Γιατί θαυμάζω τον Τσε Γκεβάρα
Written by coolplatanos on Οκτωβρίου 9, 2007 – 10:57 -Σήμερα κλείνουν 30 40 (ευχαριστώ μαραδό) χρόνια από το θάνατο του Τσε Γκεβάρα. Η γνωστή φιγούρα του με το μπερέ έχει γίνει μόδα. Ο Ιος της Ελευθεροτυπίας έχει σχετικό αφιέρωμα. Την επέτειο μου τη θύμισε ένας φίλος με ένα πρωϊνό email. Ο Τσε Γκεβάρα θαυμάζεται για πολλούς και διαφορετικούς λόγους και έχει γίνει μύθος. Προσωπικά δεν τον θαυμάζω ούτε για τις επαναστατικές του αρετές, ούτε για τις ικανότητες του στον ανταρτοπόλεμο, ούτε για τον βολονταρισμό του. Τον θαυμάζω για την πορεία ζωής που διέγραψε ως προς την ατομική του εξέλιξη. Δεν νομίζω ότι οι επαναστάσεις αλλάζουν τον κόσμο. Νομίζω ότι αποτελούν αφορμή για δραματική κορύφωση της συνειδητοποίησης και κατάκτηση ενός ακόμα επιπέδου της σπειροειδούς εξέλιξης της πραγματικότητας ως προς ποσότητα, ποιότητα και πλήθος. Εύχομαι και ελπίζω ότι θα υπάρξει ημέρα που δεν θα τις χρειαζόμαστε και δεν θα χρειαζόμαστε ούτε τους ήρωες τους που καταντούν στάμπες σε μπλουζάκια…
Posted in oraelladas | 9 Comments »
Οκτωβρίου 9th, 2007 at 15:12
40 χρόνια έχουν περάσει αλλά δεν έχει και τόση σημασία….
Οκτωβρίου 9th, 2007 at 22:40
Ευχαριστώ μαραδό. Το διόρθωσα. Σκέψου ότι διάβαζα για κείνον ατα Επίκαιρα τότε γύρω στο 1974 που ήταν ήδη νεκρός. Ηταν αδύνατο να είναι 30 χρόνια μόνο…
Οκτωβρίου 10th, 2007 at 10:48
Άψογο κείμενο. Συμφωνώ απόλυτα μαζι σου. Άλλαξε την προσωπική του ζωή και ενίσχυσε την επιθυμία του για ζωή μέσα από την ανάγκη που ένιωσε να συμπαρασταθεί έμπρακτα στους καταπιεσμένους. Ξεπέρασε την κοινωνική του υπόσταση και την πρώιμη προσωπικότητα που του δημιούργησε η οικογένειά του.
Οκτωβρίου 10th, 2007 at 13:44
Δείμο ευχαριστώ που βρίσκεις άψογο το κείμενο. Αλλά αλήθεια έτσι νιώθω γι’ αυτό τον άνθρωπο. Δεν μου αρέσει να μένω πια μόνο στο μύθο. Θέλω να ελπίζω πως ωριμάζοντας γίνομαι λίγο πιο «σοφή»
Οκτωβρίου 10th, 2007 at 18:06
ανάθεμα στον τόπο(ΠΟΛΗ) που χει ανάγκη απο ηρωες.
ΥΓ.αλλο πράγμα η μνημη.
Οκτωβρίου 15th, 2007 at 01:15
na deis reportaz xoris sinora tin pempti 18/10, stis 22:00.
Οκτωβρίου 15th, 2007 at 15:29
Ψουξ συμφωνούμε
kammenoi ευχαριστώ για την πληροφορία. θα προσπαθήσω να το θυμηθώ
Οκτωβρίου 15th, 2007 at 17:32
Ε ίναι της μόδας σήμερα ότι δεν μπορούμε να γκρεμίσουμε αν το αλλοιώνουμε.
Ο Τσε δεν επιτρέπει με την ζωή του καμία παρερμηνία στο τί και το πώς.
Ή τον δέχεσαι όπως αυτός επέλλεξε για να ζήσει με τα πιστεύω του ή δεν τον δέχεσαι. Τα υπόλοιπα είναι βουλησιαρχία των ατάλαντων. Να μην αποκοπούμε από τον «μύθο¨των νεανικών μας χρόνων αλλά να δικαιολογήσουμε και τον συμβιβασμό της βόλεψής μας. Αυτό δεν έχει να κάνει με ΚΑΜΙΑ πλευρά της προσωπικότητας του ΤΣΕ.
Επιλογή του καθένα να πιστεύει το ΄τι είναι επανάσταση αλλά όχι και έμεσα να βάζει τα πιστεύω του στο πλαίσιο της ζωής του Τσε………………
Οκτωβρίου 16th, 2007 at 15:18
chrisvet έχω το δικαίωμα να μην πιστεύω στις επαναστάσεις και έχω δικαίωμα να βλέπω το κάθε ιστορικό πρόσωπο μέσα από το δικό μου πρίσμα. Ομως αυτό δεν σημαίνει ότι παρερμηνεύω τα πιστεύω του. Φυσικά και τον αποδέχομαι γι’ αυτό που ήταν και γι’ αυτά που πίστευε. Απλά δεν θέλω να υπάρχουν οι συνθήκες που να χρειάζονται ήρωες σαν τον Τσε και παραμένω να θαυμάζω την προσωπική του πορεία εξέλιξης που πέρναγε έτσι και αλλιώς μέσα από αυτά που ο ίδιος πίστευε. Δεν νομίζω ότι του αλλάζω την πορεία ή το νόημα της ζωής του αν εγώ διαλέγω να σταθώ και να παρατηρώ τον άνθρωπο Τσε μέσα στην επανάσταση που εκείνος πίστευε. Είμαι παρατηρητής, δεν ταυτίζομαι μαζί του εφόσον δεν πιστεύω σε επαναστάσεις. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα βόλεμα. Ανάλογα με τις συνθήκες που επιλέγει κάποιος να ζήσει πληρώνει και τα ανάλογα τιμήματα. Δεν ήταν μεγαλύτερα ή μικρότερα για τον Τσε ή για μένα. Κι αυτό διότι όταν επιλέγεις μία πορεία ζωής έχεις δεχθεί ευχαρίστως να πληρώσεις τα τιμήματα μια και δεν θα πίστευες σε καμία άλλη πορεία. Αυτό που αρνούμαι να δεχθώ είναι ότι άνθρωποι σαν τον Τσε κάνουν θυσίες. Κάνουν όντως αυτό που πιστεύουν και δεν θυσιάζουν κάτι από τη ζωή τους. Γι’ αυτό λέω τον θαυμάζω για την προσωπική πορεία εξέλιξης. Αλλιώς θα έλεγα υπηρέτησε την επανάσταση, θυσιάστηκε για την ανθρωπότητα και άλλα τέτοια μεγαλεπήβολα που λένε οι διανοούμενοι «επαναστάτες». Ο Τσε δεν νομίζω ότι ένιωθε πως έκανε καμία θυσία ούτε πως ήταν ήρωας. Απλά μόνο έτσι μπορούσε να ζήσει και όχι διαφορετικά. Εγώ εκφράζω την ευχή να μην χρειάζεται κάποιοι άνθρωποι να ζήσουν έτσι επειδή απλά δεν θα χρειάζεται και όχι όσο θα χρειάζεται.