oraelladas.gr

Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Δεν προλαβαίνουνε να ρθουν και τους την πέφτουνε
δεν προλαβαίνουνε να πούνε τ’ όνομά τους
και τους φορτώνουν ξαφνικά όλη την τρέλα τους
και τους φορτώνουνε τα άγρια όνειρά τους
και αγριεύουνε σιγά-σιγά τα μάτια τους
και αγριεύει λίγο-λίγο η καρδιά τους

Και ο καιρός κυλάει δύσκολα κι αργά
και μεγαλώνουνε αργά με χίλια ζόρια
κρυφοκοιτάζοντας με φόβο τον πατέρα
που κάθε βράδυ τους «κλέβει» τη μαμά
ώσπου μια μέρα μεγαλώνουν ξαφνικά
θέλουν δε θέλουν μεγαλώνουν τελικά
τα φοβισμένα αγόρια, τα φοβισμένα αγόρια

Και μια ζωή χρωστάνε γενικά
και σε θεούς και σε διαβόλους
και στον κάθε κερατά
και στα παιδιά και στη γυναίκα
και στην πατρίδα προπαντός
και φυσικά και φυσικά στ’ αφεντικά
χρωστάνε σ’ όλους, χρωστάνε σ’ όλους γενικά…

Μητέρα, συγνώμη που δεν παντρεύτηκα εσένα
ήταν το μόνο που δε θ’ άντεχε ο μπαμπάς αυτό
Πατέρα, συγνώμη που δεν έγινα σπουδαίος
κι ας μ’ ήθελες τουλάχιστον πρωθυπουργό

Πατρίδα, συγνώμη που δε σκότωσα για σένα
συγνώμη που δεν πήγα στο στρατό
Πατρίδα, συγνώμη που δε σκοτώθηκα για σένα
με πρώτη ευκαιρία θα κάνω ό,τι μπορώ
με πρώτη ευκαιρία, με πρώτη ευκαιρία, με πρώτη ευκαιρία
θα κάνω ό,τι μπορώ

Αφιερωμένο σε όλα τα φοβισμένα νέα παιδιά που δίνουν τον αγώνα τους να ωριμάσουν. Οι στίχοι είναι από εδώ.

Από πέρυσι τον Αύγουστο που ξεκίνησα το πρώτο μου blog και άρχισα να ανακαλύπτω διάφορους χώρους και ανθρώπους του διαδικτύου έχω αλλάξει αρκετά την οπτική μου στα πράγματα. Μέσα από το blog δεν περίμενα να αλλάξω τον κόσμο, ήθελα απλά να γράφω – που μου αρέσει πολύ και με βοηθά να ισορροπώ ψυχικά -, να με διαβάζουν κάποιοι και να με αγαπούν μέσα από αυτή μου τη δραστηριότητα και δεξιότητα. Από τον τρόπο λειτουργίας τους τα blog σου παρέχουν τη δυνατότητα να γνωρίσεις και να εμπιστευθείς ανθρώπους, να γνωρίσεις κάποιους που θα ήταν απίθανο να τους ανταμώσεις σε συνθήκες καθημερινότητας.
Μέσα από αυτές τις επαφές με τον περιβάλλοντα κόσμο των συνανθρώπων σου συνειδητοποιείς τα όρια σου, τις δυνάμεις σου, τον εαυτό σου, αλλάζεις οπτική για τα πράγματα, εμπλουτίζεις τις γνώσεις σου για τις διαστάσεις της πραγματικότητας όπως ακριβώς θα συνέβαινε και στην πραγματική ζωή, αν ίσχυε ακόμα παντού η έννοια της παραδοσιακής επαφής των ανθρώπων στις γειτονιές και στις αγορές.
Το διαδίκτυο σαν μία γιγάντια ψηφιακή γειτονιά και αγορά δημιουργεί νέες συνθήκες κοινωνικών επαφών και μας αλλάζει χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Μας ανοίγει παράθυρα στον κόσμο, διευρύνει τους ορίζοντές μας με γεωμετρική πρόοδο και κάποια στιγμή εικάζω ότι θα οδηγήσει σε εντυπωσιακές κοινωνικές αλλαγές τα σημάδια των οποίων διαφαίνονται προς το παρόν σαν άτακτες, σποραδικές κινήσεις βραχύβιας μνήμης. Το κύμα ακόμα ίσως δεν είναι αρκετά δυνατό, ίσως ποτέ να μην είναι εντυπωσιακό, αλλά απλώνεται συνέχεια.