oraelladas.gr

Και αυτό το κείμενο και το σκίτσο το έλαβα από τον φίλο αναγνώστη Γιάννη Παπούλια.
«Δημοκρατία στην Ελλάδα; ΧΑ.. ΧΑ..! Ας γελάσουμε εν «Χριστώ αδελφοί» και μουσουλμάνοι φίλοι, πανθεϊστές και άθεοι. Οσο είναι δημοκρατική η λαϊκή ρήση «να σε κάψω Γιάννη να σε αλείψω λάδι» (πανάκριβο και το λάδι) η «στα καίω και στα πληρώνω ρε μάγκα να πούμε» άλλη τόση Δημοκρατία έχουμε. Και που να βρεθεί άνθρωπος να πει «ξυπνάτε ραγιάδες» σας κάψανε και σας δίνουνε ελεημοσύνη για να πούνε ύστερα «μου χρωστάς υποχρέωση μια ψήφο φίλε». Δεν είχανε έργο να δείξουνε (γιατί βολεύανε, τέσσερα χρόνια, τους δικούς τους), και είπανε να τα κάψουνε μπας και πάρει και ο εργολάβος της γειτονιάς μας κανένα έργο να δουλέψει και η οικοδομή, να κινηθεί το χρήμα. Τι κι αν έκαψαν ζωντανούς εβδομήντα ανθρώπους, τι κι αν έκαψαν χιλιάδες ζωντανά άγρια και μη, τι κι αν έκαψαν χιλιάδες ελαιόδεντρα και πευκοδάση. Αυτοί είναι εδώ, μόνο μια ψήφο θέλουνε κάθε τετραετία και θα αποζημιωθείς με το παραπάνω. Θα σου λύσουν και το ασφαλιστικό σου. Θα πεθαίνεις στη δουλειά πριν προλάβεις να πάρεις την σύνταξη σου. Βεβαία συζητάμε για μια μικρή συνταξούλα ίσα – ίσα για να παίρνεις τις οδοντογλυφίδες σου. Το φαγητό θα στο δίνει η εκκλησία με συσσίτιο, και μόνο φυσικά αν είσαι δεξιός και χριστιανός. Γιατί άμα είσαι αριστερός είσαι άθεος, ανήθικος δηλαδή κακός άνθρωπος και προφανώς θα σε κάψουνε στις επόμενες πυρκαγιές.., Είμαστε 10.000.000 ζητιάνοι, οι οποίοι για να κυβερνηθούμε, πρέπει , στους εκατό οι τρεις να μην υπάρχουν πολιτικά (βλέπε εκλογικό νόμο, πριμοδότηση του πρώτου κόμματος). Για ποια Δημοκρατία μιλάμε κύριοι;»

Προσοχή τι θα ευχηθείτε για τον νέο μήνα γιατί οι ευχές πραγματοποιούνται. Δεν με πιστεύετε; Καλά παρατηρήστε τι σκεφτόσαστε σε ανύποπτες στιγμές και θα καταλάβετε τι εννοώ… Οι δικές μου πάντως το τελευταίο διάστημα πραγματοποιούνται όλες, καλές και κακές. Πρέπει να αρχίσω να προσέχω τι σκέφτομαι… Δεν εννοώ φυσικά ευχές για την πολιτική κατάσταση ή την κοινωνία, αλλά ότι μας αφορά προσωπικά. Στα υπόλοιπα παίζουν και άλλοι… και εκεί χρειάζεται μάλλον προσοχή στις συλλογικές μας προσδοκίες.