oraelladas.gr

Ενας σκοτεινός διάδρομος με σπασμένα παιχνίδια. Ενα παιδί στη γωνία παρατημένο με κλαμένα μάτια και απελπισία στο βλέμμα. Φοβισμένο και συρρικνωμένο λες και δεν έχει δικαίωμα στην ύπαρξη. Μετά από πολύ κλάμα θύμωσε για την εγκατάλειψη και έσπασε τα παιχνίδια του με αυτοκαταστροφική μανία. Κατόπιν έγειρε και κοιμήθηκε αποκαμωμένο έναν λυτρωτικό ύπνο.

Το τελευταίο διάστημα δεν κοιμάμαι καθόλου καλά. Εχω αντιστρέψει πάλι τα ωράρια και αυτό με ενοχλεί πάρα πολύ. Μόνο αν συμφιλιωθώ με την ιδέα και μείνω ξάγρυπνη για μερικές ημέρες μέχρι να κουραστώ πάρα πολύ μου φαίνεται θα καταφέρω να βάλω σειρά.
Απόψε ειδικά ήμουν και στεναχωρημένη με κάτι και είχαν ανοίξει οι βρυσούλες και τρέχανε συνέχεια. Βγήκα τώρα το πρωί να πάρω καπνό και το γνωστό αμερικάνικο αναψυκτικό με μία λίαν αυτοκαταστροφική διάθεση.
Mου φάνηκε παράξενα ζωντανό που άκουσα πανηγυριώτικα τραγούδια από την ανοιχτή πόρτα ενός αυτοκινήτου σε συνδυασμό με την εικόνα του μισοφέγγαρου και του αυγερινού στον πεντακάθαρο πρωινό ουρανό με το βαθύ μπλε χρώμα.
Στο μεταξύ δεν έχω καμία διάθεση να ασχοληθώ με ό,τιδήποτε συμβαίνει. Εχει πέσει κάθετα η εξωστρέφεια μου.

Δεν θα απαντήσω προσωπικά στο ερώτημα που θέτω. Κάποιος φίλος αμφισβήτησε το νόημα ύπαρξης της κοινότητας των blogger και έχω προβληματιστεί σε σημείο που σχεδόν να θέλω να το κλείσω και να μην ξαναγράψω. Ετσι νιώθω τις τελευταίες ημέρες. Δεν αποκλείω όμως να αλλάξει η διάθεσή μου. Κατά τα άλλα άρχισα ξανά το κάπνισμα.
Α! Και δεν ξέρω αν οι blogger αποτελούν ομάδα με χαρακτηριστικά κοινότητας. Θυμήθηκα την έρευνα του μεταπτυχιακού φοιτητή του Παντείου Πανεπιστημίου, Ζαφείρη Καραμπάση, και έστειλα ένα email να δω αν βγήκαν τα αποτελέσματα, αλλά προς το παρόν δεν έχω πάρει απάντηση.