oraelladas.gr

H pergolina διάβασε ένα άρθρο στο in.gr και θύμωσε μάλλον πάρα πολύ. Το θέμα αφορούσε την φτώχεια στην Ελλάδα. Ο Γκάντι νομίζω είχε πει πως «η φτώχεια είναι η χειρότερη μορφή βίας». Θα συμφωνήσω ωστόστο με την pergolina ότι ασκείται μία πρόσθετη βία από την τρομολαγνεία των μέσων ενημέρωσης που φροντίζουν να μας επισείουν την απειλή αυτής της βίας. Μου γράφει λοιπόν η pergolina τα παρακάτω:
Προσωπικά θεωρώ απαράδεκτο τον τρόπο με τον οποίο καλλιεργείται ένα κλίμα φόβου και συνεχούς ανασφάλειας σε όλους μας. Το άρθρο αφορά το θέμα της φτώχειας στην Ελλάδα, αλλά διαβάζοντάς το κάπως πιο προσεκτικά διαπίστωσα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουμε το θέμα «φτώχεια» χειρότερα και από το θάνατο. Προσδίδουμε χαρακτηριστικά στη λέξη φτώχεια ανάλογα με αυτά που θα χαρακτηρίζαμε ένα νεκρό. Φτωχός ίσον νεκρός! Και ποιος φταίει για αυτό; Στην έρευνα που έγινε και υπήρχε και το ανάλογο ερώτημα ιδού και η απάντηση: «Για το 92,4% των Ελλήνων η ευθύνη για την καταπολέμηση της φτώχειας ανήκει πρωτίστως στο Κράτος.»
Δηλαδή, δε φταίει κανείς άλλος παρά το κράτος και μόνο το κράτος, λες και όλοι εμείς δεν αποτελούμε το κράτος. Αλλά έτσι είναι, ψηφίζουμε κάποιους που νομίζουμε ότι θα μας σώσουν από τη φτώχεια φροντίζοντας παράλληλα να έχουμε έτοιμες και διάφορες δικαιολογίες για τον εαυτό μας, τύπου: « …συνεχώς αυξάνεται ο αριθμός όσων πιστεύουν ότι η εύρεση εργασίας, δεν σου εξασφαλίζει στη σύγχρονη εποχή απόσταση ασφαλείας από τα όρια της φτώχειας.»
ή « …όπως εξελίσσεται ο σύγχρονος κόσμος και με τη μεγάλη αδικία που υπάρχει στην κοινωνία μας το να υπάρχουν φτωχοί είναι αναπόφευκτο!»
ή «…το 49,6% πιστεύει ότι οι συνάνθρωποί τους βρέθηκαν σε κατάσταση φτώχειας από ένα τυχαίο γεγονός, που μπορεί να συμβεί στον καθένα.»
Δεν θέλω να υποτιμήσω το ρόλο της ανεργίας ή της έλλειψης κρατικής πρόνοιας, αλλά προσωπικά δεν μου αρέσει να ρίχνω όλο το βάρος της ευθύνης στους άλλους. Και πολύ περισσότερο δεν μπορώ να δεχτώ το απαξιωτικό περί «μεγάλης αδικίας» (λες και όλοι εμείς δεν έχουμε καμία ευθύνη για τις αδικίες που γίνονται) και το ισοπεδωτικό περί «τυχαίου γεγονότος που μπορεί να συμβεί στον καθένα». Δηλαδή είναι θέμα τύχης; Λοταρία; Τραβάς ένα λαχνό και σου τυχαίνει να κοιμηθείς στο πάρκο για σήμερα;
Εντάξει, δέχομαι ότι πλούσιοι και φτωχοί πάντα υπήρξαν και πάντα θα υπάρχουν. Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι για αυτήν την πραγματικότητα δεν έχουμε ευθύνη όλοι και τη συντηρούμε με τον να την αποποιούμαστε.
Καταλαβαίνω πως το ύφος μου είναι αρκετά έντονο αλλά δεν μπορώ να ανεχτώ την καλλιέργεια του φόβου. Είναι ένα από τα πράγματα που με έχει διδάξει ο Επίκουρος. Ο,τιδήποτε που έχει ως στόχο να συντηρεί το φόβο στην ψυχή του ανθρώπου δεν βοηθάει στην ευτυχία του. Τουλάχιστον αναγνωρίζοντας αυτό που μου προκαλεί φόβο θεωρώ πως βοηθάω λιγάκι τον εαυτό μου να κάνει ένα βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.