oraelladas.gr

Παρατηρώ πως επειδή χρησιμοποιώ τον διορθωτή του firefox λίγο – λίγο ξεχνώ πώς γράφονται κάποιες λέξεις. Μόλις έχω μία δυσκολία, αντί να βάλω τη μνήμη μου να παιδευτεί να θυμηθεί ή να ζοριστώ να ψάξω παραπάνω με ένα κλικ έχω δει τη σωστή λέξη. Ομως αυτό που έχουμε ανακαλύψει με δυσκολία μένει στη μνήμη. Οσα περνάνε σχεδόν αδιάφορα λόγω ευκολίας δεν μένουν. Αυτό από τη μία είναι κέρδος χρόνου από την άλλη αχρήστευση μυαλού… Θα μου πεις το ασκούμε σε άλλα πράγματα και δεν κινδυνεύουμε να χαζέψουμε. Μακάρι να είναι έτσι, αλλά αναρωτιέμαι γιατί όλο και αυξάνεται πλέον το αλτσχάιμερ… Πάντως αυτή τη στιγμή νυστάζω πάρα πολύ. Μάλλον επειδή δεν κάπνισα εδώ και αρκετή ώρα. Αν πάω για ύπνο άραγε τόσο νωρίς τι ώρα θα ξυπνήσω; Κατά τα μεσάνυχτα;

Παρακολουθούσα το ρυθμό της ανάσας σου. Κατά διαστήματα σε δυσκόλευε και ένιωθα λες και ζοριζόμουν εγώ. Το σώμα σου τιναζόταν σαν να δεχόταν μικρά ηλεκτροσόκ. Πάλι εκείνα τα πλασματάκια σου έκαναν επίθεση και έδινες μάχη μαζί τους ή ήταν απλά μυϊκές συσπάσεις άγχους; Αλλά γιατί; Φοβήθηκες μήπως με χάσεις; Την προηγούμενη φορά είχες κοιμηθεί πιο ήρεμα. Ξεσκεπάστηκες και θα κρυώσεις. Κάθε λίγο τραβάω το σεντόνι πάνω σου ανήσυχη. Είμαι εδώ. Δεν θα φύγω ποτέ, ότι και να γίνει.
Μην πιστεύεις τις αγριάδες μου και τον κυνισμό μου. Είμαι μία χουχουλιάρα γάτα που της αρέσει να κάθεται κοντά στο τζάκι, αλλά όταν νιώθει να αιχμαλωτίζεται ή τραυματίζεται τότε τρελαίνεται και είναι ικανή να σου βγάλει τα μάτια. Ακου απλά το σώμα. Το δικό σου ήταν λίγο απόμακρο όταν σε έβλεπα να φεύγεις. Ομως κι εγώ ήθελα να πάρω για λίγο ανάσα, να ανασυντάξω δυνάμεις, να σου δώσω ένα καλύτερο εαυτό.
Την επόμενη φορά άρπαξε με από το σβέρκο σαν γάτα, μόνο έτσι θα χαλαρώσω. Και μη με φυλακίζεις. Δεν το κατάλαβες πως έγινε, αλλά με έπνιξες και μετά πνιγόσουν κι εσύ. Θέλω ανάσες. Δεν αντέχω. Δίνομαι πολύ, απορροφάω σαν το σφουγγάρι τις διαθέσεις των άλλων και κουράζομαι. Χρειάζεται να μάθω επιτέλους το μέτρο και να φοράω όλες τις ώρες μία πιο λεπτή πανοπλία, σχεδόν αόρατη, για να προστατεύομαι. Χρειάζεται να μην μπαίνω μέσα στα παπούτσια σου. Εξάλλου μου πέφτουν τεράστια και μοιάζω σαν παπουτσωμένος γάτος…

Το σώμα μας, οι αισθήσεις μας, τα αγγίγματα, οι ζεστές αγκαλιές, τα φιλιά είναι οι μόνοι μάρτυρες αυτών που αληθινά νιώθουμε αυθόρμητα και χωρίς το περιτύλιγμα του λόγου και την εκλογίκευση των συναισθημάτων. Εμπιστεύσου, λοιπόν, πρώτα και κύρια το σώμα σου για όσα ήθελα να σου πω και να μου πεις. Αναρωτήσου τι είπε ο καθένας μας και εκεί θα βρεις τις αλήθειες και τη συνέπεια λόγων και πράξης, καθώς και την αλήθεια της ψυχής σου. Η ψυχή είναι το σώμα ή εκφράζεται μέσα από το σώμα; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως το σώμα μίλησε και είπε αλήθειες. Το σώμα δύσκολα υποκρίνεται αν ξέρεις να το «διαβάζεις», δύσκολα κρύβει τη χαρά του και τη λύπη του, την απώθηση, ή τη συστολή του. Είμαι το σώμα; ΕΙΜΑΙ. Είμαι ένα πληγωμένο σώμα ακόμα. Παλιά τραύματα βγήκαν στην επιφάνεια, μαζί και παλιοί φόβοι. Χρειάζεται να το περιθάλψω, να το φροντίσω, να το αγαπήσω πρώτα εγώ και μετά οι άλλοι…

