαν τους χίππις της εποχής τους κι εγώ έχω μείνει μία παρωχημένη χίππισα της δικής μου εποχής, αλλά πλέον ομολογώ πως έχω αρχίσει να αισθάνομαι πως δεν ανήκω σε καμία συγκεκριμένη εποχή.
Πιθανόν αν είχα αρκετά χρήματα και ένα μεγάλο σπίτι να έφτιαχνα δωμάτια με αναφορές σε διαφορετικές εποχές και σίγουρα ένα που δεν θα είχε κανένα διάκοσμο ή έπιπλο σαν τα γιαπωνέζικα που βλέπουμε σε ταινίες, που ακόμα και τα στρώματά τους τα βάζουν στη ντουλάπα και είναι τελείως άδεια. Θα πήγαινα να κάθομαι σε αυτό το δωμάτιο κατά διαστήματα, για να ξεκουράζομαι από την σίγουρη υπερφόρτωση των υπολοίπων… Ενα από τα δωμάτια θα ήταν με πολύ ζωηρά, έντονα και χαρούμενα χρώματα. Κάποιο άλλο θα ήταν σε άσπρο – μαύρο μόνο και ίσως λίγο κόκκινο. Ενα άλλο θα ήταν σε παστέλ γήινα χρώματα. Ενα άλλο hi tech στυλ. Ενα άλλο θα ήταν βαριά ανατολίτικο, με χράμια, μαξιλάρες και βαθιά χρώματα κι εκεί θα πήγαινα για αισθητικές απολαύσεις. Αντε μετά να βρω εγώ εποχή που να αισθάνομαι πως ανήκω… Θα ήθελα όλες να τις ζήσω. Ποια θα διάλεγα όμως; Μάλλον αυτή που είμαι τώρα.