Βροχερή Αθήνα
Written by coolplatanos on Οκτωβρίου 20, 2007 – 17:13 -Σήμερα ο Θεός έκλεισε αρκετά το διάφραγμα της μηχανής του, έβαλε και ένα φίλτρο για φλουτάρισμα και βλέπει τον κόσμο υγρό και γκρίζο, μέσα από μία αραχνοϋφαντη κουρτίνα. Που και που αλλάζει λίγο τη γωνία εστίασης και κάποιες ακτίνες του ήλιου τρυπώνουν στην εικόνα και νομίζεις βλέπεις μικροσκοπικά διαμάντια να αντανακλούν το φως του στα φύλλα των δέντρων.
Οι χαρουπιές ανθίζουν αυτή την εποχή; Είδα μία ανθισμένη στον απέναντι κήπο.
Ψιλοβρέχει. Πάρα πολύ λεπτά, απαλά και σιωπηλά. Σταδιακά η βροχή δυναμώνει και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα βαριά σύννεφα. Το φως λιγοστό. Η μέρα γκρίζα. Καλή για μέσα και διάβασμα ή για καφέ στο Λουμπαρδιάρη, στου Φιλοπάππου, ή στο Κουμ Καπί στα Χανιά να βλέπεις τα κύματα, και το διάφανο πέπλο της βροχής. Ή στην καφετέρια αυτή στο παλιό λιμάνι με την καταπληκτική διακόσμηση στο εσωτερικό.
Οταν είχα φτάσει το πρωί της 25ης Σεπτεμβρίου και είχα καθίσει να περιμένω να περάσει η ώρα οι μόνοι ήχοι που άκουγα ήταν τα ξαφνιασμένα φτερουγίσματα των περιστεριών που ταράζονταν από τους λιγοστούς πρωινούς επισκέπτες των καφέ και σηκώνονταν από το έδαφος με ορμή, καθώς και την μπάντα των αγημάτων του ναυτικού που έκανε έπαρση σημαίας. Το φως ήταν ακόμα απαλό και υγρό και το τοπίο σε τόνους του γκριζογάλαζου και των γήινων χρωμάτων. Ηταν σαν σκηνή για ταινία.
Τι παράξενο που από την πρώτη φορά είχαμε αγκαλιαστεί τόσο ζεστά! Είχα νιώσει σαν να είμασταν «ξενιτεμένοι» που είχαν πάρα πολύ καιρό να ανταμώσουν και τους έβγαινε όλη η αγάπη και η ζεστασιά που τους στέρησε ο χρόνος της απουσίας. Αναρωτιέμαι κάποιες στιγμές αν υπάρχουν πράγματι προηγούμενες ζωές και αν ήμασταν σε καμία αγαπημένοι που αναγκαστήκανε να «ξενιτευτούνε». Ελα, μην τρομάζεις! Μου αρέσει να βλέπω έτσι ονειρικά τη ζωή. Δεν έχουμε και ούτε θα έχουμε απαντήσεις για κάποια ανεξήγητα πράγματα. Σημασία έχει πως είναι όμορφα να σκέφτεσαι ζεστά έναν άνθρωπο. Σαν ένα αναμένο τζάκι που το βλέμμα σου ξεκουράζεται πάνω στις φλόγες που φουντώνουν και όταν η φωτιά κατακάθεται ταξιδεύεις και ονειρεύεσαι παρατηρώντας τα κάρβουνα σιωπηλά. Τι όμορφο πράγμα η φωτιά!
Posted in oraelladas | No Comments »