H pergolina διάβασε ένα άρθρο στο in.gr και θύμωσε μάλλον πάρα πολύ. Το θέμα αφορούσε την φτώχεια στην Ελλάδα. Ο Γκάντι νομίζω είχε πει πως «η φτώχεια είναι η χειρότερη μορφή βίας». Θα συμφωνήσω ωστόστο με την pergolina ότι ασκείται μία πρόσθετη βία από την τρομολαγνεία των μέσων ενημέρωσης που φροντίζουν να μας επισείουν την απειλή αυτής της βίας. Μου γράφει λοιπόν η pergolina τα παρακάτω:
Προσωπικά θεωρώ απαράδεκτο τον τρόπο με τον οποίο καλλιεργείται ένα κλίμα φόβου και συνεχούς ανασφάλειας σε όλους μας. Το άρθρο αφορά το θέμα της φτώχειας στην Ελλάδα, αλλά διαβάζοντάς το κάπως πιο προσεκτικά διαπίστωσα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουμε το θέμα «φτώχεια» χειρότερα και από το θάνατο. Προσδίδουμε χαρακτηριστικά στη λέξη φτώχεια ανάλογα με αυτά που θα χαρακτηρίζαμε ένα νεκρό. Φτωχός ίσον νεκρός! Και ποιος φταίει για αυτό; Στην έρευνα που έγινε και υπήρχε και το ανάλογο ερώτημα ιδού και η απάντηση: «Για το 92,4% των Ελλήνων η ευθύνη για την καταπολέμηση της φτώχειας ανήκει πρωτίστως στο Κράτος.»
Δηλαδή, δε φταίει κανείς άλλος παρά το κράτος και μόνο το κράτος, λες και όλοι εμείς δεν αποτελούμε το κράτος. Αλλά έτσι είναι, ψηφίζουμε κάποιους που νομίζουμε ότι θα μας σώσουν από τη φτώχεια φροντίζοντας παράλληλα να έχουμε έτοιμες και διάφορες δικαιολογίες για τον εαυτό μας, τύπου: « …συνεχώς αυξάνεται ο αριθμός όσων πιστεύουν ότι η εύρεση εργασίας, δεν σου εξασφαλίζει στη σύγχρονη εποχή απόσταση ασφαλείας από τα όρια της φτώχειας.»
ή « …όπως εξελίσσεται ο σύγχρονος κόσμος και με τη μεγάλη αδικία που υπάρχει στην κοινωνία μας το να υπάρχουν φτωχοί είναι αναπόφευκτο!»
ή «…το 49,6% πιστεύει ότι οι συνάνθρωποί τους βρέθηκαν σε κατάσταση φτώχειας από ένα τυχαίο γεγονός, που μπορεί να συμβεί στον καθένα.»
Δεν θέλω να υποτιμήσω το ρόλο της ανεργίας ή της έλλειψης κρατικής πρόνοιας, αλλά προσωπικά δεν μου αρέσει να ρίχνω όλο το βάρος της ευθύνης στους άλλους. Και πολύ περισσότερο δεν μπορώ να δεχτώ το απαξιωτικό περί «μεγάλης αδικίας» (λες και όλοι εμείς δεν έχουμε καμία ευθύνη για τις αδικίες που γίνονται) και το ισοπεδωτικό περί «τυχαίου γεγονότος που μπορεί να συμβεί στον καθένα». Δηλαδή είναι θέμα τύχης; Λοταρία; Τραβάς ένα λαχνό και σου τυχαίνει να κοιμηθείς στο πάρκο για σήμερα;
Εντάξει, δέχομαι ότι πλούσιοι και φτωχοί πάντα υπήρξαν και πάντα θα υπάρχουν. Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι για αυτήν την πραγματικότητα δεν έχουμε ευθύνη όλοι και τη συντηρούμε με τον να την αποποιούμαστε.
Καταλαβαίνω πως το ύφος μου είναι αρκετά έντονο αλλά δεν μπορώ να ανεχτώ την καλλιέργεια του φόβου. Είναι ένα από τα πράγματα που με έχει διδάξει ο Επίκουρος. Ο,τιδήποτε που έχει ως στόχο να συντηρεί το φόβο στην ψυχή του ανθρώπου δεν βοηθάει στην ευτυχία του. Τουλάχιστον αναγνωρίζοντας αυτό που μου προκαλεί φόβο θεωρώ πως βοηθάω λιγάκι τον εαυτό μου να κάνει ένα βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Θέλω να δοκιμάσω την αφομοίωση όσων έχω ερευνήσει και μελετήσει τα τελευταία χρόνια. Κάποια στιγμή θα τεντώσω το τόξο και θα ελευθερώσω το βέλος με κλειστά μάτια για να δω αν θα βρει το στόχο του. Μόνο μία φορά έχω πετύχει χωρίς σκέψη να σημαδέψω κάτι στο ταβάνι και να το πετύχω διάνα και να νιώσω πως ακόμα και αν είχα σημαδέψει στα τυφλά θα είχα το ίδιο αποτέλεσμα.
Αλλη μία φορά για κλάσματα του δευτερολέπτου σε ένα σεμινάριο ταϊ τσι στη Βάρκιζα είχα μία θαυμάσια εμπειρία ζωής. Την ώρα της άσκησης σε μία μεγάλη αίθουσα και με απόλυτη ησυχία, με μόνη δραστηριότητα την ομοιόμορφη κίνηση όλων μας, ένιωσα αυτό που είχα διαβάσει κάπου: Ολα είναι ΕΝΑ και η πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε δεν υπάρχει, αλλά δεν υπάρχει και τίποτα άλλο εκτός από αυτή.
Φαίνεται σαν παραδοξολογία, αλλά δεν μπορώ να το εξηγήσω παραπάνω προς το παρόν. Σημασία έχει πως σε μία τέτοια στιγμή βιώνεις την απόλυτη ενότητα με τα πάντα και νιώθεις αφημένος να σε παρασύρει το ρεύμα της ζωής χωρίς κανένα φόβο.

Ενας νεαρός άντρας μου έλεγε πρόσφατα πως αν ήταν να διαλέξει ανάμεσα στο να τολμήσει να προσεγγίσει μία ωραία νέα και το να ξαπλώσει στο πεζοδρόμιο μίας κεντρικής οδού μεγάλης πόλης ότι πιο εύκολο του φαινόταν το δεύτερο. Μου θύμισε τις εγκαταστάσεις της νεαρής κορεάτισσας καλλιτέχνιδας στην οποία αναφέρθηκα ακριβώς στο προηγούμενο ποστ. Δεν ήξερα να του απαντήσω τι ήταν αλήθεια πιο εύκολο. Εμένα νομίζω πως θα μου φαινόταν εξίσου δύσκολα και τα δύο αν ήμουν νεαρός άντρας, αλλά και τώρα ακόμα που είμαι μία γυναίκα 50 χρονών. Στους δημόσιους χώρους νιώθω ιδιαίτερα άβολα. Ειδικά αν πρόκειται για συγκέντρωση ανθρώπων με ένα συγκεκριμένο σκοπό όπου αρκετοί γνωρίζονται μεταξύ τους και εγώ δεν ξέρω σχεδόν κανέναν. Σε τέτοιες περιπτώσεις θα ήθελα να ήμουν αόρατη και να χώνομαι σε όλα τα πηγαδάκια να ακούω τι λένε οι άνθρωποι μεταξύ τους. Δεν τολμώ εύκολα να προσεγγίζω ανθρώπους. Δεν ξέρω τι θα μπορούσα να τους πω ή τι θα ήθελαν να ακούσουν. Νιώθω σαν τίποτα να μην έχει νόημα να πει κανείς και μένω άφωνη. Νιώθω συχνά σαν να μην ανήκω πουθενά και να μην έχω τίποτα να μοιραστώ με κανέναν.

Η νεαρή κορεάτισσα καλλιτέχνιδα έκανε εγκαταστάσεις σε δρόμους και πλατείες διαφόρων χωρών. Συχνά το αντικείμενο εγκατάστασης ήταν το ίδιο της το σώμα. Βιντεοσκοπούσε την εξέλιξη της εγκατάστασης. Κάπου στη Νότια Αμερική νομίζω κάθισε κάτω στο πεζοδρόμιο σαν ζητιάνα. Ενιωσε όλη την ταπείνωση της θέσης της και της ήρθαν δάκρυα στα μάτια. Κάπου αλλού το σώμα της ήταν η βελόνα της ραπτομηχανής και γάζωνε το πλήθος που πηγαινοερχόταν στο πλάι της αδιάφορο. Μου άρεσαν οι ιδέες της και η πίστη της σε αυτές, καθώς και η τόλμη της να τις πραγματοποιήσει. Εκανε έκθεση με μπόγους πολύχρωμων υφασμάτων, στο ιδιωτικό μέγαρο τέχνης της χώρας μας, τέτοιους που στην πατρίδα της κάνουν όταν μετακομίζουν. Απλωσε και σε ένα σχοινί γαμήλια υφάσματα. Οταν η ίδια η ζωή γίνεται τέχνη.
Ενας φίλος μου είχε πει: «Μεταμορφώνεις τη ζωή σου σε ποίηση». Ναι, γιατί η ζωή με πονά με τη σκληρότητά της και θέλω να την ομορφαίνω. Οταν φοβάμαι πως προδόθηκα γίνομαι κυνική για να δείξω πως μοιάζω με όλους τους άλλους και αντέχω. Δεν έχω μάθει ακόμα να χρησιμοποιώ κατάλληλα τη δύναμη του νερού.